nummer van 18/10/2014 door

‘Saturday Satan Sunday Saint’ van Ernest Tubb

I Don't Roll On Shabbos!

Ernest Tubb – Saturday Satan, Sunday Saint

“Gedenk de sabbatdag, dat u die heiligt”. Na zes dagen hard werken aan de nummers van de dag is het nu tijd om, naar oudtestamentisch gebruik, de zaterdag te beleven als rustdag. Op sjabbat mag er niet gewerkt worden. Hierdoor ben ik genoodzaakt mijn vrijdagmiddag te gebruiken om dit stukje te tikken. En dat terwijl de traditie, een woord wat anno 2014 een nare bijsmaak heeft gekregen, van een heilige zaterdag al flink wat eeuwen geleden is losgelaten en is ingeruild voor de zondag.

Oordeel niet

Ernest Tubb wijst, in het nummer van vandaag, beschuldigend met zijn vinger naar het hypocriete gespuis dat de hele week alle geboden aan hun laars lapt om vervolgens op zondag vooraan in de kerk te zitten. “Oordeel niet, opdat gij niet geoordeeld wordt.” Tubb lapt dat laatste gebod aan zijn cowboylaars wanneer hij de andere kerkgangers de maat neemt. Opmerkelijk, aangezien hij er zelf voor zorgde dat het zondagochtend nog lang onrustig bleef in Nashville.

charletontubb11

Midnight Jamboree

In 1947 opende hij namelijk zijn eigen platenzaak: Ernest Tubb Record Shop. Hij was al vier jaar een ongekend populair lid van de Grand Ole Opry, de wekelijkse radioshow met de populairste countrysterren, en zag dat steeds meer mensen behoefte hadden aan een centrale plek waar ze countrymuziek konden kopen. Hiervoor waren het de warenhuizen die mensen in die behoefte voorzagen. Als locatie koos hij een oud pand in downtown Nashville. Niet op zomaar een plek. Recht tegenover het Ryman Auditorium, een voormalige kerk waar de Grand Ole Opry Show werd opgenomen. De bezoekers kwamen vrijwel vanzelf. Toch bedacht Tubb een slimme truc om nog meer klandizie binnen te halen. Op zaterdagavond nodigde hij de artiesten, die in de Ryman hadden opgetreden, uit om in zijn winkel op te treden. De Midnight Jamboree ging tot in de vroege uurtjes van de zondag door.

Webb Pierce "I Got Religion On A Saturday Night"

Hypocriet

Zijn generatiegenoot Webb Pierce was wat strikter in zijn geloof wanneer we het bovenstaande nummer moeten geloven. Ook hij had een week hard gewerkt. Zijn ware geloof behoedde hem er echter voor om op zaterdag niet het lichte vertier van muziek en dansen op te zoeken. Wellicht was het nummer bedoeld als belediging naar de Opry en de Ryman, ook wel bekend als de Mother Church of Country Music. Pierce heeft eenmalig op deze planken mogen staan maar koos er zelf voor om verder niet met de Opry in zee te gaan omdat de organisatie een commissie verlangde voor zijn boekingen.

Sowieso was de alcoholist Pierce geen schoolvoorbeeld van een vroom man. Met zijn potsierlijke zwembad in de vorm van een gitaar en zijn met zilveren dollars en pistolen versierde auto voldoet hij aan de beschrijving die Tubb geeft in het nummer van de dag.

Come Monday morning and he’s back to a life of sin.

Tags: , , , , , , ,

nummer van 17/10/2014 door

‘Good Friday’ van The Black Crowes

Dag van berouw

The Black Crowes Good Friday

De afgelopen week, beginnend op de zondag, reisden wij van Miami, Florida (Marion Williams), via Jacksonville, Florida (Lynyrd Skynyrd), naar New York – Queens (Simon & Garfunkel) en Brooklyn (Harry Nilsson) – met tussendoor nog een uitstapje naar San Fransisco (NOFX). Sommigen zouden zeggen: een alleraardigst reisje door het muzikale Amerika. Ik zeg: een roadtrip van niks. Als je al naar de Verenigde Staten trekt voor muzikale inspiratie en de rest van de wereld buiten beschouwing laat, kun je de meer dan vijfduizend kilometer tussen San Fransisco en Miami niet zomaar met oogkleppen op voorbijrijden.

