Werkelijk een koningsverjaardag gehad. Overstelpt door felicitaties en vriendelijke woordjes uit onverwachte hoeken, waarvan sommige uiteraard dankzij de moderne technologie. Waar zouden we zijn zonder Facebook en Twitter? In ieder geval enkele tientallen felicitaties armer. Maar in the real world heb ik natuurlijk nog meer genoten. Enkele hoogtepunten:

• fan-tas-tisch gegeten bij restaurant Ciro Passami L’olio in Amsterdam. Er gaat maar weinig boven een écht goede Italiaan;
• eindelijk ben ik de trotse bezitter van een mooie verlovingsring, die deels bestaat uit goud van een ring van mijn grootvader;
• een spotify premium account gekregen van mijn collega’s bij Occhio;
• evenals het vanaf morgen actieve domein www.nummervandedag.nl (w00t!);
• een profi mondharmonica.

Maar er was meer. Zo werd ik door enkele Facebookvrienden verrast door virtuele kadootjes in de vorm van YouTubeclips. Mijn favoriet was deze:

Countryduetjes

Bovenstaande clip van Dolly Parton en Willie Nelson deed mij smachten naar meer countryduetjes. Het mooie van dit genre is dat het één van de weinigen is waar man en vrouw meestal niet hun liefde voor elkaar bezingen, maar het wederzijds gebroken hart. “Happy happy birthday baby” is hier een goed voorbeeld van.

Maar het kan natuurlijk altijd nog mooier. Luister bijvoorbeeld naar George Jones en Melba Montgomery, die doodleuk aan de luisteraar toegeven dat ze verliefder zijn op hun beste vrienden dan op elkaar. “So let’s invite them over again”.

George Jones en Melba Montgomery. Een kleurrijk duo. George ging na deze collaboratie overigens snel verder en zong nog vele duetten met vele andere vrouwen, waarvan hij de meeste ook maar meteen trouwde. Tammy Wynette was er één van. Maar ik dwaal af.

Love hurts

“Love hurts” door Gram Parsons en Emmylou Harris is mijn favoriet binnen het genre. Ik heb nooit veel gehad met de bekendste versie van dit nummer, door Nazareth. Had het nummer op jonge leeftijd al bijna afgeschreven. Maar soms, mits op het juiste moment beluisterd en uitgevoerd door de juiste artiest, kan een nummer je toch nog voor zich winnen. In het geval van “Love hurts” is dat nog zwak uitgedrukt. Ik houd van deze versie. En dus doe ik hem mijzelf kado op mijn zevenentwintigste verjaardag. Die mag gevierd worden, zeker aangezien Gram Parsons zelf de zevenentwintig helaas nooit heeft gehaald. Iedereen bedankt voor een mooie dag. You know who you are!