nummer van 25/07/2011 door

‘Back to black’ van Amy Winehouse

Paradiso on my mind

Amy Winehouse – Back To Black (Live in Paradiso) [8/13]

Het sneeuwde. Hard. Ik dacht aan de avond en hoe ik in godsnaam van Utrecht naar Amsterdam moest komen. Of er überhaupt treinen reden. Mijn eerste zorg waren echter de kaartjes. Die lagen nog bij een vriend, die onverhoopt ziek was geworden en daardoor niet meer met me mee kon. Toch moest ik ze op de een of andere manier zien te krijgen, en dat kon alleen door in weer en wind naar de boerderij net buiten Utrecht te fietsen waar hij destijds woonde. De twee truien, winddichte jas, muts, sjaal en wanten boden weinig bescherming tijdens de anderhalf uur durende fietstocht. Maar het moest. Op donderdag 8 februari 2007 trotseerde ik de winterse kou om twee concertkaartjes op te halen voor het concert van Amy Winehouse diezelfde avond.

Korte-metten-maker

Zilveren Camera-winnende foto van Amy's Paradiso-concert. Door Andreas Terlaak.

Het was geweldig. Dat zeg ik niet omdat ze er nu niet meer is of omdat het een feilloos concert was, maar omdat ik voelde dat het bijzonder was wat ik zag. Ik genoot van elke noot, elke danspas van de achtergrondzangers, elk blazers-riffje. Vrienden zijn tot op de dag van vandaag jaloers op me dat ik hier bij was. En terecht. Het korte nachtconcert, dat precies om 01:00 uur begon, was subliem. Om zoveel redenen. ‘Back to Black’ was voor mij het hoogtepunt, in het midden van de set. Het nummer is een moderne joekel van een gospelsong. Een catchy variant van een tranentrekker, die gelijk opvalt. Maar ‘Back to Black’ liet mij vooral zien dat Amy Winehouse het alom aanwezige thema op haar fijne debuut Frank, waarop ze ons zonder blikken of blozen een kijkje in haar liefdesleven gunde, naar een hoger niveau kon tillen. Het nummer ‘Back to Black’ is een afrekening in haar mooiste soort, de korte-metten-maker, de nietsontziende aanval op het andere geslacht waar ze zo onzeker van kon worden. Mensen vinden het overigens vaak knap als een artiest precies klinkt zoals op het album. Ik kan je vertellen, er is niks niet knap aan dat Amy niet klonk zoals op de ‘Back to Black’-albumversie. Improvisaties toonden haar ware talent.

Ogenschijnlijke nonchalance

Er zijn veel, ontzettend veel meisjes die ‘kunnen zingen’, maar hebben ze ook dat beetje je ne sais quoi terwijl ze het doen? Kunnen zingen is niet zo moeilijk. Een geweldige stem, waar je in eerste instantie mee praat, is je ook maar gegeven. Techniek en een uniek stemgeluid gecombineerd kunnen aardige artiesten voortbrengen. Goedgeschreven, hitgevoelige nummers geven vervolgens een boost. Een wild imago kan de boel versterken. Amy had alles en net dat beetje meer. Ze leek niet na te denken over een moeilijke interval hier en daar. De ogenschijnlijke nonchalance waarmee ze zong wekte de indruk dat ze, als ze haar best deed, nóg meer in haar mars had. Niet dat iemand daar op zat te wachten. Integendeel, het zijn juist haar bijna onverschillig gezongen uithalen die Amy in deze periode live definieerden. Rauwe teksten, gegrepen uit het leven, verbloemden én toonden tegelijkertijd haar kwetsbaarheid.

We only said goodbye with words
I died a hundred times
You go back to her
And I go back to black

Een schrale troost

Mijn zieke vriend vond het zo erg dat hij het nachtconcert had gemist, dat hij direct kaartjes kocht voor North Sea Jazz die zomer, waar ze opnieuw haar opwachting zou maken. Ik was zo mogelijk nog enthousiaster om Paradiso te herleven en hem naderhand te kunnen zeggen: “Ik zei het toch!” Je kunt je voorstellen dat we op z’n zachtst gezegd nogal teleurgesteld waren toen op de dag zelf bleek dat Amy niet zou komen. We maakten er het beste van. Elvis Costello, Allen Toussaint, Sly and the Family Stone, Snoop Dogg, Roy Hargrove, Candy Dulfer en Marcus Miller waren dan ook absoluut geen straf om de rest van de avond mee door te brengen. De laatste drie zorgden met een aantal anderen voor de verrassing van de avond; Marcus Miller en companen verzachtten het leed van Amy’s afwezigheid met een briljant geïmproviseerde cover van ‘Rehab’. Candy, wat kan ze toch soleren. Deze jamsessie bood enigszins troost op een dag waarop onze teleurstelling onoverbrugbaar leek. Misschien doet dit het hetzelfde voor diegenen die zich afvragen hoe we het vanaf nu zonder Amy moeten stellen.

Marcus Miller Band – 'Rehab' – North Sea Jazz 2007

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

6 Responses to “‘Back to black’ van Amy Winehouse”

  1. Candy is zo ontzettend goed… En dan die stampende harmonicagast erna. Genieten!

  2. Evan Dorrestein zegt:

    Mooi stuk!

  3. Johan Vogels zegt:

    Zo jammer dat ik haar nooit heb zien optreden.

  4. Blanke mensen mogrn NOOIT goed dragen! Rule number one

Leave a Reply

-->