Sta bijvoorbeeld eens stil in Georgia, op de geboortegrond van The Black Crowes, en luister naar hoe zanger Chris Robinson en zijn gospelkoor invulling geven aan die “oh zo geliefde vrijdag” waar Johan het gisteren over had terwijl hij de donderdag met een liedje van Harry Nilsson de pan in hakte. ‘Good Friday’ (Three Snakes and One Charm, 1996) is een break up-song bij uitstek, een die de tranen over je wangen laat biggelen alsof het weekend niet al trappelend voor de deur staat. (Hoewel dat weekend weinig meer biedt dan een leeg bed vol tissues en elke vezel in je lichaam verlangt naar de ellenlange Pietendebatten en saaie kantoorklussen van de maandag – zie ook: ‘Thank God It’s Monday’ van begin deze week.)

Goede Vrijdag: de dag dat Jezus stierf, de dag dat Judas berouw toonde voor zijn verraad en zich verhing. Is het deze vrijdag waar Chris over zingt, waarmee hij zijn ex-geliefde confronteert? Om welke subtiele hint gaat het hier? Het eerste couplet windt er alvast geen doekjes om. Het einde van de relatie is onvermijdelijk, ondanks dat het lang goed leek te gaan. De twee geliefden zullen elkaar gedag zeggen op straat, maar daar blijft het bij, ze vervolgen daarna als vanzelfsprekend hun weg. Het zal ongemakkelijk zijn, zingt de zelfbewuste Chris, maar ook dat gaat voorbij, want ja, soon you’ll have a new boy to sing you songs. Vergiffenis kan ze wel vergeten, net als dat hij de schuld niet op zich neemt. Sorry trouwens, vervolgt hij bijna cynisch, dat het er eerder niet van kwam. Morgen ben ik ook druk, waarom kan ik niet zeggen, en zaterdag is niet handig want dan heb ik een show. Chris Robinson zingt het bijna vanuit zijn tenen, croont over slechts één dag waarop contact (hereniging?) mogelijk zal zijn: I will see you on Good Friday – de dag dat je berouw toont.

I will not forgive you
Nor will I accept the blame
I will see you on Good Friday
On Good Friday

Toevallig is er ook een ander liedje met dezelfde titel – ‘G.O.O.D Friday’ – van nog zo’n artiest uit Atlanta, Georgia: Kanye West. Voor als je de vrijdag meer als vrolijke opmaat naar het weekend ziet.

G.O.O.D Friday – Kanye West Big Sean Kid Cudi Charlie wilson

Tags: , , , , , , , ,

nummer van 16/10/2014 door

‘Here’s Why I Did Not Go To Work Today’ van Harry Nilsson

Het enige dat je vandaag kunt doen, is drinken

Nilsson – Thursday (Here's Why I Did Not Go To Work Today)

Voordat ik Harry Nilssons muziek leerde kennen, wist ik eigenlijk maar één ding van hem. In zijn Londense appartement stierf in 1974 Mama Cass, een van de zangeressen van The Mama’s & The Papa’s. Vier jaar later overleed in hetzelfde appartement The Who-drummer Keith Moon. Toen heeft Nilsson de flat maar aan de gitarist van The Who, Pete Townshend, verkocht en keerde hij terug naar zijn Los Angeles.

Nilsson in het kort

LA was de stad waar hij en zijn moeder in de jaren veertig naar toe verhuisden vanuit Brooklyn, nadat vader Nilsson moeder en kind had verlaten. Ze hadden het niet breed in Los Angeles, dus stopte Nilsson op jonge leeftijd met school om geld te verdienen. Dat deed hij tot 1960 bij het Paramount Theatre waar hij piano leerde spelen van de artiesten die er optraden. Het is het begin van een rijk oeuvre, belangrijke fans (John Lennon en Paul McCartney waren grote fans en vrienden) en weinig poespas. Nilsson is voornamelijk een studio-artiest en houdt niet van media-belangstelling. Maar hij heeft succes met zijn muziek; van singles en albums tot muziek voor film en tv.

Zo’n verhaal kan natuurlijk niet zonder ongeluk. Dus… In 1990, na een mislukt filmproject, komt hij er achter dat zijn financieel adviseur al zijn geld heeft achtergehouden. Hij en zijn vrouw blijven achter met driehonderd dollar op de bank en een hoop af te betalen schulden. Vier jaar later overlijdt hij aan hartfalen. Nilssons levensverhaal in het kort.

Nilsson in Londen (1972).

Nilsson in Londen (1972).

