nummer van 15/07/2011 door

‘Les Murs de Poussière’ van Francis Cabrel

alsjeblieft, nostalgie

Francis Cabrel : Les Murs de Poussière

Dit is Pierrot nu. Mijn ook zeer nostalgische broer vond deze foto een paar weken geleden op internet.

Ik zal het maar toegeven, ik ben een ernorm nostalgisch persoon. En mijn nostalgie concentreert zich, zoals bij velen, op zomers uit mijn jeugd. En dan vooral onze vakanties in Enveaux, Dordogne, Frankrijk. Rond deze tijd van het jaar waren mijn ouders, broers en ik een week of vijf lang aan de rivier bij m’n grote held Pierrot op bezoek. We huurden een deel van zijn huis aan het water, en waren dagenlang aan het zwemmen, kanoën, bootjes maken, insecten en hagedissen vangen, fossielen zoeken, steentjes keilen en dammen bouwen. Het gebeurde vaak dat we tegen de avond hout gingen zoeken op het kleine eilandje een stukje stroomafwaarts, om daarmee een grote fik te stoken aan de waterkant onder de rotswand waar Pierrots huis op stond. Als het vuur wat uitgedoofd was, legden we er een rooster op en barbecuede mijn vader de lekkerste maaltijden bij elkaar. We hadden ook een klein zwart cassettedeckje. Met een snoer langs de rotswand naar beneden werd het gevoed en luisterden wij naar muziek. Vaak nog in onze zwembroek, kijkend over de rivier, een klein kasteeltje achter ons in de verte, hoorden wij Francis Cabrel zingen.

Francis Cabrel in 1977. Goeie snor, Francis!

Francis Cabrel is een van de bekendste artiesten in Frankrijk. Hij is in 1977 doorgebroken met het album dat vernoemd is naar dit nummer van de dag: ‘Les Murs de Poussière’. Op dit album staat één van zijn grootste hits, ‘Petite Marie’, een veel grotere hit dan ‘Les Murs de Poussière’. Cabrel heeft sinds dit debuutalbum heel gestaag elke paar jaar een studioalbum uitgebracht, elf in totaal nu. Zijn muziek zit bomvol country-invloeden, en hij is een enorme Dylanfan (dat is goed te horen). Ik heb het idee dat hij een soort Marco Borsato-achtige status heeft in Frankrijk, inclusief niks-op-aan-te-merken privépersoon, goededoelenwerk en al. En de bijhorende gezapige, te eerlijke en te geëngageerde liedjes. Maar met het belangrijke verschil dat hij het meeste zelf schrijft.

‘Les Murs de Poussière’ is een typisch jaren ’70 nummer; het had zo aan het Eurovisie Songfestival mee kunnen doen. Met een stampende doorlopende bas en een refrein dat je aan allerlei andere opzwepende nummers doet denken. Maar bij de eerste dwarsfluitnoten van het nummer schiet mijn gemoed terug naar die avonden aan de rivier. Bij het vuur. Bij mijn vader. Bij de rotswand. Pas een paar jaar geleden ben ik op de tekst gaan letten. Eerst dacht ik nog dat het een kreet was om niet te veel naar het verleden te hangen (oh ironie) maar het tegenovergestelde blijkt waar. Met een beetje goede wil is het nummer te interpreteren als een lijflied voor de nostalgisten:

Il voulait trouver mieux
Que son lopin de terre
Que son vieil arbre tordu au milieu
Trouver mieux que la douce lumière du soir
Près du feu
Qui réchauffait son père
Et la troupe entière de ses aïeux
Le soleil sur les murs de poussière
Il voulait trouver mieux…

Il a fait tout le tour de la terre
Il a même demandé à Dieu
Il a fait tout l’amour de la terre
Il n’a pas trouvé mieux

En dat betekent zoiets als:

Hij wilde iets beters vinden
Beter dan z’n stukje land
Dan zijn oude boom in het midden
Iets beters vinden dan het zachte avondlicht
Vlakbij het vuur
Dat zijn vader opwarmde
En zijn voorvaderen daarvoor
De zon op de stoffige muur
Hij wilde iets beters vinden

Hij maakte een reis rond de wereld
Hij vroeg het zelfs aan God
Hij heeft alle liefde op aarde bedreven
Maar hij heeft niks beters gevonden

Iemand die vergeten is om te kijken naar wat hij had, omdat hij overal naar iets beters op zoek ging. Hij vond het niet: Il n’a pas trouvé mieux. Toen hij besloot dan maar terug te keren, heeft hij zijn ogen verbrand: Il s’est brûlé les yeux (wat rijmt dat ook vernuftig). Hij kan niet meer zien hoe mooi het was, zijn oude boom is omgevallen. De tekst is al met al een prachtig moralistisch sprookje, met bijhorende muziek. En heeft –vind ik, gezien door mijn nostalgische bril– de tijd zeer goed doorstaan.

Cabrels snor heeft de laatste 2 albums niet meer gehaald helaas.

Ik ben Cabrel blijven volgen. Bij elk album dat uitkwam stelde ik me weer de vraag of de muziek de nostalgie zou overstijgen. Tot nu toe gaat dat eigenlijk erg goed. Zoals ik zei heeft hij een heel aantal overcorrecte liedjes gemaakt, maar zowel tekstueel (metrum en rijm) als muzikaal is Cabrel een muzikant om eens goed te bestuderen. Als ik John Ewbank was, zou ik een aantal liedjes voor Borsato laten vertalen. Dan is Marco’s toko zo weer helemaal waar het was.

Ik laat Cabrel wel eens aan andere mensen horen (die ’m meestal niet kennen), dat is een objectievere manier om de muziek los te halen van de nostalgische meerwaarde. Dat doe ik bij deze ook met jullie. Hieronder een recent nummer (uit 2004, oké), expres een hele rustige omdat Cabrel met dit soort liedjes het bekendst is. Ik ken het al sinds het uitkwam uit m’n hoofd en vind het oprecht prachtig, maar wat vinden jullie?

Elle dort – Francis Cabrel; Vidéos par Slislio (2)

PS: In de Franse mood na dit nr van de dag? Check @Guuzbourg en @henkkanning tussen 1030-1200u op Kink FM. French kissing! (hier meer info).

Tags: , , , , , , , ,

Leave a Reply

-->