Buiten heerst een gevoelstemperatuur van min-tachtig en er is geen mens op straat te vinden. De gelukkigen zitten thuis voor een knisperend haardvuurtje; de pechhebbenden, rillend ondanks twee lagen truien, lurken aan een kop koffie en trekken driftig aan een sigaretje dat tussen hun trillende vingers is geklemd. Het is The Band-midweek.

Deze heerlijke video is opgenomen tijdens de Canadese tour van The Band met onder andere Janis Joplin, Buddy Guy, The Flying Burrito Brothers en The Grateful Dead. De meeste artiesten reisden samen met een grote trein, die speciaal voor hen was afgehuurd. Tijdens deze treinreizen door Canada gebeurde zo mogelijk nog meer interessante dingen dan op het podium. Een aantal wagonnen was uitgerust met drumstellen en versterkers, wat natuurlijk de nodige jamsessies en kruisbestuivingen ten gevolge had. De sfeer van deze spontane collaboraties is perfect vastgelegd op de documentaire Festival Express.

Rick Danko

Deze gezellige uitvoering van “Ain’t no more cane” bevat een redelijk dronken Janis Joplin, een redelijk stonede Jerry Garcia (The Grateful Dead) en een straalbezopen Rick Danko (The Band). Het is een perfect voorbeeld van de ongedwongen sfeer die heerste tijdens deze tour.

Rick Danko was een mooi mens. Door zijn eeuwige verlegen- en bescheidenheid was de bassist absoluut het meest sympathieke lid van The Band. Het is dan ook geen toeval dat juist Danko tijdens dit ongegeneerde moment door de camera is gevangen. De rest van The Band reisde apart en hoefde niet zo nodig vriendjes te maken met hun tourgenoten, maar Rick wilde nooit iets missen.

Dat Rick Danko zo’n leuk persoon was, hoor je ook terug in zijn muzikale en vocale bijdragen aan The Band. Hij bezat over een prachtige, sympathieke stem en zijn baslijntjes waren altijd even lichtvoetig. Bovendien was zijn ietwat schuchtere liveperformance een genot om naar te kijken:

“Stage fright”. Dit thema en het bijpassende nummer leken hem op het lijf geschreven. Rick Danko stierf op 10 december 1999 op een manier die bij hem paste: rustig, in zijn slaap. Hij is 56 jaar geworden.

Ain’t no more cane

Dan over dit nummer. “Ain’t no more cane” is een gevangenistraditional uit de zuidelijke staten van Amerika. Als je het nummer luistert met die wetenschap, zie je dat beeld ook gelijk voor je: een stel gevangenen, door het leven getekend en door de wet geketend, die uidkeels de ooh-ooh-oohs na iedere strofe meezingen en ritmisch met hun pikhouwelen in de weer zijn.

Het nummer is talloze malen gecoverd, maar nooit zo natuurlijk als The Band dat kon. “Ain’t no more cane” was vaste prik bij hun optredens, en een publieksfavoriet.

Andere versies

Natuurlijk houd ik het niet bij het (schitterende!) dronkemansgelal in deze video. Met de onderstaande player kun je genieten van de ‘studio’versie van The Band, opgenomen in de kelder van Bob Dylan in Woodstock. Wat konden die mannen een potje zingen met elkaar…

Nog geen genoeg gekregen van “Ain’t no more cane” en de beelden van zingende gevangenen die langszoeven in je gedachten? In mijn spotifyplaylist heb ik een originele field recording uit de jaren ’30 van het nummer geplaatst.

Tags: , , ,

-->