nummer van 16/07/2011 door

‘Baby missiles’ van The War On Drugs

Ben jij al idolaat?

The War On Drugs – "Baby Missiles" (Official Video)

Volgens mij schuilt er wel een War On Drugs-superfan in al onze harten. Van Springsteenhatende indiefans tot Lou Reed-adepten tot mensen die eigenlijk gewoon lekker willen dansen; voor iedereen is er wel wat te vinden in hun geluid. Toch is de band nog verre van doorgebroken. Als je überhaupt al eens van The War On Drugs gehoord hebt, zul je waarschijnlijk reageren met “Dat is toch die band waar Kurt Vile ooit in speelde, maar verliet omdat hij in zijn eentje veel succesvoller was?” Dat klopt als een bus, maar zegt niets over de kwaliteit van de overgebleven drie bandleden. Sterker nog: de band is alleen maar stukken beter geworden sinds Kurt er vandoor ging. Op Future weather (2010), hun eerste Vile-loze EP, hoor je een kleurrijke en vooral ongeneerde mix aan stijlen. Nummers die schreeuwen dat ze geschreven zijn door een songwriter die zich voor het eerst in lange tijd vrij voelt om te doen wat hij zelf graag wil. Als Future weather voor zanger/schrijver Adam Granduciel een missie is om te bewijzen hoezeer hij is gegroeid, dan is deze met openingstrack ‘Baby missiles’ direct al voltooid. De EP had voor dat doel net zo goed maar één nummer kunnen tellen, want deze war begint met een allesverwoestende atoombom. Een verpletterende indruk dus. Om geen potentiële fan mis te lopen, zal ik deze indruk secuur omschrijven. Subcultuur voor subcultuur, volgens de goede oudhollandsche hokjesgeest.

New wavers en shoegazers

De staccato drums moeten je voetjes toch op zijn minst wel verlegen aan het schuiven krijgen. Om nog maar te zwijgen over de galmende zang en dito synthesizers. The War On Drugs maakt dan qua songwriting wel typische Amerikaanse heartlandrock, maar dit wordt heel mooi verbloemd door een muur van reverb. De algehele productie klinkt eerder bescheiden en verlegen dan macho. Nee, dit is niet direct een band voor een groot stadion, maar meer voor een klein undergroundzaaltje of een festival als Incubate. Verrek, daar spelen ze ook!

Springsteen-fans

De invloed van The Boss op deze band valt lastig te ontkennen. De “hoo hoooo’s” op 1:38 en 2:18 zijn zelfs een beetje té (vergelijk het eens met dit), maar ook wel weer heel erg lekker. En dan die mondharmonicasolo op 2:09. Kippenvel onvermijdelijk. De cacafonie van ‘Baby missiles’ komt hier op zijn hoogtepunt, een culture clash voelde zelden zo goed. De synthesizers en de new wave-drums gaan onverstoord verder terwijl de bluesharp van Granduciel door merg en been gaat. Een Brits zwartgeverfdeharenbandje meets een Amerikaanse bluesbaas. En dat alles zo perfect en subtiel geproduceerd dat het klinkt alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Fantastisch.

Lou Reed-aanbidders en drugheads

Hoe opgefokt de reeds besproken invloeden ook klinken, Granduciel heeft een soort van kalmte over zich heen in alle nummers op Future weather. Deze kalmte én zijn accent doen nog het meest denken aan Lou Reed, the coolest of the cool. Ik vind het bijzonder knap hoe de band op dit nummer tegelijk zo laid-back en zo pompend kan klinken. Alsof alle bandleden een eigen favoriete drug hebben. Zo te horen zit de drummer aan de speed, de toetsenist aan de paddo’s en houdt de zanger gewoon van een lekker jointje. Dit doet me afvragen of  de band vroeger gewoon ‘The War’ heette, en ze ‘On Drugs’ er aan toegevoegd hebben nadat ze van de narcotica begonnen te snoepen. The War is aan de drugs, in plaats van de oorlog tegen drugs. Juist. Ik dwaal af.

Autofanaten

Stel je eens voor dat je dit nummer luistert, midden in de nacht op de Duitse Autobahn. 160 kilometer per uur… 175… 190… Het ritme meedrummend op je stuur, niets te zien behalve je eigen koplampen en de snel voorbij flitsende strepen op de weg. De motor trekt het amper. De toerenteller knapt bijna uit zijn mooie glazen omhulsel.  De auto trilt zo hard dat je stiekem checkt of hij wel in zijn 5 staat. Warempel, daar staat ‘ie in. Een klein beetje harder nog dan. “My friend rides all alone” (0:24), zing je keihard mee. En die friend dat ben je zelf. Dat de zanger waarschijnlijk aan Kurt Vile dacht toen hij dit schreef maakt je geen zak uit. Niets of niemand heb je nodig om dit moment perfect te laten zijn.

En de rest

Val jij niet eens voor een heel klein beetje onder bovenstaande categorieën, maar hou je gewoon van lekkere muziek om op te dansen? Prima, ga je gang. Zoals je inmiddels waarschijnlijk al wel hebt gehoord leent ‘Baby missiles’ zich er uitstekend voor. En misschien dans je vanaf 16 augustus a.s. niet eens meer alleen. Dan komt de band namelijk met een nieuw album, Slave ambient, en dat zou zo maar eens de grote doorbraak kunnen zijn waar ze al zo lang op wachten. Ik heb goede hoop.

Tags: , , , , , , , , , , ,

One Response to “‘Baby missiles’ van The War On Drugs”

  1. Ruben Steeman zegt:

    Een nummer uit 2010 met een fade out. respect. Verder lekker nummer, maar iets te bossy voor mijn smaak.

Leave a Reply

-->