nummer van 28/06/2011 door

‘The last baron’ van Mastodon

Gitaren die de hemel openscheuren

Mastodon- The Last Baron

De tag ‘metal’ leidt op dit blog naar mijn smaak nog naar iets te weinig artikelen, dus daar moet maar eens verandering in gebracht worden. Geen geschiktere band daarvoor dan Mastodon, zonder twijfel mijn favoriete metalband van de laatste jaren. Als één van de weinigen wist de band uit Atlanta, Georgia de grenzen van het genre te verleggen en daarmee ook nog eens enorm succesvol te zijn. In Nederland verkoopt Mastodon weliswaar nog geen HMH uit (vanavond staan ze in het Patronaat in Haarlem, morgen in het Metropool in Hengelo) maar als voorprogramma van onder andere Metallica, Slayer en Anthrax zagen de Amerikanen al menig stadion en talloze grote festivals.

Simpel gesteld ligt de grootste kracht van de band in de kunst om op even virtuoze als waanzinnige wijze complexe songstructuren te combineren met een onweerstaanbare oerkracht zoals je die bijvoorbeeld terugvindt in classic rock en oude hardrock. Intelligent genoeg om mathcorefans duizelig te maken, maar met genoeg ballen om een leger Hells Angels even te doen slikken. Een geniale combinatie die me niet meer los heeft gelaten sinds ik voor het eerst ‘March of the fire ants’ hoorde.

MASTODON – "March of the Fire Ants" (Official Music Video)

Uit de muziek spreekt al een enorm oog voor detail, wat des te meer naar voren komt in de tekstuele concepten waar de band zijn platen aan ophangt. Zo werden de eerste drie albums bijvoorbeeld al getekend door de elementen vuur, water en aarde. Op het in 2009 verschenen Crack The Skye, waarop ‘The last baron’ staat, is ether de bindende factor. Toegegeven, het daarbij behorende verhaal over een verlamd figuur die tijdens een buitenlichamelijke ervaring via een wormgat terechtkomt in het Rusland ten tijde van de mysticus Raspoetin, zijn ziel vervangt en vervolgens de tsaar vermoordt, is wat vergezocht. Maar goed, het hoeft ook niet altijd over bier en tieten te gaan.

Epische climax

‘The last baron’ is het dertien minuten durende slotstuk van dit beest van een album, waarin alle grootse ambities die eraan ten grondslag lagen samenkomen en wat mij betreft ook waargemaakt worden. Als losstaande track lijkt het aanvankelijk wat vreemd te beginnen met een nog doorklinkende gitaar uit het eraan voorafgaande titelnummer. De sfeer wordt echter al snel en sterk neergezet door de akoestische gitaarpartij die later in het nummer nog een paar keer terug zal keren, ondersteund door het dynamische drumwerk van Brann Dailor. De komende twee minuten worden gebruikt om de epische strijd die de hoofdpersoon uit het verhaal nog moet gaan leveren verder uit te bouwen.

Het eerste keerpunt dient zich aan op 2:19 als de gitaren van Brent Hinds en Bill Kelliher voor het eerst echt los komen. Kelliher speelt een van zijn typische laag groovende riffs, terwijl Hinds met een heerlijk snijdende octavenpartij wat duidelijkheid schept in de dichte mist die er in de coupletten ervoor is neergedaald. Verderop in het nummer zal dit stuk de aanloop zijn naar één van de beste solo’s op Crack the skye, maar daarover later meer.

De pleuris

Terwijl de zweverige stukken uit het eerste gedeelte van het nummer inmiddels hebben plaatsgemaakt voor stevigere en bijna manische varianten breekt op 5:57 ineens de pleuris los. Verknipte progriffs buitelen over elkaar heen en er lijkt geen einde te komen aan de muzikale gekte. Vreemd genoeg was juist dit stuk een van de eerste partijen die Brent Hinds schreef voor de plaat en waar koste wat het kost een nummer uit voort moest vloeien. Twaalf en een halve minuut muziek om een stukje van een halve minuut een plek te kunnen geven, vastbesloten is het in ieder geval.

Op weg naar het einde duikt er op 8:19 nog een fraaie verrassing op. Compleet sufgebeukt door het gitaargeweld dat je net voor je kiezen hebt gekregen wordt je hier ineens getrakteerd op heerlijk los swingende riff die vooral door de begeleidende beatring onweerstaanbaar is. De heupen los op Mastodon, wie had dat ooit gedacht? En dan te bedenken dat het beste nog moet komen…

De band, samen met the last Baron

Soloooo!

Op 9:13 suggereren de uitklinkende gitaren eerst nog dat het nummer al aan zijn einde is, maar na enkele seconden komen de akoestische klanken uit het begin van het nummer weer aangerold en kan het grote climaxbouwen opnieuw beginnen. Ook het eerder genoemde keerpunt duikt weer op, alleen bouwt Hinds dit keer vanuit zijn gierende octaven een monster van solo op. Het allersterkste aan deze solo is dat je er juist geen technisch gebluf of virtuoze capriolen in terughoort. Natuurlijk is het allemaal knap en bijzonder vakkundig gespeeld, maar deze solo maakt vooral indruk door het gevoel dat de gitarist er met zijn hele ziel inlegt. Veel noten klinken lang door en bouwen zo perfect spanning op en de bends zoals je die bijvoorbeeld op 11:32 hoort gaan door merg en been. Het perfecte einde voor een majestueuze metalplaat.

Tags: , , , , , , , , ,

-->