nummer van 12/04/2014 door Gijs Wilbrink

‘Wish You Could Stay (A Little Longer)’ van Sweet Apple

Zomersoundtrack uit onverwachte hoek

Sweet Apple (with Mark Lanegan) – Wish You Could Stay (A Little Longer) (Official)

Zangers J. Mascis van Dinosaur Jr. en ‘Dark’ Mark Lanegan van The Screaming Trees staan bekend om muziek waar je het liefst rustig voor gaat zitten in een donker kamertje, voor je uit starend en met niets omhanden behalve je diepste zorgen en de wrange klanken van hun melancholische composities. Afzonderlijk loodzwaar, maar gecombineerd misschien wel dodelijk. Voeg daar ex-leden van de legendarische lo-fi band Guided By Voices en de bassist van Mascis’ stonerband Witch aan toe, en je hebt in theorie een misantropisch monster gecreëerd waar zelfs WF Hermans van onder de indruk zou zijn.

In werkelijkheid klinkt Sweet Apple heel anders.

De alt-rock supergroep levert met ‘Wish You Could Stay (A Little Longer)’ geen verdrietig zwelgnummer af, maar juist de perfecte soundtrack voor de aankomende zomer. De reden hiervoor is dat Sweet Apple helemaal geen supergroep wil zijn, maar vooral een stel vrienden dat lol maakt in de studio. Voor J. Mascis, die voor dit project weer eens achter het drumstel is gekropen, een verademing. Even niet moeilijk doen over diepe teksten of slimme composities. Even geen ruzie maken met bandleden over hoe ze iedere seconde van jouw perfect uitgedachte kunstwerk moeten spelen. Sterker nog: de normaal zo ijverige songwriter schreef zelf geen noot op The Golden Age Of Glitter, het nieuwste album van zijn lolbandje. Hij batert liever vrolijk op zijn drumstel. Oké, gelukkig was de man niet te beroerd om af en toe zijn legendarische gitaarskills te lenen voor een solo (2:33), maar verder vond hij het wel prima.

Sweet Apple

Sweet Apple – J Mascis, Dave Sweetapple, Tim Parnin en John Petkovic

Ook gastzanger Mark Lanegan klinkt opvallend frivool op ‘Wish You Could Stay (A Little Longer)’, opener en eerste single van het nieuwe album. Over de achtergrond van zwierige college rock duetteert hij met vaste zanger John Petkovic over hoeveel plezier de twee vrienden met elkaar hebben, en hoezeer ze willen dat dit moment nog veel langer zou kunnen duren. Helaas is de pret na een krappe vier minuten alweer voorbij; de lengte van een zomerhit is nu eenmaal beperkt. In de studio mochten de mannen iets langer genieten van elkaars vrolijkheid, want ook op ‘Let’s Take The Same Plane’ (wat een gezellige titel!) zongen ze zij aan zij. De sfeerverhogende samenwerking kwam spontaan tot stand, zo vertelt Petkovic deze week aan Rolling Stone.

When he was in Cleveland, he just agreed to sing on the record. The good thing about this band is because it’s not a regular band, it’s not like a regular band. It’s almost like a clubhouse. Theoretically we could have anybody do anything, and it would just be fun to do. We don’t have that much riding on it, and when you don’t have that much riding on something, it sort of makes it more fun in a way.

Alle gezelligheid in de studio ten spijt, J. Mascis keerde op het moment dat de opnamen voltooid waren weer terug naar zijn eeuwig pessimistische gemoedstoestand. Eigenlijk vindt hij The Golden Age Of Glitter, met uitzondering van het nummer van vandaag, maar een matig album. Dit is geen gerucht, geen citaat dat hem per ongeluk ontglipte, maar zijn officiële statement bij de première van het album. Waarom hij dan nog in de band speelt? Voor de lol, voor de practical jokes. Een goed voorbeeld van deze geslaagde grappen had hij niet, toen Rolling Stone er naar vroeg. ”Yeah, I’m drawing a blank right now, sorry”, was het typische antwoord van de apathische indierockster. “This whole thing is a practical joke.”

Meer gezelligheid met J. Mascis: afgelopen donderdag speelde hij even Kurt Cobain tijdens een geheime show van Nirvana in Brooklyn.

