nummer van 22/06/2011 door

‘I want to be alone’ van Jackson C. Frank

Voor het ongeluk geboren

I Want To Be Alone (Dialogue)–Jackson C. Frank (From Vinyl)

“Catch a boat to England baby”, zijn de eerste woorden die Jackson C. Frank zingt op zijn enige langspeler. Precies dat deed hij in 1964, één jaar voordat hij zijn liedjes toevertrouwde aan de bandrecorder in de Londense CBS Studios. Paul Simon (tevens producer van het album), Art Garfunkel en Al Stewart hielden een oogje in het zeil tijdens de drie uur die Frank nodig had om de tien nummers op tape te krijgen. De 22-jarige Frank was zo zenuwachtig dat hij tijdens het opnamen zichzelf verborg achter enkele studiopanelen om de blikken van zijn toehoorders maar niet te hoeven zien. Onterecht waarschijnlijk, want de drie heren die allemaal aan het begin van hun carrière stonden, zullen zich onmiddellijk hebben gerealiseerd dat hier geschiedenis werd geschreven door deze timide, verlegen maar voor het ongeluk geboren Amerikaan.

De tragiek van een geniale muzikant

Duizenden platen staan vol met heroïsche verhalen van muzikanten die het gelukt is om hun tragiek om te zetten in prachtige liedjes. De mooiste verhalen zijn die van mannen en vrouwen die al met anderhalf been in hun graf stonden, om in een spaarzaam moment van helderheid toch hun weg terug te vechten vanuit de bijna-dood. Soms geholpen door iemand die zich over hen ontfermde. Zoals de onlangs overleden Gil Scott-Heron bijvoorbeeld, die na jaren van drugsgebruik en gevangenschap in 2010 terugkwam met het ijzersterke I’m new here, geholpen door XL Recordings-eigenaar Richard Russell. Of de gek-verklaarde Roky Erickson die dankzij zijn broer de rechten over zijn eigen muziek wist terug te winnen, weer het podium besteeg en zelfs een plaat opnam. Allebei plukten ze de vruchten – financieel, maar waarschijnlijk nog veel belangrijker, het respect dat ze verdienden – van hun geniale creativiteit.

Jackson C. Frank niet. Op zijn elfde ontplofte zijn basisschool. De vuurbal die zich een weg door de school baande, verbrandde zijn halve lichaam en doodde vijftien leerlingen. In het ziekenhuis leerde hij gitaar spelen en op zijn 21e streek hij dik honderdduizend dollar op aan verzekeringsgeld. Daarmee voer hij met de Queen Elizabeth naar Engeland om zijn liedjes op te nemen. Zou hij het ongeluk dan toch weten te wreken door een succesvol muzikant te worden?

Helaas. De plaat die naar hemzelf is vernoemd, was maar een matig succes – alleen in Engeland kreeg hij erkenning. Het is dan ook niet vreemd dat de enige 12 seconden beeldmateriaal die van Frank te vinden zijn, opgenomen werden in Londen. [1]

Jackson C. Frank – Just Like Anything

Een jaar later was Frank ziek, berooid en trok hij terug naar de VS. Zijn depressie, die hij over had gehouden aan het tragische ongeluk op zijn school, speelde daarna weer flink op. Hij trouwde, woonde in Woodstock, kreeg een zoon en dochter, maar de zoon overleed op jonge leeftijd aan taaislijmziekte, waardoor Frank in nog grotere depressies belandde.

Met een beetje hulp van vrienden

Vietnamveteraan Tom Nusbaumer was lange tijd huisgenoot van Frank in de jaren ‘70. Toen Frank zonder geld zat, sliep hij nog een tijdje op Nusbaumer’s bank, totdat deze Frank uit huis zette. Op een stormachtige winteravond zag Nusbaumer Frank op straat lopen, zijn baard bedekt met sneeuw en ijs. Hij nodigde Frank uit om de winter bij hem thuis door te brengen. Nusbaumer herinnert zijn oude vriend en huisgenoot vooral om hun gedeelde smart:

Jackson was a tormented man, as, at the time, I was. I had come back from Vietnam disabled, and was bitter. Jackson and I had something in common, we had both survived a horror, but the legacy continued to give us great pain.

Vrienden probeerden hem te helpen door hem onder de aandacht te brengen bij het grote publiek; zijn plaat werd heruitgebracht met een paar nieuwe nummers. Maar het mocht niet baten. In een uiterste poging zijn leven op de rails te krijgen, trok hij in 1984 naar New York om zijn oude vriend Paul Simon te vinden die in de stad bivakkeerde. Maar zijn moeite was tevergeefs, en Frank bleef in New York, woonde jaren op straat, zat in verschillende tehuizen en zou hoogstwaarschijnlijk eenzaam op straat sterven.

Onverwachte hulp

Tot een oude fan, Jim Abbott, hem begin jaren ‘90 in de New Yorkse straten vond. In een artikel in Folk Roots in 1995 verhaalt hij over de ontmoeting.

It almost made me cry, because here was a 50-year-old man and all he had to his name was a beat-up old suitcase and a broken pair of glasses.

Van een sociaal werker had Frank een goedkope gitaar gekregen die niet te stemmen was, en zijn stem was “was pretty much shot”, aldus Abbot. Abbott was bereid hem op weg te helpen en nodigde Frank uit om in Woodstock te komen wonen. Maar de voor het ongeluk geboren Frank werd nog éénmaal door het lot getart. Terwijl hij in Queens op de bus wachtte die hem naar een beter leven zou brengen, schoot iemand om onverklaarbare reden hem in het gezicht (!) waardoor hij aan één oog blind raakte.

Frank, gefotografeerd door Abbott

De laatste jaren van zijn leven sleet hij in Woodstock, New York, 140 kilo wegend, kettingrokend en met de kleine kogel nog in zijn blinde oog. Dankzij Abbott streek Frank nog wat royalty’s op en werd zelfs gewerkt aan nieuw materiaal. “It’s more gritty and gravelly, sort of like Townes Van Zandt”, zei Franks beschermheilige daarover in 1995. Maar het nieuwe materiaal zou tijdens Franks leven nooit het daglicht zien. Op 3 maart 1999 stierf hij op 56-jarige leeftijd aan een longontsteking en een hartstilstand.

Het is de tragiek van het leven die de kunstenaar vaak als inspiratiebron gebruikt om ‘iets’ te creëren. Maar de al op jonge leeftijd getekende Frank zou juist ná zijn ‘grote’ (en enige) werk de grootste tragedie kennen. Om in tegenstelling tot de mannen en vrouwen die wél hun weg terugvonden, nooit meer de vruchten te plukken van zijn prachtige liedjes.

Changes that were not meant to be
Tow the hours of my memory
Sing a song of love to me
To say you must never
Never be alone

  1. [1]Mocht iemand meer beeldmateriaal kunnen vinden, dan hoor ik het graag!

Tags: , , , , ,

-->