nummer van 21/12/2013 door

‘Danny blue’ van Dickey Betts

Gereserveerd voor de hotelkamer

Allman Brothers Band (Dickey Betts)

Tijdens een tour komt de akoestische gitaar op de meest uiteenlopende gelegenheden uit zijn koffer. In de bus, op het gangetje vlak achter het podium, in de kleedkamer, op het toilet, in het hotel. Om de spanning vlak voor een optreden weg te zingen, of om tussen de serie routinematige optredens te herontdekken waarom de muzikanten ook alweer met elkaar muziek zijn gaan maken. Op het podium is de spontaniteit eruit; zelfs de momenten waarop twee gitaristen elkaar tijdens een solo recht in de ogen aankijken en hun mondhoeken oprekken tot een sympathieke glimlach is vaste prik geworden, even onbevredigend als het sigaretje bij het zoveelste benzinestation dat ze eerder die dag passeerden, tijdens de zoveelste rit naar het zoveelste optreden. Maar wanneer die akoestische gitaar tevoorschijn komt is het anders; dan dollen ze wat met elkaar, spelen covers of liedjes die nooit liedjes hebben mogen worden. ‘Danny Blue’ is er eentje uit die laatste categorie.

Bovenstaande video bevat de laatste paar minuten van de film Brothers Of The Road (1985), waarin we The Allman Brothers Band zo’n sprekend routineus optreden zien geven in het Capitol Theatre in Port Chester, NY. Muzikaal is er op het concert niets aan te merken; de band speelt vurig en met name de vingers van gitarist Dickey Betts lijken af en toe vonkjes te doen ontstaan wanneer ze ijverig op en neer springen tussen de fretten van zijn gitaar. Toch kan er bij de muzikanten geen lachje vanaf. Als je maar lang genoeg naar de stuurse blikken van ieder bandlid kijkt, bekruipt je meer en meer het gevoel dat de boel die avond nog uit elkaar zal spatten.

Dickey Betts

Maar aan het eind van de concertfilm worden we ineens geteleporteerd naar zo’n klassiek hotelkamermoment. Tijd en plaats zijn onduidelijk, wel zegt de hoeveelheid bier en sigaretten op tafel ons dat de avond al een tijdje aan de gang is. De grote grijnzen op de smoelen van de aanwezige mannen zeggen hetzelfde: dat perfect uitgevoerde, maar saaie optreden is allang vergeten. Nu kan er gelachen worden. En natuurlijk is er een akoestische gitaar. Dickey Betts, die op het podium vooral zijn vingers liet spreken, begint een prachtig countryliedje te zingen, dat we maar ‘Danny Blue’ zullen noemen. ‘Danny Blue’ is nooit opgenomen door de band of door welke andere band dan ook. We weten niet eens of het wel ‘Danny Blue’ heet, of dat het überhaupt een naam heeft.

Misschien is dat maar goed ook. Misschien is dit liedje uitsluitend bedoeld voor die met bier en sigaretten overladen hotelkamermomenten. Zou het opnemen en live spelen alleen maar betekenen dat ook ‘Danny Blue’ ooit slachtoffer zou worden van De Sleur. In deze video is daar allesbehalve sprake van. Er is ruimte voor foutjes – een vrijheid waar Betts en zijn speelpartner gretig gebruik van maken – en belangrijker: er is ruimte voor plezier. Betts lacht en danst op zijn stoel, tussen het zingen en het plagerige opruien van zijn gitarist door. Die gitarist probeert de boel bij te benen, maar raakt regelmatig in de knoop door de moeilijke gitaarloopjes waarmee de sadistische Betts hem heeft opgezadeld. Het kan niemand iets schelen, want er is geen publiek bij. ‘Danny Blue’ is gereserveerd voor deze heren alleen, en wij mogen er dankzij de camera stiekem van meegenieten. Wanneer je dit moment met deze mannen meemaakt zou je willen dat het voor eeuwig duurt.

Meezingen met de heren? Dat kan natuurlijk, al is een officiële tekst nergens beschikbaar. Onderstaande transcriptie klopt redelijk, enkele gaten en onlogische zinnen daargelaten. Aanvullingen worden beloond met grote dank en misschien wel een akoestisch hotelkamer-, gang-, kleedkamer-, bus- of toiletmoment.

Well he stood on a sunny boy shoe-shine box
With a stellar guitar that he didn’t play much
And he was telling all the ladies the gossip about his friends in Nashville
Said I just flew in from Hollywood
Where the long legged women do the boogie woogie
All night in the arms of a man named Danny Blue

Said I never heard your name on the radio
He said you must have had some better ways
Said I never seen your name in the flashing lights
He said the lights they must have been busted that night
He rubbed his fingers through his long blond hair and said
Hey, who’s runnin’ this show
Looked around and said it must be Danny Blue

Danny Blue boy, know you’re the fool boy
Big time losers are the only ones who know your name
Danny Blue boy, play us one more tune boy
Hey pretty Danny won’t you keep us from going insane

Well Danny Blue played a beautiful chord and he played The Tennessee Waltz,
We danced like only beggars, hookers and thieves Can
Out of the alley comes Smilin’ James who was famous in the neighborhood
He had six gold watches on every arm and played
He said Danny Blue, you singin’ fool, you ain’t never gonna be a star
You ain’t never been to prison with Cash or Haggard or Coe
The ??????
Said leave him alone he’s king come on???

Danny Blue boy, know you’re the fool boy
Big time losers are the only ones who know your name
Danny Blue boy, play us one more tune boy
Hey pretty Danny won’t you keep us from going insane

Well sing on crazy Danny sing on
Don’t let them naysayers get to you
You’re gonna show them crazy Danny
Gonna roll ‘em up and spit them out like tobacco juice

Gonna ride your rags to riches
Gonna go on with the show

Tags: , , , , , , ,

-->