nummer van 01/08/2011 door

‘War’ van Hypnotic Brass Ensemble

Veel teweeg brengen met weinig middelen

Hypnotic Brass Ensemble: "War"

Sinds mijn 16de heb ik in bandjes gespeeld, tot ik een jaar of 29 was, nu drie jaar geleden. Maar tot op de dag van vandaag heb ik mezelf nooit een muzikant gevonden. De reden daarvoor is simpel. Een muzikant moet, mijns inziens, in de eerste plaats zijn instrument goed beheersen. Mijn gebrek aan gevoel voor ritme en fatsoenlijke coördinatie vormen een probleem. Geduld en zelfdiscipline heb ik al helemaal niet. Lang en veel oefenen is essentieel wanneer je een goed muzikant wilt worden, maar het is echt niets voor mij. Laat er geen onduidelijkheid over bestaan… ik mag mijn basgitaar dan nog steeds met trots in mijn woonkamer hebben staan; een nieuwe James Jamerson is er aan mij niet verloren gegaan. Ik heb een mateloos respect voor mensen die de eigenschappen die ik ontbeer wel hebben. Mocht mijn gedrevenheid om te oefenen even groot zijn als mijn wens een instrument te beheersen, dan zou er misschien nog wat van me kunnen komen. Een geoefend muzikant worden is één ding, goede muziek kunnen creëren is nog iets heel anders. Ik benijd muzikanten, maar mensen die in staat zijn een prachtig nummer kunnen schrijven… die staan bij mij op het hoogste podium. Misschien zou ik nog liever deel willen uitmaken van Holland – Coorde – Holland dan van The Funk Brothers.[1]

Ik heb een zwakke plek voor heel simpele nummers. Dan heb ik het niet over de opbouw, maar over de orkestratie. Ik vind het knap dat er mensen zijn die oh zo mooie muziek kunnen bedenken, maar ik vind ik het nog knapper dat dit ook kan met minimale middelen. Ik hou van Son House, die me weet te betoveren met enkel zijn schorre stem en wat handgeklap. Ik krijg kippenvel als ik terugdenk aan Lee Fields die, enkel begeleid door een gitarist, een prachtige versie van Bobby Hebbs ‘Sunny’ zingt [2]

Blaaswerk

‘War’ van Hypnotic Brass Ensemble vind ik ook zo’n nummer dat met weinig middelen veel teweeg brengt. Je kan stellen dat een negenkoppige band niet bepaald minimaal bezet is, maar als acht van de negen een blaasinstrument bespelen, dan is de orkestratie toch niet heel gevarieerd. Het ensemble bestaat uit acht broers(!), de acht blazers, begeleid door een drummer. Dat de broers allemaal een blaasinstrument zijn gaan spelen is geen toeval. Het is hen met de koperen paplepel ingegeven door hun vader, Phil Cohran, een jazztrompettist die onder andere bij Sun Ra Arkestra speelde.

Instrumentale nummers zoals ‘War’ hebben iets bijzonders. Zonder woorden waarin je herkenning kan vinden, moet de muziek – meer nog dan anders – een gevoel oproepen. De Cohran-broers doen dit uitmuntend! Een eenzame trompet ontwaakt de troepen, een call to action, één die je op doet staan en klaar maakt voor wat komen gaat. Eén voor één valt de rest van de band in en marcheren ze voort, de frontlinies tegemoet. De opkomende en aanzwellende koperklanken kondigen de strijd aan. De intensiteit  bouwt verder op wanneer een trompettist soleert over de marsritme heen. De strijd barst los zodra de drummer in valt. WAR.

Ik kan nog steeds niet naar dit nummer luisteren zonder de adrenaline te voelen stijgen en een rilling langs mijn rug te voelen. Af en toe sluipt er een noot tussen die tegen het valsige aan zit, maar in het heetst van de strijd is dit gepermitteerd. Bovendien zorgen ze hier voor extra spanning![3] Strijdlust, verdriet, hoop en bezinning worden allemaal beleefd door het koperwerk van Hypnotic Brass Ensemble. ‘War’ is een anthem, een nummer dat je op zet voor een belangrijk moment. Het raakt de juiste snaar. Je zou er de trappen van op willen rennen, wat boksbewegingen maken en AAAAAADRIAAAAAN roepen.

En ten slotte, om nog maar eens te onderstrepen hoe aanstekelijk dit nummer is, een liveversie van ‘War’ bij Jools Holland. 11  augustus is Hypnotic Brass Ensemble te zien in Paradiso. Gaat dan zien. Gaat dat zien! Ik ben er zeker bij.

Hypnotic Brass Ensemble – Jools Holland Show

P.S.: Viel het je op dat er veel Motownreferenties in dit stuk zaten? Dat is geen toeval… Afgelopen week heb ik What’s Going On? Marvin Gaye And The Last Days Of The Motown Sound van Mojo-schrijver Ben Edmonds gelezen. Het meesterwerk van Gaye is dit jaar 40 jaar oud. Reden genoeg om als nummer van de dag gekozen te worden. Maar dat is voor volgende week! (of de week daarna)

  1. [1]Holland – Dozier – Holland was een trio schrijvers voor Motown met een hele resem hits op hun conto. The Funk Brothers was de huisband van het soullabel uit Detroit.
  2. [2]Helaas vind ik geen beelden van het optreden in Utrecht. Op YouTube vind ik alleen beelden waar hij het nummer met een volledige band brengt.
  3. [3]Marvin Gaye zei in een interview met Rolling Stone het volgende: “Why are there cracks on the piano, for instance? There’s some music in those cracks. […] And why is it that when something is out of tune, it’s not music? It’s still a note.

Tags: , , , ,

-->