nummer van 06/08/2011 door

‘A sight to behold’ van Gojira

Frisse wind in muffe lucht

https://youtube.com/devicesupport

Afgelopen week scrollde ik weer eens door de metalplaylist op 22tracks, in de hoop wat nieuwe metal te ontdekken om mijn opvatting te ontkrachten dat er in dat genre de laatste jaren niet zo veel spannends meer gebeurt. Helaas bleek Mastodons nieuwe track ‘Black tongue’ er met kop en schouders bovenuit te steken. Virtuoos hoor, dat Opeth, maar ik word er zenuwachtig van en mijn bloed gaat er niet sneller van stromen. Ringworm weet dat nog wel voor elkaar te krijgen, maar barst ook van de riffs die al wel eerder heb gehoord. En wat doet Jasta überhaupt in die playlist? Terug naar m’n eigen platenkast dan maar weer.

Op zoek naar een van de weinige metalbands die sinds Mastodon nog wel heeft weten te verrassen, bleef ik terugkomen bij Gojira. Deze Franse band bestaat sinds 1996 (sinds 2001 pas onder de naam Gojira), dus zo heel nieuw zijn ze niet, maar ik merkte de band pas op bij hun in 2008 uitgebrachte The way of all flesh. Complete intensiteit in iedere seconde muziek, zonder constant op vol vermogen te blazen en de ene complexe riff op de andere te stapelen. Hoewel riffjunkies meer dan genoeg aan hun trekken komen bij deze band, zijn het juist de subliem geconstrueerde gitaarlagen en dynamiek die het echt fascinerend maken. En natuurlijk ook de momenten waarop de band wél als een bezetene raast en tekeer gaat.

Geen gebluf

Van dat album is ‘A sight to behold’ met afstand het rustigste nummer, maar daardoor niet minder interessant. Sterker nog, de constante dreiging van een hel die op punt van losbarsten staat maakt het juist zo intrigerend. Het intro doet misschien nog vrezen voor een staaltje industrial wansmaak en ook de vocoder over de vocalen van zanger/gitarist Joe Duplantier  zal wat wenkbrauwen doen fronsen. Gelukkig kondigen de drie volvette powerchords op 0:45 aan dat het tijd is voor de gitaren. Het terugkerende gitaarthema dat hier voor het eerst te horen is, gebruikt de tapping-techniek niet om indruk te maken met duizelingwekkend snelle notenwisselingen, maar gewoon om een even pakkende als vette riff neer te leggen.

Gojira stelt functionaliteit dus boven het bluffen met technische trucjes en dat mag ik wel. En dan af en toe tóch even stiekem laten horen dat je dat ook kunt, zonder dat het teveel opvalt. Zoals bijvoorbeeld in het stuk voor de bridge, waarin drummer Mario Duplantier (inderdaad, het broertje van de eerder genoemde zanger/gitarist) indrukwekkend voetenwerk laat horen op zijn dubbele bass en er op 2:42 een monsterlijke drumroffel uitramt. Ook tekstueel is Gojira anders dan de meeste metalbands. ‘A sight to behold’ is weliswaar geen gezellig verhaaltje over koetjes en kalfjes, maar in de woorden schemert wel door dat we het vernietigen van de aarde vooral aan onszelf te danken hebben en dat daar ook de oplossing moet worden gezocht. De bandleden voelen zich ook niet te evil om in interviews tips te geven om het milieu te sparen en bij sommige shows zijn zelfs stands van Greenpeace te vinden. Een ander geluid dus, in alle opzichten.

Mocht je trouwens vinden dat ik in die eerste alinea complete onzin heb verkondigd en geniale nieuwe metalbands over het hoofd heb gezien, laat het in de comments hieronder vooral weten. Ik zie mijn ongelijk graag tegemoet.

Tags: , , , , , , ,

-->