nummer van 11/08/2011 door

‘Stopping by’ van Jason Isbell & The 400 Unit

Heimwee naar een plek waar je nog nooit bent geweest

Jason Isbell & The 400 Unit- Stopping By

Een paar weken geleden schreef gastblogger Jenno Nijhoff al over zijn geografische fascinatie met muziek. Waar hij het vooral had over de plek waar muziek het best tot zijn recht komt, interesseert het mij juist waar de muziek vandaan komt. Of beter gezegd, waar de inspiratie voor die muziek zijn oorsprong vindt. Een straat waar een artiest is opgegroeid, het steegje waar voor het eerst gezoend werd of het huis waarin een slopende relatie tot zijn dramatische eind komt, je kunt er eindeloos je eigen beelden bij bedenken. Sinds de komst van Google Street View heeft die fascinatie trouwens weer compleet nieuwe vormen aangenomen. Benieuwd hoe die corner of 52nd and Broadway eruitziet waar Rancid in het nummer ‘Olympia, WA’ over zingt? Een muisklik en je kunt virtueel meehangen.

Small town life

Hartstikke leuk, die muziekbeleving 2.0, maar een goede song heeft dat soort hulpmiddelen natuurlijk niet nodig. Bruce Springsteen en Bob Dylan zijn meesters in het scheppen van dit soort sfeerbeelden, maar ook de huidige generatie artiesten kent enkele van die geniale vertellers. Bon Ivers laatste plaat bijvoorbeeld, al zo’n reis op zich dat je eigenlijk niet eens meer op vakantie hoeft. Jason Isbell beschikt ook over die gave, waarmee hij geregeld een romantisch beeld schetst van het small town life in Alabama. Een journalist omschreef het gevoel dat zijn teksten oproepen eens treffend als “heimwee naar een plek waar je nog nooit bent geweest.”

De eerste regels tekst uit ‘Stopping by’ hebben dat effect al gelijk:

Driving to a baseball game on a Friday afternoon
Hotter than hell in Atlanta, Georgia

Je ziet jezelf er toch al naast zitten? Het vrijdagmiddaggevoel, de zinderende hitte, een ronkende Amerikaanse bak onder je kont… het zijn slechts twee regels tekst maar de setting van het nummer is direct al glashelder. Als je het nummer verder beluistert ontdek je al snel dat dit geen gezellig avondje honkbal met bier en vrienden wordt, maar dat de hoofdpersoon onderweg ernaartoe zijn/haar vader gaat weerzien. Een ongemakkelijke ontmoeting waarschijnlijk, aangezien de vader het tijdens de jeugd van de verteller duidelijk heeft laten afweten.

Goodbye Truckers

Behalve de tekst is ook de muziek van Isbell perfect om beelden zoals hiervoor genoemd te versterken. De broeierige gitaren, de bijna met tegenzin slepende hi-hat, Isbells zuidelijk accent, het past allemaal perfect in het plaatje. Dat talent liet hij eerder trouwens ook al horen bij de Drive-By Truckers, waar Isbell gitaar speelde en zong tussen 2001 en 2007. Zowel qua stem als gitaarspel een enorme aanwinst, die helaas slechts drie albums mee ging. Zijn relatie met bassiste Shonna Tucker leidde tot uiteindelijk onwerkbare spanningen binnen de band (fraai vastgelegd in de documentaire The secret to a happy ending), waarna Isbell de band verliet.

In plaats van te gaan zitten mokken om deze tegenslag kwam Isbell drie maanden later al met zijn soloalbum Sirens of the ditch, [1] waarop ‘Dress blues’ een prachtig voorbeeld is van zijn gave om muzikale verhalen te vertellen. Het nummer gaat over een jongen van zijn middelbare school die in de oorlog in Irak om het leven kwam, waarin Isbell pijnlijk het verdriet van de nabestaanden beschrijft. Met excuses voor de melodramatische beelden in het fragment hieronder.

Dress Blues / Jason Isbell

Na zijn Sirens of the ditch verzamelt Isbell The 400 Unit om zich heen, waarmee hij eerder dit jaar zijn tweede album uitbrengt. Een plaat waarmee hij zich ondertussen duidelijk heeft losgemaakt van de Truckers. Het is allemaal wat kalmer, akoestischer en vooral veel meer eigen. Maar de mooie verhalen uit Alabama, die zijn er nog steeds.

  1. [1]het materiaal voor Sirens of the ditch werd al geschreven tijdens Isbells periode bij de Drive-By Truckers, zijn oude bandmaat Patterson Hood hielp bij de productie van het album

Tags: , , , , , , , ,

-->