Na het succes van mijn post over Kurt Weill, nu de bijna een eeuw later geboren Kurt Vile. Een gemoedelijk tokkeltje verwelkomt je op zijn nieuwe plaat “Smoke ring for my halo”. Je voelt je direct op je gemak en laat je vol overgave zakken in een warm bad van mooie klanken, waarvan je het idee hebt dat je ze altijd al gekend hebt. Vile’s muziek klinkt herkenbaar op de beste manier die er is: alsof zijn liedjes je hele leven al in de lucht, of in je onderbewustzijn, hebben gedwarreld, als een ongrijpbare muze. Ze zijn alleen pas in 2011 op plaat gezet.

 

 

Wat bovenstaande beschrijving betreft kon er geen betere opener voor het album gekozen worden dan “Baby’s arms”. Het is het topje van de ijsberg, en tegelijkertijd het summum van wat “Smoke ring for my halo” zo goed maakt. Je hoort er het beste van een eeuw folkmuziek in terug, maar ook de alternatieve sound van Sonic Youth en Dinosaur Jr. Maar je hoort vooral een heel erg goed liedje, waar je geen genoeg van kunt krijgen. Ik althans niet.

Tags: , , ,

-->