Ongrijpbaar

In 1976 had Nilsson het ook niet makkelijk. Een jaar eerder heeft hij zijn stembanden flink beschadigd en de platen die hij uitbrengt, leveren maar weinig succes op. Hij banjert door LA, vaak dronken, wordt uit cafés gegooid en blijft maar opnemen. In twee jaar tijd komen er vier platen uit. Een van die platen is Sandman (1976). Mooie melodieën, mooie liedjes, maar met een blije gekte die de plaat ergens toch ongrijpbaar maakt.

Donderdag is een luie dag

Op die plaat staat ‘Here’s Why I Did Not Go To Work Today’. Het is een aanklacht tegen donderdag. Die dag is het gewoon niet, nooit. Lui, langzaam, de dag zou zinken als die een boot was, met zijn gekke manier van ‘hallo’ zeggen. Woensdag is tenminste nog het midden van de week en op vrijdag krijg je betaald (althans toen). Maar donderdag?

Ik snap Nilsson wel een beetje. Wat doet die donderdag nou? Tja. “When I’m feeling Thursday, I go and have a drink”, zingt Nilsson in het nummer. Dat is zo’n beetje het enige dat je kunt doen en dus ook een raad die ik wel eens opvolg. Met het weekend aan de horizon en slechts nog een dagje werken, word je soms gewoon wat overmoedig. Na een lange avond met te veel alcohol en een nacht met te weinig slaap, wordt het ineens die oh zo geliefde vrijdag. Eindelijk, maar man hey, wat vervloek ik die donderdag dan soms.

Tags: , , ,

nummer van 15/10/2014 door

‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ van Simon & Garfunkel

De dag dat Paul en Art een overval pleegden

Wednesday Morning 3 A.M.

Woensdagochtend, 3 uur ’s nachts. Je ging in bed liggen, naast je vriendin. Ze werd niet wakker van je en haar ademhaling bleef constant. Je zag haar borst rustig op en neer bewegen onder de dekens, terwijl haar haar leek te zweven op het kussen. Waarschijnlijk droomde ze over iets moois, onschuldigs. Niet zoals dat wat jij net gedaan hebt. Jij hebt net een overval gepleegd. Nee? Dit was niet jouw woensdagnacht? Excuses, dan was het alleen die van Paul Simon en Art Garfunkel.

Simon--Garfunkel-Wednesday-Morning-499004‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ is het titelnummer van Simon en Garfunkels gelijknamige, eerste plaat. Het debuut kwam in 1964 uit, in dezelfde tijd dat de Beatles bezig waren de wereld te veroveren. Alle aandacht ging destijds uit naar de vier Britten, ondanks een zin die op de albumhoes van Wednesday Morning, 3 A.M. aankondigde dat Simon & Garfunkel “exciting new sounds in the folk tradition” brachten. Het album bevatte zelfs de eerste akoestische versie van ‘Sound of Silence’, maar desondanks bleef het in 1964 voor het duo nog, jawel, stil. Toen ‘Sound of Silence’ een klein jaar later te horen was in de film The Graduate, betekende dat de grote doorbraak voor Simon & Garfunkel. Het debuut werd opnieuw uitgebracht en ontving dit keer wel de lof die het verdiende. ‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ bleef echter wederom op de achtergrond, verloren aan het einde van de plaat.

Toegegeven, ‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ maakt geen sterke eerste indruk. Het gitaargetokkel begint een beetje gehaast en versnelt ook nog eens te veel waardoor het uit de maat schiet. De twee lage gitaarnoten die elkaar van hoog naar laag afwisselen, geven het liedje een hoempapa-gevoel, wat zo’n beetje het laatste is wat je van het werk van Simon & Garfunkel hoopt te horen of verwacht. Maar dat allemaal zet luisteraars alleen maar op het verkeerde been, want alles komt in orde zodra de harmonieën beginnen.

I can hear the soft breathing of the girl that I love
As she lies here beside me, asleep with the night

Niks in die twee gekke gitaarnoten van de intro had deze feeërieke melodie kunnen verraden. Simons hoge bereik bepaalt in de eerste zinnen steeds de melodie, terwijl Garfunkel met zijn lage noten een soort schaduwspel maakt. Ergens in het midden van de korte coupletten neemt Garfunkel echter steeds weer de bovenhand, zonder dat je precies hoort wanneer die overgang plaatsvindt. In typische Simon & Garfunkel-traditie, kruisen de stemmen van de twee mannen elkaar iedere keer op verschillende plekken, waardoor de hoofdmelodie die jij als luisteraar meeneuriet eigenlijk een mix is van die van de twee zangers. Een zanglijn die zo ongrijpbaar is, verveelt nooit. Zeker niet wanneer het gezongen wordt in die serene en totaal ongeforceerde stijl. Nu Simon & Garfunkels harmonieën een begrip geworden zijn, is het moeilijk voor te stellen hoe zoiets moois bij de release nog ongemerkt voorbij kon gaan. Het eenvoudige, trieste en vertederende verhaal van ‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ schokte blijkbaar niemand.

