Danger Mouse and Sparklehorse – Revenge

Een hyperactieve (hip hop) producer, een getormenteerde singer-songwriter en een surrealistische cineast: op papier de perfecte bezetting voor een project dat gedoemd is in de soep te lopen. Vul bij voorgenoemde hoofdrolspelers echter de namen van respectievelijk Danger Mouse, Mark Linkous en David Lynch in, en het wordt een ander verhaal. Een moeizaam verhaal met allesbehalve een happy end, dat wel, maar tegelijkertijd ook één van de meest bijzondere projecten die de laatste jaren op plaat verscheen.

Het idee voor de samenwerking ontstond toen Mark Linkous in 2006 met Danger Mouse werkte aan het Sparklehorse-album Dreamt for light years in the belly of a mountain. Linkous werkte al sinds 2001 aan de plaat, maar zware depressies bleven de voortgang van het opnameproces teisteren. Zijn manager liet hem in die periode Danger Mouse’s Grey album horen, de beruchte mash-up tussen Jay Z’s Black album en het White album van The Beatles. Linkous vond dit zo verfrissend dat hij Danger Mouse als producer aantrok en zo alsnog de laatste Sparklehorse plaat voltooide.

Tijdens die sessies bleven er echter nummers liggen waar Linkous mee in zijn maag zat. Prachtig materiaal, maar hij voelde zich er om verschillende redenen niet goed bij om ze zelf uit te voeren. “Prima,” dacht Danger Mouse, “dan zoeken we er toch gewoon andere artiesten voor?” En zo werden er uiteindelijk dertien nummers opgenomen, geschreven en produceerd door Linkous en Danger Mouse, visueel ondersteund door artwork van David Lynch (zie ook de still in de clip hierboven). De gastartiesten waren onder andere Vic Chesnutt, Jason Lytle (Grandaddy), Iggy Pop, Julian Casablancas (The Strokes), Suzanne Vega en Nina Persson (The Cardigans).

Wayne Coyne van The Bleeding… Uhh Flaming Lips

Revenge

Het openingsnummer ‘Revenge’ is gelijk het meest indrukwekkende stukje muziek van de hele plaat. Ten eerste omdat deze het desolate, verstikkende thema van Dark night of the soul het beste weergeeft, maar daarnaast vooral vanwege de gastvocalen van zanger Wayne Coyne van The Flaming Lips. Van alle bijdrages ligt zijn dromerige, bijna zalvende stem het dichtst bij die van Mark Linkous en blijkt hij de meest geschikte persoon om de complexe emoties die Linkous niet op plaat wilde uiten zo goed mogelijk een stem te geven.

Die chemie voelde Danger Mouse ook. Aanvankelijk had ‘Revenge’ een bescheiden en relaxed openingsnummer moeten worden. In het intro van het nummer is dat ook nog prima te horen. Wat losjes dwarrelende elektronica, een heerlijk relaxed naar beneden glijdende bas en mooi helder klinkende bellen. Maar zodra Coyne begint te zingen is het gedaan met de pret en wordt het grootster en duisterder dan Danger Mouse zich voor had kunnen stellen:

Pain, I guess it’s a matter of sensation
But somehow, you have ways of avoiding it all

In my mind, I have shot you and stabbed you through your heart
I just didn’t understand the ricochet is the second part

Bitter liefdesverdriet dus, met alle bijbehorende verwarring en destructieve neigingen. Die gevoelens worden in het hierna volgende refrein, aangekondigd door een bescheiden maar niet minder effectieve drumroffel, nog eens versterkt door hartverscheurende strijkersarrangementen. Brein daarachter is Daniele Luppi, met wie Danger Mouse eerder dit jaar de fictieve spaghetti-western soundtrack ‘Rome’ uitbracht. Ook een plaat met een mooi verhaal, wellicht voor een andere keer.

Het woordje fuckers

‘Revenge’ valt ondertussen na een groots opbouwend refrein weer hard terug in een klein couplet, waarin de protagonist zichzelf weer bij elkaar probeert te rapen. Coyne laat hierin zijn genialiteit als zanger nog eens horen door in de tekstregel “Though I have all the means of bringing you fuckers down” het woordje fuckers met een prachtig sprankje strijdbaarheid te zingen, om vervolgens weer te verdrinken in zijn verdriet. Een felle flits, net voor het weer donker wordt.

Het kan zieliger

Dat bittere einde is helaas tekenend geweest voor het hele project. Dark night of the soul was uiteindelijk in mei 2009 al klaar om uitgebracht te worden. Platenmaatschappij EMI was echter nog steeds niet vergeten dat Danger Mouse in 2004 op zijn Grey album ongeoorloofd samples van The Beatles had gebruikt en hield de release daarom tegen. Mark Linkous zou de uiteindelijke release op 12 juli 2010 niet meer mee maken; op 6 maart 2010 schoot hij zichzelf door het hart. Enkele maanden daarvoor had Vic Chesnutt, die het nummer ‘Grim augury’ zingt, zich al van het leven beroofd.

Benieuwd geworden naar het hele album? Terecht, hieronder vind je de trailer:

https://youtube.com/devicesupport

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

-->