Tags: , , , , , , , ,

nummer van 11/04/2014 door Arja van den Bergh

‘Fast Car’ van Tracy Chapman

Hoop in tijden van ellende

Tracy Chapman – Fast Car

De sfeer zit er meteen goed in bij ‘Fast Car’. Tracy Chapman zingt achtereenvolgens: jij hebt een snelle auto en ik wil een ticket naar waar-dan-ook, dus laten we alsjeblieft ergens naartoe gaan, als we in godsnaam maar vertrekken, want werkelijk álles is beter dan dit vreselijke stinkhol dat door moet gaan voor huis en deze aftandse buurt waar nog geen hond dood gevonden wil worden.

Oké, dat laatste zingt ze niet letterlijk, maar dankzij Chapmans talent om een verhaal minimaal vorm te geven, kun je de rest van het verhaal zo invullen. Haar lage, vibrerende stem en de doordringende maar droeve melodie maken het plaatje vervolgens af. Je hoeft dus ook maar een halve minuut naar ‘Fast Car’ te luisteren om te weten dat dit een vrouw is die verdriet heeft, die zingt over mis- en wantoestanden in de wereld, of juist dicht bij huis. Als kind had ik geen idee waar het liedje over ging, en net als bij ‘Luka’ van Suzanne Vega – ook zo’n schijnbaar onschuldig nummer dat stiekem een heel ellendig thema bespreekt – ging ik op latere leeftijd pas wat beter naar de tekst luisteren. En die bleek naast bakken ellende ook vol sprankjes hoop te zitten.

Tracy mag dan wel de boel de boel willen laten, naïef is ze geenszins. En dan nog: wat heeft ze te verliezen of te bewijzen? Ze wil gewoon opnieuw beginnen, met een schone lei, from scratch: “Starting from zero got nothing to lose.” Haar plan lijkt op het eerste gezicht impulsief, maar het idee spookt heus al wel een tijdje door haar hoofd. Terwijl ze in een supermarkt werkte, heeft ze wat geld kunnen sparen. Dat geld brengt haar niet ver, maar toch zeker wel ver genoeg om de auto in te stappen en weg te rijden, richting de grote stad, waar banen en algeheel geluk in het verschiet liggen.

You got a fast car
And I got a plan to get us out of here
I been working at the convenience store
Managed to save just a little bit of money
We won’t have to drive too far
Just ‘cross the border and into the city
You and I can both get jobs
And finally see what it means to be living

Eindelijk zien wat leven wérkelijk betekent. De enige juiste motivatie voor wie dan ook om ergens te willen wonen, om ergens iets op te bouwen. Om te zien wat leven écht betekent. Wat wil je ook, met een verleden waarin moederlief de werkloze, aan drank verslaafde vader verlaat omdat ze het niet meer aankan. Omdat ze meer van het leven wilde dan hij kon geven. Chapman vertelt haar verhaal daarbij verrassend zakelijk, registreert de feiten en de gebeurtenissen zonder al te veel emotie. Luisterend naar haar zwaarmoedige stem weet je dat dat een goede keuze is geweest.

My mama went off and left him
She wanted more from life than he could give
I said somebody’s got to take care of him
So I quit school and that’s what I did

Maar het tij is gekeerd: ze kan weg, ze vraagt haar geliefde om mee te gaan en de horizon tegemoet te rijden. Met spaargeld op zak en de vurige wens om eindelijk iets van het leven te maken, moet het haast wel lukken. Het refrein is hoopvol en net realistisch genoeg om in het droombeeld van de protagoniste mee te gaan. Natuurlijk is het realistisch, het is zelfs herkenbaar. Wie kan dat gevoel niet oproepen, dat het lijkt alsof je hele toekomst nog voor je ligt, dat je wil geloven dat alle kansen er nog liggen om ‘iemand’ te worden, te zijn? Chapmans droom is de droom van velen.