Voor 25 miezerige dollars en wat zilverwaar heeft de hoofdpersoon uit ‘Wednesday Morning, 3 A.M.’ een slijterij beroofd. Bij de eerste zonnestralen zal hij voor zijn daad moeten betalen, of op z’n minst rennen. De vrouw die naast hem ligt, weet niets van deze goedkope tragedie en als zij op woensdagochtend wakker wordt, zal de dader allang vertrokken zijn. Dit was hun laatste nacht samen. “What have I done, why have I done it?” vraagt hij zich nog af, terwijl hij naar de schone slaapster kijkt. Exciting times in folk tradition, zullen we maar zeggen.

Tags: , , , , , ,

nummer van 14/10/2014 door

‘Tuesday’s Gone’ van Lynyrd Skynyrd

Een ode aan de saaiheid

Lynyrd Skynyrd – Tuesday's Gone

De dinsdag … is er een dag die nietszeggender is? De herinneringen aan het weekend zijn ondertussen hun glans wel kwijt, dodelijk vermoeiende grappen over Zaagmans worden nog niet gemaakt en aan het nieuwe weekend durven we nog niet echt te denken. Des te knapper dat frontman Ronnie Van Zant uit die oersaaie dag inspiratie wist te halen voor wat een van Lynyrd Skynyrds meest geliefde nummers zou worden: ‘Tuesday’s Gone’.

Aan de andere kant is het volgens velen juist een ode aan die alledaagse saaiheid, die Van Zant in 1972 steeds meer door zijn vingers zag glippen. De band had er tegen die tijd al zes jaren van hard werken op zitten, toen producer Al Kooper de band ontdekte en een contract aanbood om platen uit te brengen op zijn platenlabel Sounds of the South. Dat label werd op haar beurt weer gesteund door het grote MCA Records, dus voor Van Zant was het duidelijk dat zijn leven zou gaan veranderen. Spannend natuurlijk, maar zelfs de saaiheid kun je daardoor gaan missen. Wie denkt er immers niet soms verlangend terug naar zondagen dat je niets anders te doen had dan je te vervelen, in plaats van (schoon-)familie te bezoeken en andere verplichtingen die van vrijblijvende verveling bijna een voorrecht lijken te maken?

Lynyrd Skynyrd - Pronounced

Debuutplaat (Pronounced ‘Lĕh-‘nérd ‘Skin-‘nérd)

Dat is uiteindelijk ook maar één interpretatie van de tekst, want veel andere fans zijn juist van mening dat Tuesday de naam van een vrouw is die uit het leven van de zanger verdwijnt. Voor beide varianten valt iets te zeggen wanneer je goed naar de tekst luistert. Het ontrafelen van de geheimen die wel of niet tussen de regels verborgen liggen biedt je een ieder geval een mooie bezigheid op de saaie dinsdag.

Wanneer je daarbij ‘Tuesday’s Gone’ zo eens een paar keer de revue laat passeren, zal je ook opvallen dat het nummer met al die strijkers nogal rijkelijk gearrangeerd is voor een nummer dat op een debuutalbum van een band verscheen. Allemaal schijn, want het was producer Al Kooper [1] die met een mellotron een heel orkest tevoorschijn wist te toveren. Ondanks de ogenschijnlijke kunstgreep wel een beslissing die het nummer meer glans geeft, wanneer je het bijvoorbeeld vergelijkt met de kale demoversie van het nummer.

Tegenwoordig leeft ‘Tuesday’s Gone’ overigens niet alleen voort in de harten en platencollecties van southern rock-liefhebbers. De songtitel wordt in Amerika namelijk nog wel eens gebruikt om het slechte nieuws te brengen dat een feestje is afgelopen omdat de drank op is. De verklaring daarvoor is verder niet te vinden in de tekst van Ronnie Van Zant, maar in de cultklassieker Dazed And Confused. Daarin loopt een van de feestjes in de film wegens biergebrek ten einde, waarbij een sputterende tap is te zien met daaronder de tonen van ‘Tuesday’s Gone’. Heb je gelijk een mooie filmptip om toch nog iets van deze saaie dinsdag te maken.

