Beefheart… Waar moet ik beginnen? Ik heb werkelijk geen idee, dus daarom wat random facts met stipjes ervoor.

Random facts met stipjes ervoor:

    • overleed een aantal maanden geleden;
    • heette eigenlijk Don Vliet, maar veranderde zijn naam naar Don van Vliet en later naar Captain Beefheart;
    • kwam -ondanks wat na het vorige feitje zou vermoeden- niet uit Nederland, maar uit Californië;
    • heeft in zijn hele leven maar één dag op school gezeten;
    • was een makker van Frank Zappa, maar was voor zover mogelijk nog maffer;
    • had waarschijnlijk meer haters dan liefhebbers op zijn hand, maar het zal hem nooit iets uitgemaakt hebben;
    • schreef onluisterbare platen (“Trout mask replica”), maar ook genoeg materiaal dat net te begrijpen is. En af en toe zelfs een gewoon liedje.

Een gewoon liedje

“I’m glad” bewijst dat Beefheart soms prima in staat is om gewoon een prachtig liedje te schrijven. Wat zeg ik? Een perfect liedje. Bob Dylan zou erover zeggen:

This song is entirely without flaw and meets all supreme standards of excellence

Mooi gezegd, Bob. Hoewel ik absoluut fan ben van de krenten uit de pap van Captain Beefheart’s gehele oeuvre, doet dit nummer het hem toch wel in het bijzonder voor mij. Het nummer is gelaagd; klinkt op het eerste gezicht als een standaard bubblegum-liefdesliedje, maar dan cynischer en edgyer. Je hebt het gevoel dat je Beefearts insteek bij dit nummer nooit zult begrijpen, zoals je zoveel van hem nooit zult begrijpen. En toch is het zo’n simpele compositie.

Enfin, niet te lang bij nadenken. Gewoon genieten. De beelden uit deze zelfbouwclip van YouTuber “terr0rkitten” (je moet nu eenmaal een username hebben) passen perfect bij het onderhuidse, nare sfeertje van het nummer. Ze zijn overigens afkomstig van de film “The cabinet of dr. Caligari” uit 1920. Absoluut de moeite waard, als je eens 72 minuten niets te doen hebt.

Tags: , , , ,

-->