nummer van 10/03/2011 door

‘Carol’ van Chuck Berry & Keith Richards

Het beruchte lead singer syndrome

Keith heeft altijd een hekel gehad aan wat hij het lead singer syndrome noemt: de leadzanger van een band voelt zich beter dan de rest en gedraagt zich als het belangrijkste bandlid. Het was dan ook niet zo vreemd dat hij het zich erg aantrok dat Mick Jagger in de jaren 80 solo wilde gaan. Of, zoals hij het zelf verwoordt in zijn autobiografie:

Secret solo deals and skulduggery. World War III breaks out – between the Glimmer Twins
– Richards 2010, p. 453

Keith probeerde het gat dat Mick achterliet te vullen met nieuwe muzikale projecten, waaronder zijn eigen band Keith Richards and the x-pensive winos en deze collaboratie met Chuck Berry. Hij was dolenthousiast om eindelijk met zijn grote held te kunnen spelen. Maar toen het eenmaal zover was, viel het hem vies tegen. Ook Chuck bleek aan het lead singer syndrome te lijden; iets wat in deze video aan alles te merken is. Als een volleerd bandnazi vertelt hij iedereen noot voor noot hoe de liedjes gespeeld moeten worden. Keith Richards – destijds zelf al een gigantische rockheld – wordt hierbij niet ontzien.

Ondanks het (toch wel vermakelijke) gestechel in het begin, rockt deze versie van ‘Carol’ de pan uit. Overigens niet te verwarren met het nummer ‘Oh Carol’, dat door Neil Sedaka voor Carole King werd geschreven en gezongen in 1958. Ook een pareltje, die ik er als bonus bij doe vandaag:

Tags: , , , , ,

-->