I remember we were driving driving in your car
The speed so fast I felt like I was drunk
City lights lay out before us
And your arm felt nice wrapped ’round my shoulder
And I had a feeling that I belonged
And I had a feeling I could be someone,
be someone, be someone

‘Fast Car’ is hoopvol maar kan het leven niet mooier maken dan het is. Ook in een nieuwe omgeving dringen zich soortgelijke problemen op. Haar geliefde heeft ‘nog steeds’ geen werk. Maar dat weerhoudt Chapman er niet van haar dromen te blijven koesteren:

You still ain’t got a job
And I work in a market as a checkout girl
I know things will get better
You’ll find work and I’ll get promoted
We’ll move out of the shelter
Buy a big house and live in the suburbs

De cirkel van armoede is aan het eind van ‘Fast Car’, na alle mooie plannen en goede voornemens, niet doorbroken. Het milieu waaruit de vertelster wilde ontsnappen verschilt maar nauwelijks van de dagelijkse realiteit waarmee ze te maken krijgt. Haar geliefde heeft nog steeds die snelle auto, maar zij betaalt de rekeningen. Hij zit meer aan de bar en bij zijn vrienden dan dat hij zijn kinderen ziet. De geschiedenis van haar ouders heeft zich herhaald. Met het verschil dat zij niet zoals haar moeder het gezin verlaat, maar haar geliefde voor het blok zet. Het is alsof ze zich in de laatste zinnen tot hem richt: pak die snelle auto maar en rijd maar weg. In ware Chapman-stijl accepteert ze haar lot en laat ze hem de keus.

You got a fast car
And I got a job that pays all our bills
You stay out drinking late at the bar
See more of your friends than you do of your kids
I’d always hoped for better
Thought maybe together you and me would find it
I got no plans I ain’t going nowhere
So take your fast car and keep on driving

You got a fast car
But is it fast enough so you can fly away
You gotta make a decision
You leave tonight or live and die this way

Tags: , , , , , , , ,

nummer van 10/04/2014 door Johan Vogels

‘Don’t Forget To Remember’ van The Greater Experience

Potje vergeten soul

The Greater Experience – Don't Forget To Remember – Colony "13"

Soms probeer ik me voor te stellen hoe mijn muzieksmaak zich ontwikkeld zou hebben als er géén internet was. Ik heb het geluk dat ik opgegroeid ben – en dat mijn muzikale basis zich gevormd heeft – jaren voordat het internet zijn intrede deed. Dat ging zo: ik kreeg cassettes van ooms, kennissen en buurmeisjes met daarop tal van artiesten die ik interessant vond, van Black Sabbath tot Kate Bush. Van mijn zakgeld kocht ik af en toe een cd (Guns N’ Roses, Sex Pistols). Bij de bibliotheek huurden mijn vriendjes en ik cd’s voor één gulden (véél geld!) om die op cassette te zetten, Tour Of Duty-soundtrack, The Clash, enzovoort. We lazen muziekblaadjes aan gort op zoek naar aanwijzingen van ander moois, maakte niet uit of die tijdschriften nou van vorige week of van drie jaar geleden waren. Er stond altijd wel iets interessants in. De moeite alleen al was het halve geluk van nieuwe muziek ontdekken.

Potje Jan Smit downloaden.

Potje Jan Smit downloaden.

Maar goddank is er nu internet. Hoe romantisch de oude blaadjes, de bieb en de cassettebandjes ook zijn, het gemak waarmee je tegenwoordig muziek kunt ontdekken is voor mij een zegen. Want zonder internet zou ik misschien op een bepaalde leeftijd geen zin meer hebben gehad om écht op ontdekkingsreis te gaan. Uren zoeken en luisteren in een platenwinkel, de muziekblaadjes spellen om iets nieuws te ontdekken. Zin is nog niet het ergste probleem, maar je moet er maar tijd voor hebben.

Het resultaat zou zijn dat ik dan nu af en toe een cdtje zou kopen van iets waar de rest van de wereld ook hoog van opgeeft, en dat was het dan. Om misschien met vrienden nog even de herinneringen op te halen aan die ruige concerten van vroeger toen je nog van elke band een shirt en plaat kocht.

Luiheid

Ik overdrijf misschien. Maar ik weet zeker dat een light-versie van wat ik net beschreef me niet bespaard zou blijven. Het zou eigen schuld zijn, luiheid zelfs, maar goed. Nogmaals, goddank het internet.

Mijn platenkast wordt nog steeds aangevuld, weliswaar met kleinere hoeveelheden platen dan vroeger, maar toch. De nadruk ligt op oudere rock en pop, en jazz. Vaak zijn het dingen die ik dankzij het internet heb leren kennen en dan toch graag op plaat wil.