Tuesday's Gone in Dazed and Confused (1993)

  1. [1] Kooper staat in de credits van de plaat vermeld als Roosevelt Gook

Tags: , , ,

nummer van 13/10/2014 door

‘Thank God It’s Monday’ van NOFX

Begin de week goed, maak een taalgrap

NOFX – Thank God Its Monday

He gadverdamme, het is maandag. Werken. Gedoe. Het weekend had niet verder weg kunnen zijn. Ik weet dat je het denkt, het is niet erg origineel. Al zo ongeveer sinds het begin van opgenomen muziek maken liedjesschrijvers zich druk om die maandag, die keiharde realiteit na de zorgeloze vrije val die we het weekend noemen. T-Bone Walker zong in 1940 over een ‘Stormy Monday’, maar, om die gedemoniseerde eerste dag na het weekend niet meteen overal de schuld van te geven, voegde hij daaraan toe: “but tuesday’s just as bad.”

Voor Brenda Ann Spencer was de maandag zo ondraaglijk dat het haar aanzette tot één van de vele schietpartijen op scholen die Amerika al sinds de achttiende eeuw teisteren. In januari 1979 schoot de zestienjarige twee volwassenen, acht kinderen en een politieagent neer op de Grover Cleveland Elementary School. Haar reden: “I don’t like mondays.” Bob Geldof en zijn Boomtown Rats schreven later dat jaar het mooie ‘I Don’t Like Mondays’ over de gebeurtenis. Het luidde een decennium in waarin er bijzonder veel werd geklaagd over de maandag: in 1983 had New Order het over een ‘Blue Monday’ en drie jaar later beleefden The Bangles een ‘Manic Monday’.

NOFX. Punk, maar op gepaste momenten ontzettend melig

NOFX: Punk, maar op gepaste momenten ontzettend melig

Dat het frisse antwoord op al dit gezeur uitgerekend van een punkband moet komen, zal sommigen misschien verbazen. Het genre staat er tenslotte om bekend de meeste onderwerpen zonder schouderophalen te benaderen, op iedere slak zout te leggen, iedere steen om te draaien, alles los te rukken wat vastzit, geen argument onbenut te laten en andere clichés om te zeggen wat je allang snapt: als er ergens wat op aan te merken is, horen we dat meestal van de punkers. NOFX is daarop geen uitzondering: de band is niet zelden maatschappijkritisch en nam in 1999 met ‘The Decline’ zelfs een nummer van 18 minuten op omdat er anders niet genoeg maten waren om hun gal over te spuwen (toch nog een cliché gevonden). Voor al die kritische nummers heeft NOFX echter minstens zoveel liedjes met humor: een bizar soort mix van onderbroekenlol en taalgrapjes waar zelfs Seth Gaaikema zich voor zou schamen. Vooral het omdraaien van letters, woorden of tenminste de betekenis van woorden lijken de bandleden hilarisch te vinden, zeker wanneer de omdraaiing een heel nieuwe betekenis oplevert. Na meer dan dertig jaar is deze flauwe bron nog steeds niet uitgeput, kijk bijvoorbeeld eens naar de volgende album- en songtitels:

De hoes van Liberal Animation (1988)

De hoes van Liberal Animation (1988)

Punk In DrublicLiberal Animation! Gevoel voor grappige omdraaiingen heeft NOFX absoluut. Met ‘Thank God It’s Monday’ pogen ze iets anders om te draaien: je humeur. Een optimistische variant op de vele “Thank God it’s friday”-plaatjes die aan het eind van de week rondzwerven langs menig kantoor, e-mailbox of sociaal netwerk. Zanger Fat Mike beweert dat maandag zijn “favorite time of year” (haha!) is, vindt eigenlijk elke dag wel een feestdag, want hij is tenslotte muzikant en heeft niet zoveel te maken met de traditionele verdeling van vijf dagen werken en twee dagen ontspannen. Hij vindt het echte weekend zelfs een beetje vervelend, want dan is het altijd “sold out at the movies, can’t eat at the restaurants.” Goed, laten we niet teveel op de tekst van deze lofzang op het artiestenleven ingaan, want dan worden de kantoorslaven onder ons alleen maar nukkiger. Het refrein is in ieder geval aanstekelijk genoeg om er écht in te geloven: thank god it’s monday! Een nieuwe week! Zoveel mogelijkheden! Maak er wat van.

