nummer van 07/01/2011 door

‘Bo Diddley’ van Bo Diddley

De meest swingende beat

BO DIDDLEY 55 Bo Diddley

Vandaag zijn we bij de Tenement Kids-repetitie aan het werk geweest met een nieuw nummer. De werktitel is ‘That Ain’t Right’, maar dat verandert toch altijd dus daar hebben jullie niet veel aan.[1] Wat wel de moeite van het vermelden waard is, is dat het nummer swingt en rockt als een dolle, dankzij de beat. Rock-‘n-roll heeft zo zijn eigen troeven af en toe, en soms moet je niet aarzelen om ze in te zetten als je ze nodig hebt. Eén van de mooiste troeven is de Bo Diddley-beat. En aangezien ik de hele avond al mijn eigen nummer in mijn hoofd heb en jullie die niet kan laten horen, gaan we maar terug naar de oorsprong.

De Bo Diddley-beat was als eerste te horen in Bo Diddley’s ‘Bo Diddley’, het nummer dat vandaag centraal staat. Het is een beetje een rumba-achtige vierkwartsmaat, met accenten op de een en twee en drie en vier en een en twee en drie en vier en… Dat ziet er als volgt uit:

Tot zover de theorie. Wat veel interessanter is, is dat de Bo Diddley-beat een enorme invloed heeft gehad op zo’n beetje alle substromingen die er in de loop van de moderne muziekgeschiedenis zijn ontstaan. Het is een instituut geworden, dat ritme. En niet alleen in rock-n’-roll, maar ook bijvoorbeeld in de New Orleans jazz, zoals Dr. John in de volgende video haarfijn uitlegt. Let goed op het ritme van zijn linkerhand:

Dr. John playing 'IKO IKO'

Of wat dacht je van de normaal altijd zo anti-traditionele new wave van The Cure:

The Cure – Close To Me

De Bo Diddley-beat is voor veel artiesten een verrijking van hun muzikale vocabulaire geweest. Eén van de leukste dingen die ik de laatste tijd heb gelezen is de autobiografie van Keith Richards, waarin hij zijn kennismaking met het ritme deelt. Dit in de vorm van een paar krabbels uit zijn dagboek, over de dag dat Charlie Watts een tryout-gig met de Stones in een kleine kroeg speelde:

Tuesday 22 (…)  Only 2 people turned up by 8:50 so we went home. Nevertheless we did a couple of numbers one using maracas, tambourine and wailing guitar with Charlie doing a big jungle rhythm (which just shows he can do it).

En een paragraaf later legt hij uit:

The big jungle rhythm was the Bo Diddley lick – “Shave and a haircut – two bits” is what the beat’s called, and what it sounds like.

Grappig, “a big jungle rhythm”. Toen ik deze passage las had ik als Hollandse jongen overigens geen enkel idee waar dat “shave and a haircut”-verhaal nou op sloeg, maar gelukkig hoefde ik niet lang te wachten op een verklaring. Op tweede kerstdag jongstleden kwam Who framed Roger Rabbit weer eens op tv en als vanouds zat ik aan de buis gekluisterd. En tot mijn grote genoegen kreeg ik de verklaring van de shave en a haircut er gratis bij!

Roger Rabbit Shave and a Haircut

Wie had dat gedacht? Eén van rock-‘n-rolls meest swingende beats is gebaseerd op één van de flauwste deuntjes ooit, die iedereen gebruikt bij belletjelellen.

  1. [1]Dit had ik anderhalf jaar geleden goed voorspeld, het is namelijk ‘Preoccupied’ geworden.

Tags: , , , , , , , , ,

-->