Een genre dat ik echt heb ontdekt door internet is soul. Ik heb een handvol soulplaten in huis, het mag geen collectie heten, maar mijn halve harddisk staat vol met soul-mp3’s. Zoals de verzamelaar Lost & Found – Real R’n'B and Soul (2009). Die stond al een tijdje in mijn iTunes (eind vorig jaar toegevoegd zie ik), maar onlangs ging ik er eens echt voor zitten. Het gros van de namen zei me niks. De naam van de verzamelaar spreekt boekdelen.

tge

The Greater Experience

En dan kom je ineens een prachtnummer als ‘Don’t Forget To Remember’ van The Greater Experience tegen. Wat een hit! Het zoveelste nummer dat ik nooit gehoord zou hebben als ik niet op het wereldwijdeweb af en toe eens lukraak wat dingen kon downloaden en luisteren.

De achtkoppige band uit Lynchburg, Virginia bestond van 1969 to 1975. ‘Don’t Forget To Remember’ is gelijk het bekendste nummer van de band. Het is zo’n singel waar verzamelaars wel even de portemonnee voor trekken om het origineel in de collectie te krijgen. Ondanks dat het nummer uit 1970 komt, klinkt het als een heus sixties soulnummer met zijn uptempo ritme en het swingende orgel- en blazerswerk.

Dat het liedje de tijd heeft overleeft komt eigenlijk door dj en platenverzamelaar Arthur Fenn. Vroeg in 1978 was hij op een trip met vrienden om platen te kopen in Philadelphia. In een groot warenhuis was net een nieuwe verzameling vinylsingels gestald voor de verkoop, driehonderdduizend stuks. Voor 3 dollarcent per stuk mochten hij en zijn vrienden alles in één keer meenemen. Voor een kwartje per stuk mocht ze zelf dingen uitzoeken. Dat laatste aanbod namen Fenn en zijn vrienden aan en doken de kratten vol vinyl in.

Speld in een hooiberg.

Speld in een hooiberg.

The Greater Experience zei hem niks, maar het logo van het label deed hem denken aan een ander label dat hij wel kende. Toen hij later tijdens de trip het nummer luisterde, was de dj verkocht. Daarna opende hij een tijdlang elk van zijn dj-optredens met ‘Don’t Forget To Remember’ en sloot hij er ook de avond mee af. Daarmee zorgde hij voor een wat grotere bekendheid van het liedje.

Toen het nummer wat populairder werd, kwam er ook wat aandacht voor het liedje. Wat bleek: destijds zijn er van het origineel minder dan vijfhonderd stuks gedrukt. Die verwisselden soms wel voor 400 dollar van eigenaar. Een must dus voor verzamelaars. Maar ik zou het nummer nooit gehoord hebben als ik halverwege mijn twintiger jaren was gestopt met voor mij nieuwe muziek te checken. Goddank is er internet.

Tags: , , , , , , , ,

nummer van 09/04/2014 door Gabriela van der Lans

’93 ’til infinity’ van Souls of Mischief

Voor altijd in 1993 gebleven

Souls Of Mischief – From 93 Till Infinity (Best Quality)

Toen ik een jaar of twaalf was, vertelde de toenmalige vriend van mijn zus me eens wat zijn lievelingsnummer van dat moment was. Hij vertelde me over zijn afgelopen wintersportvakantie en waar hij steeds naar had zitten luisteren: ’93 ’til infinity’ van Souls of Mischief. Hij beschreef hoe hij bovenaan de piste stond, op play drukte, een eerste sprongetje maakte en de afdaling begon, terwijl de doffe beginnoten van ’93 ’til infinity’ begonnen te spelen. Ik had nooit op een snowboard gestaan, maar kon me voorstellen hoe het glijden over zachte witte sneeuw, met dat liedje, me het gevoel zou geven voor een paar minuten in een andere wereld te leven. Wat ik me op dat moment nog niet realiseerde, was dat het nummer ’93 ’til infinity’ genoeg was om me dat gevoel te geven, ook zonder snowboard.

