Het is weer zondag! Tijd voor een gastblog, van Jenno Nijhoff dit keer. Als gigantisch Beach Boys-fan zag hij ons artikel over Charles Manson als aanleiding om zijn liefde voor Dennis Wilson te beschrijven.
Ik ben heel geografisch ingesteld als het aankomt op muziek. En dan doel ik niet op locaties waar nummers eventueel over zouden gaan, maar over de fysieke omgeving waar muziek het best tot zijn recht komt. Nu het kwik weer boven de 20 graden komt en de zon mij af en toe verrast met felle flitsen die weerkaatsen op de straten en gebouwen van de stad, denk ik maar aan één plaat: Pacific Ocean Blue van Dennis Wilson. Bij het begin van de openingstrack, ‘River Song’, voel ik het zand al tussen mijn tenen.
Dennis Wilson vormde, samen met zijn buitengewoon getalenteerde en alom bejubelde broer Brian, hun jongere broertje Carl en de neven Mike Love en Al Jardine, The Beach Boys. Vanaf ca. 1962 bestormden zij de Amerikaanse hitlijsten met nummers over het Californische strandleven: zon, zee, surfen, meisjes en scheuren over de boulevard. Velen verkiezen het experimentele Pet Sounds boven de iconische surf sound-albums die ze maakten. Ik niet. Uiteraard vind ik ‘God Only Knows’ één van de beste nummers ooit en Pet Sounds een baanbrekend album, maar als ik met de zon op mijn kop door de stad fiets, luister ik liever naar ‘Be True To Your School’, ‘I Get Around’ of ‘Do You Wanna Dance’.
‘Do You Wanna Dance’ werd gezongen door Dennis Wilson en was één van de weinige nummers waarop hij lead zong. Toen broer Brian eind jaren ’60 in zijn psychedelische fase terecht kwam, bleef deze liever in huis en bed liggen. Dit betekende dat de band dus ook stil lag. Dennis kon niet stilzitten en maakte samen met zijn vriend Gregg Jakobsen onder andere het prachtige ‘Forever’. Het bleek met afstand het beste nummer op Surf’s Up. Iedereen wist toen dat Dennis meer kon dan surfen, drummen en de lolbroek van de band uithangen. Helaas kwam dit er op dat moment zelden uit… Hij was drukker met zijn vijf huwelijken, een bizarre vriendschap met Charles Manson en een rol in de cult-film Two Lane Blacktop (welke trouwens de inspiratie is geweest voor Rob Zombie’s track met dezelfde naam).
River Song
In de periode dat The Beach Boys teerden op greatest hits-albums- en –tournees, raakte Dennis zwaar aan de alcohol. Zijn band deed weinig meer terwijl Dennis juist net tot muzikale wasdom was gekomen. Hij besloot met Jakobsen te schrijven aan nummers welke later Pacific Ocean Blue zouden worden. Wilson zelf zag dit album meer als een aanloop naar zijn magnus opus, Bamboo, en zag af van een solo-tour. Pacific Ocean Blue kon rekenen op vele positieve kritieken en muziekjournalisten noemden het muziek waarvan ze hoopten dat The Beach Boys naartoe zouden evolueren. Bamboo zou nooit uitgebracht worden.
Pacific Ocean Blue begint dus met ‘River Song’. Het nummer start met een piano die riekt naar Elton John. En opeens hoor je Dennis zingen.
Walking down by the river
Water running through my knees
Groot koor. Klik voor nog groter.
Dennis gooit er een “OWWoooohhh” tegenaan en juist op het moment dat je de stem van Brian of Carl Wilson zou verwachten, word je getrakteerd op de dames van het Alexander Hamilton’s Double Rock Baptist Choir! Gezellige dames die het natuur-liefdesliedje een prachtig gospelimpuls weten te geven. Met name op 2:06 weet een achtergrondzangeres je de stuipen op het lijf te jagen. Het is in feite een vrij makkelijk nummer en na twee keer luisteren ken je ‘m. Maar het weet de juiste snaar te raken om dat stukje escapisme dat ik in de stad wel eens ervaar vast te grijpen. De tekst verhaalt over een verlangen naar het leven buiten de stad, Los Angeles in dit geval. Dennis Wilson zegt er zelf in een interview uit 1977 ook het volgende over:
A few years ago, I was in the High Sierras walking by this river that was very small and it kept getting bigger and bigger….that’s the guitar sound on the track. And then thinking, Los Angeles vs. the High Sierras, it just makes me sick to think of what’s happening here. That’s the lyrical idea; Carl assisted on some of the lyrics. Musically, it came from the river.
Op 28 december 1983 werd Dennis (39) levenloos gevonden op de plek die hij het meest liefhad, de branding. Begin dat jaar raakte hij alles kwijt: zijn band (waar hij is uitgekickt nadat hij totaal bezopen aanschoof bij een ontbijtprogramma op tv), vrouwen/vriendinnen en alles van materiële waarde. Ook zijn jacht, de Harmony, moest hij afstaan. De nacht dat hij stierf was hij - dronken - gaan duiken nabij zijn jacht. Hij was op zoek naar spullen die hij in razernij naar buiten had gegooid. Hier had hij spijt van gekregen en besloot enkele ingelijste foto’s en schilderijen op te duiken. Op een gegeven moment kwam hij niet meer boven en is hij in foetushouding aangetroffen op het zand, in het water. De belichaming van de Californian beach boy had zijn rust gevonden.
Holy Man
In 2008 is Pacific Ocean Blue door vrienden van Dennis opnieuw gemasterd en uitgebracht. Er lag nog een prachtig nummer klaar, waar Dennis niet alles voor had ingezongen. Jakobsen vond dat hij zijn vriend geen eer aan zou doen door dat nummer, ‘Holy Man’, voor altijd achter te houden. Hij zocht, om het opnieuw op te nemen, in zijn netwerk naar iemand die qua zang klonk als Dennis. Hij kwam uit bij Taylor Hawkins van de Foo Fighters. Net als Wilson een drummer met bovengemiddelde producerkwaliteiten en een rauwe zangstem. Je verzint het niet! Mocht je nog drie minuten willen genieten van het verhaal van Dennis Wilson en mooie archiefbeelden willen zien van zijn leven, kijk dan zeker nog even deze video van de uiteindelijke versie van ‘Holy Man’ met Taylor Hawkins op zang.