Tags: , , , , , , , , , , ,

nummer van 12/10/2014 door

‘It’s A Shame To Work On A Sunday’ van Marion Williams

Met dit liedje is werken op zondag geen ramp

Marion Williams – It's A Shame To Work On Sunday

Over geen enkele andere dag zijn zoveel liedjes geschreven als de zondag. Hoe dat kan? Met een klein beetje psychologie van de koude grond kom je al een heel eind. De betekenis van de zondag verandert je hele leven: van het verplichte familiebezoekje in je zondagse kleren tot die dag dat jouw kleinkinderen even langskomen. Tussen die twee zitten nog een hoop varianten op basis van leeftijd en levensstijl. Allemaal voer voor mooie liedjes.

Een zondagse kater

Neem dit nummer bijvoorbeeld. Johnny Cash beschrijft in ‘Sunday Morning Coming Down’ heel mooi die ochtenden dat je wakker wordt met een enorme kater. De knallende koppijn, het zoeken naar kleren die nog enigszins schoon zijn en de eerste ontmoeting met de buitenlucht die onwerkelijk aanvoelt. Dan een sigaret en het kijken naar de mensen die al echt iets van hun dag maken. Herkenbaar, toch?

Johnny Cash – Sunday Morning Coming Down

De rustige zondag

Als kind al, maar ook nu, hou ik van lange wandelingen op een zondag. Het klinkt ontzettend truttig, maar een groot deel van de NS-wandelingen (van het ene station naar het andere, voor mensen zoals ik die geen auto hebben) heb ik inmiddels al gedaan. Enkele van mijn favorieten zijn die van Santpoort-Noord naar Overveen door De Kennemerduinen, of die van van Bussum-Zuid naar Weesp door verschillende landgoeden en de Ankeveense plassen, en de wandeling die van én naar Station Assen gaat, via de hunebedden in Rolde. Nick Drake’s ‘Sunday’ is daar een perfecte soundtrack voor. De rust, mooie natuur, de opgewektheid en het comfortabele ritme doen me in alles denken aan zo’n wandeling.

Nick Drake – Sunday

Wentelteefjes op zondag

De mooiste zondagen zijn natuurlijk die onbezorgde uit je kindertijd. Dat je al om 6 uur ’s ochtends beneden zat in je pyjama met je lievelingsspeelgoed, -boek of te kijken naar tekenfilms op tv. Rond een uur of 7, half 8, kwam dan mijn vader beneden en als we geluk hadden maakte hij wentelteefjes en warme chocolademelk terwijl mijn zusjes en ik naar een Scandinavische kinderfilm keken.

.. to work on a Sunday

marion-williams-france-65

Ooooooooooooooh!

Maar vandaag geen wentelteefjes, geen wandeling, geen kater en geen kinderfilms in de vroege ochtend. In plaats van een lekkere zondag werk ik een dagje thuis [voeg technisch en saai verhaal in over upgrade van websites]. “It’s a shame to work on a Sunday”, zingt de bekende gospelzangeres Marion Williams.

Williams is lang niet zo bekend als bijvoorbeeld een Aretha Franklin of Sister Rosetta Tharpe. Dat is eigenlijk pas a shame. Haar stem is namelijk echt fantastisch. Een bereik waar veel mensen jaloers op zijn, een kracht die luisteraars angst inboezemt, en een verschijning – handen in de heupen en zingen maar – die dat alles nog eens versterkt.

Williams, geboren in 1927 in Miami, kwam uit een arme en streng-christelijke familie. Ze moest op jonge leeftijd school verlaten om samen met haar moeder in de wasserij te werken om de kost te verdienen. Dat ze vroegtijdig van school moest, bleef haar haar hele leven bij. Daarom haalde ze op 60-jarige leeftijd alsnog haar college degree.

Trouw aan gospel

De muzikale carrière begon min of meer per toeval. Op 19-jarige leeftijd werd ze ontdekt door gospelzangeressen Clara en Gertrude Ward. Williams werd een van The Famous Ward Singers. Dit was haar opstapje naar een rijke solocarrière. Ondanks dat haar vaak geadviseerd werd om andere wegen in te slaan naar populairdere genres, want dat zou haar meer bekendheid opleveren, bleef Williams de gospel haar hele leven trouw.

Vandaag galmt dit nummer de hele tijd door mijn hoofd. “It’s a shame to work on a Sunday”, zingt ze nog eens op daverende en gebiedende wijze. Niet echt, antwoord ik haar in gedachten, en al helemaal niet als ik dit soort muziek kan luisteren.

Tags: , , , , , ,

-->