Souls of Mischief is een Californische hiphopformatie uit de jaren 90, gedoemd complimenten aan te moeten horen als “geliefd door muzikanten, minder bekend bij het publiek”. Al op hun achtste raakten de jonge rappers A-Plus en Tajai geïnteresseerd in muziek. Ophio en Phesto (en ook andere rappers met wie de vier later het collectief Hieroglyphs zouden vormen) maakten de groep tijdens de middelbare school compleet. Ze waren pas net 18 maar al productief genoeg om opgemerkt te worden door een groot label (Jive Records). In 1993 kwam hun eerste plaat 93 ’til Infinity uit en ze hadden alle potentie mee te doen met groepen als A Tribe Called Quest of De La Soul. Alleen, het gebeurde niet, om mysterieuze en ongetwijfeld onterechte redenen.

Met een sample uit een nummer van drummer Billy Cobham – een collega van Miles Davis – neemt ’93 ’til infinity’ je meteen mee in zijn dromerige wereld. Eenmaal verknipt en vervormd, krijgt het geloopte fragment een nieuwe identiteit die, als je het voor het eerst in ’93′ hoort, nergens meer thuis is dan daar. De rappers hebben stuk voor stuk stemmen met karakter en een flow die nergens ervaring mist maar juist jong, vers en origineel aanvoelt. Niets aan dit nummer klinkt alsof iemand iets te bewijzen heeft; het is simpelweg ijzersterk, natuurlijk en moeiteloos. Het is oneindig jammer dat de groep niet veel kansen kreeg deze parel te overtreffen.

Waren de muzikanten misschien te jong? Waren hun teksten misschien (nog) wat te oppervlakkig om een groter publiek aan te spreken? Of waren de liedjes net niet catchy genoeg, in al hun moeiteloosheid? ’93 ’til infinity’, het nummer waarmee Souls of Mischief zich op zijn best liet horen, zal altijd een beetje ongrijpbaar en melancholisch blijven, zoals de belofte die zijn titel nooit waar maakte.

Tags: , , , , , , ,

nummer van 08/04/2014 door Martijn Koetsier

‘The Body Electric’ van Hurray For The Riff Raff

De meest onwaarschijnlijke countryzangeres

Hurray for the Riff Raff – The Body Electric

Eerlijk gezegd dacht ik bij de naam Hurray For The Riff Raff niet direct aan een americana-band. Eerder aan het zoveelste indiefolkhippiecollectief of een gezellige hip hop-act voor feesten en partijen. Maar de viool en banjo die de eerste paar seconden van de nieuwste plaat Small Town Heroes kenmerken laten er weinig twijfel over bestaan dat dit wel degelijk het geval is. Muzikaal zo traditioneel als je je maar voor kunt stellen dus, maar in elk ander opzicht eigenlijk compleet anders dan de meeste bands in het genre.

Al jong op avontuur

Hoewel ik het hiervoor steeds over een band heb is Hurray For The Riff Raff eigenlijk vooral Alynda Lee Segarra, de 27-jarige zangeres en banjospeelster die de band zo’n zeven jaar geleden oprichtte. Daarmee heb je gelijk het eerste element dat onderscheidend is. Segarra is namelijk geen vrouw die als klein meisje bij haar opa in Kentucky op de veranda zat te luisteren naar de countryklassiekers die hij op zijn gitaar tokkelde. Als kind van Puerto Ricaanse ouders groeide ze midden in de Bronx op, de New Yorkse wijk die meer bekend staat om hip hop en latin dan country. Denk daarbij aan het feit dat Segarra uitgesproken lesbisch is en dat er een transgender viool speelt in haar band en je begrijpt dat er behalve de muziek eigenlijk niets traditioneel is aan Hurray For The Riff Raff.

Van regels en conventies trekt Segarra zich dus weinig aan, wat eigenlijk al te merken was tijdens haar jeugd. In plaats van met vriendinnen op de straathoek te kletsen ging ze er als 13-jarige in haar eentje op uit. Met de metro, van haar ouderlijk huis in de Bronx naar de Lower East Side waar ze in de ABC No Rio talloze punkbands zag spelen en nieuwe vrienden ontmoette. Het avontuur bleef lonken en op haar 17e verliet ze het ouderlijk huis om op goederentreinen mee te liften door heel Amerika. Dat bracht haar in de winter van 2005 in New Orleans, enkele maanden voordat de stad getroffen werd door de orkaan Katrina. Tegenwoordig is het nog steeds de thuisbasis van de band.

Hurray For The Riff Raff

Meen je wat je zingt?

Ook in haar teksten is Segarra geen standaard americana-zangeres. Waar de keuze voor een vreemdgaande partner of andere persoonlijke ellende vaak voor de hand ligt in dit genre, zingt ze in ‘The Body Electric’ bijvoorbeeld over de opzienbarende groepsverkrachting met fatale afloop in een bus in Delhi in 2012. De inspiratie ervoor kwam toen ze iemand ergens in een club een traditionele murder ballad hoorde zingen, zo vertelt ze in een interview. Het feit dat niemand echt geschokt was door de tekst en dat de artiest zichtbaar geen echte connectie met het nummer had verbaasde haar.

Er wordt tegenwoordig gezongen over moord en onvrijwillige seks alsof het de normaalste zaak van de wereld is. We kijken er niet meer van op. Een afvlakking die Segarra niet begrijpt en waar ze met haar nummers verandering in wil brengen, net als in één van de meest traditionele muziekstijlen die Amerika kent. En daar slaagt ze wonderwel ook nog in.

Tags: , , , , ,

nummer van 07/04/2014 door Peter Bootsman

‘A Country Boy Can Survive’ van Hank Williams Jr.

Whiskey Bent and Hell Bound

A Country Boy Can Survive

Zijn overleden vader en zijn zoon hebben niets te klagen over de aandacht die ze vanaf deze kant van de Atlantische Oceaan krijgen. Zelfs over zijn dochter wordt er geschreven. Zijn fans noemen hem Bocephus. Die bijnaam kreeg hij van zijn vader omdat hij op een bekende buikspreekpop met dezelfde naam leek. Geboren werd hij als Randall Hank Williams.

Van Hank Williams Jr. werd al op jonge leeftijd verwacht dat hij in de voetsporen van zijn vader zou treden. Die enorme last is te horen in zijn vroege werk, nog voordat hij zijn bijna fatale ongeluk kreeg. Onder druk van zijn moeder zong hij de liedjes van zijn vader en trad hij op in kleding die het publiek aan zijn vader moest herinneren. Wanneer je naar zijn eerste albums luistert, hoor je dat hij het niet met volle overtuiging zingt. Toen hij dit niet meer kon opbrengen, verbrak hij al het contact met zijn moeder.

Het echte keerpunt kwam in 1975. Tijdens een bergbeklimming in Montana donderde hij honderden meters naar beneden. Maar zoals hij zingt: “a country boy can survive.” Zijn gezicht was flink gehavend en hij moest hiervoor een aantal keren onder het mes. Om zijn littekens te verbergen liet hij zijn baard staan en is hij sindsdien zelden te zien geweest zonder zonnebril. Niets stond hem nu meer in de weg om zijn eigen gang te gaan.

hank-williams-jr-500x250

>In de tijd na dit keerpunt brak zijn interessantste periode aan. Hij liet zich in met muzikanten uit de southern rock scene en droeg, onder invloed van de nodige alcohol en andere drugs, zijn eigen steentje bij aan de outlaw country beweging die tegen alles inging wat Nashville dicteerde. Albums als Family Tradition, Whiskey Bent and Hell Bound en Rowdy zijn regelrechte outlaw country-klassiekers.

Met zijn eigen muziek kreeg hij het succes wat hij nooit als imitator van zijn vader had behaald. Hits, gouden platen, awards en de bijhorende roem. Hij had het allemaal. In 2008 verkende hij, als overtuigd Republikein, de mogelijkheden om senator van de staat Tennessee te worden.

Muzikaal gezien heeft hij sinds het album Lone Wolf uit 1990 niet veel interessants meer uitgebracht. Toch haalt hij regelmatig het nieuws. Zijn meest recente mediamoment is een uitspraak die hij deed in een uitzending van Fox. Hierin vergeleek hij het golfpartijtje van president Obama met enkele republikeinen met Hitler die een gezellig onderonsje had met de Israëlische premier Netanyahu. Half Amerika viel over hem heen en sponsors trokken zich terug. Hank nam het nummer ‘Keep The Change’ op als middelvinger naar Obama, Fox en ESPN en binnen twee dagen was dit nummer al 180.000 keer gedownload.

A country boy can survive.

Tags: , , , , ,

nummer van 06/04/2014 door Willem Heijmans

‘Unchained’ van Van Halen

Ironisch iconisch

Moskou, Sao Paolo, New York, Praag en Ulft. Zomaar een aantal wereldsteden waar Willem Heijmans met zijn politieke punkrockband Antillectual heeft gespeeld. Met inmiddels vier platen op zak toerde hij het afgelopen decennium de hele wereld rond.  Maar nooit zal hij zijn roots vergeten. Vandaag brengt hij een ode aan de man die Nijmeegse gitaarmuziek en het tappen op de internationale kaart zette.

Ironisch, voor mensen van mijn generatie is ‘Beat It’ het bekendste werk van (Eddie) Van Halen. Een vriendendienstje van Eddie, klaar in twintig minuten, waar hij bovendien geen royalty’s voor hoefde. Het gerucht gaat dat-ie heimelijk een solo recyclede die hij nog had liggen van eigen werk.

Ook ironisch: het bekendste nummer van Van Halen zelf is ‘Jump’. Een nummer dat iedereen kent, op de maand af dertig jaar geleden op nummer 1 kwam en de tand des tijds aardig heeft doorstaan. Maar het nummer bevat opvallend weinig gitaarpartijen voor het magnum opus van een gitaargod (net als die andere klassieke gitaar-/hairmetalhit van die jaren: ‘The Final Countdown’). Het gitaarwerk dat erin zit, de solo, heeft Eddie nooit (zo) ingespeeld. Een studiotechnicus heeft hem achter Eddie’s rug om samengesteld uit ongebruikte solo’s.

Eddie-Van-HalenDan nog iets wat wij in Nijmegen graag benadrukken: Eddie en broer/drummer Alex van Halen zijn geboren in Nijmegen en spreken nog altijd Nederlands, weliswaar met een accentje. Maar al op 7-jarige leeftijd verhuist het gezin Van Halen naar Amerika, te vroeg om Eddie’s gitaarvirtuositeit Nijmeegse of Nederlandse wortels toe te dichten. Dit in tegenstelling tot die andere Nederlandse hairmetalgitaargod Adje Vandenberg. Daarom is er misschien nog geen straat naar Van Halen vernoemd?

We eren de “#1 of the 100 Greatest Guitarists of All Time” (Rolling Stone, 2012) vandaag door ‘Unchained’ het Nummer van de Dag te maken. Het is een hit uit 1981, mijn geboortejaar, van het album Fair Warning. Ik weet niet of ik het nummer had gekend als ik de LP niet voor 1 euro uit een platenbak had gevist. Hooguit omdat het ook op Van Halens Best Of staat. ‘Unchained’ is, in tegenstelling tot ‘Jump’, wel een echt gitaarnummer. Het nummer begint met een mokerharde gitaarrif met op het eerste gehoor rare accenten. Eddie’s Frankenstrat is laag gestemd (drop-C#) zonder echter enorm zwaar te klinken. Het nummer behoudt daardoor toch die poppy Van Halen-feel. Een andere Van Halen signature zijn onnavolgbare maatsoorten (probeer maar eens mee te tikken met de gitaarsolo in ‘Jump’). In ‘Unchained’ is het pre-chorus ook zo’n tegendraadse partij. Daarna wordt er toch weer overgegaan tot een zoet en catchy refrein. Ook het gebruik van de flanger in de gitaarpartij tijdens de main riff is typisch Van Halen.

Eddie van Halen is net als Jimi Hendrix een gitarist die het gitaarspelen revolutionair heeft veranderd. Hij is niet de allereerste die tapte, maar hij heeft het wel geperfectioneerd of op zijn minst gepopulariseerd. Muzieknoten lezen daarentegen kan-ie niet. Maar misschien komt dat omdat hij aanvankelijk als drummer begon (en zijn drummende broer als gitarist). Overigens heeft Van Halen tegenwoordig meer Van Halens dan ooit: Eddie’s zoon Wolfgang speelt nu bas.

De laatste jaren speelden Motörhead en Steel Panther al op het Nijmeegse Fortarock festival. Dit jaar staan onder andere Iron Maiden, Slayer en Anthrax op de bill. Van Halen heeft voor het laatst in 1995 in Nederland (op dezelfde Goffertweide) opgetreden. Wat denken we ervan, Van Halen als headliner voor Fortarock 2015? Of zou dat te ironisch zijn?

Tags: , , , , , , , , ,

-->