nummer van 11/09/2014 door

‘Stranger On The Town’ van The Damned

Een totaalliedje van een totaalband

The Damned – Stranger On The Town

Lange tijd was The Damned voor mij synoniem aan ‘New Rose’ en ‘Neat, Neat, Neat’. Twee punkklassiekers die iedereen eens zou moeten luisteren, want zulke spannende rock kom je maar zelden tegen. Daarna leerde ik gelukkig ook hun derde plaat kennen, Machine Gun Etiquette (1979), met prachtige nummers als ‘Antipope’. De plaat was al een flinke stap verwijderd van de (legendarische) punk van ‘New Rose’, maar hun nog latere werk is muzikaal wéér een paar stappen verder. Nog steeds spannende rockmuziek, maar de leden hadden zich volgezogen met allerlei muzikale invloeden en dat hoorde je.

Het publiek zal zijn wenkbrauwen gefronst hebben toen The Damned ineens een donkere poppy band was geworden met invloeden van punk tot soul. Ik hoop dat niet al te veel fans de oogkleppen op hebben gehouden. Dat zou zonde zijn. Zelf denk ik dat de band een volstrekt logische ontwikkeling maakte: hoe punk is het om elke keer weer precies te doen waar je zin in hebt en jezelf steeds opnieuw uitdagen de zaken (de muziek in dit geval) weer eens van een nieuwe kant bekijken? Heel punk.

U2

Ik moest gisteren aan The Damned denken toen ineens in mijn iTunes de nieuwe plaat van U2 stond. God, wat moet die nu daar, dacht ik. Het bleek een gekke guerrillamarketingtruc van Bono en zijn boys. Zal mij benieuwen of hij hier niet meer vijanden mee maakt dan nieuwe fans.

Dat is dus Bono.

Dat is dus Bono.

Anyway, op internet las ik dat de band zich had laten beïnvloeden door The Clash en de Ramones (en Bob Dylan). Hier gaan mijn oogkleppen weer op trouwens, want ik hoef de plaat niet te horen om hem waardeloos te vinden. Ik vind namelijk geen één liedje van U2 tof. Ook las ik dat het artiestenicoontje in mijn telefoon – het zingende mannetje als je in Muziek op Artiest klikt – het silhouet van Bono is. Ongevraagd zat ik dus al met U2-liedjes opgescheept, tegelijkertijd kwam ik erachter dat Bono al jaren met zijn silhouet in mijn telefoon stond. Het was een rare dag gisteren, maar dat terzijde.

En toen moest ik denken aan The Damned, tijdgenoten van The Clash en de Ramones (en van Dylan, want wie is er geen tijdgenoot van Dylan?) door wie U2 zich had laten beïnvloeden. Allemaal gave muziek en eigenlijk ook allemaal artiesten die niet bang waren om iets anders te doen. Ja, ook de Ramones, van korte simpele stampers tot prachtige melodieuze popsongs later in hun carrière. Maar geen band maakte naar mijn gevoel zo’n ommezwaai als The Damned.

damned-2Totaalsong

Vergelijk ‘Stranger On The Town’ maar eens met ‘New Rose’. ‘Stranger …’ heeft iets van een geflipte soulstamper, maar is eigenlijk een ‘totaalsong’ van de bovenste plank. Werkelijk alles komt aan bod.

Luister maar eens naar de bas en drums in het begin en het refrein. Lijkt mij duidelijk dat ze de ideeën hiervoor gejat hebben van de Stax-singeltjes in de platenkasten van de bandleden. Na twee keer het couplet en refrein komt er een typisch popmuziekbrug, waarna het nummer weer ineens verandert in hardrock. Knotsgek. Daaropvolgend lijkt de apotheose te komen in een refrein dat uit alle macht wordt gespeeld, maar een orgeltje maakt al snel korte metten met dat refrein en het nummer gaat weer vrolijk verder. We zitten dan nog maar iets over de helft van de dik vijf minuten die het nummer duurt. De band haalt daarna nog alles uit de kast om het liedje interessant te houden: andere toonsoort, nieuwe coupletjes, nog een brug. Geen seconde verveelt het.

Misschien begreep je niks van het bovenstaande. Maakt niet uit, je kunt eigenlijk ook veel beter naar muziek luisteren dan er over lezen. Ik kreeg er in ieder geval goede zin van en die had ik nodig nadat ik uiteindelijk chagrijnig die U2-liedjes had verwijderd. Nu nog vrede vinden met dat Bono-icoontje in mijn telefoon.

nummer van 10/09/2014 door

‘Merry Go ‘Round’ van Kacey Musgraves

Move over, Taylor Swift!

Kacey Musgraves – Merry Go 'Round

Pop country of country pop. Het maakt verder niet uit hoe je het noemt – de Atlantische Oceaan zorgt ervoor dat dit fenomeen ergens halverwege de oceaan in een diep ravijn verdwijnt en niet meer boven komt drijven. Een enkele keer spoelt er ergens langs de Noordzee een hitje aan van iemand als Taylor Swift maar verder blijft het stil. Is dit prettig? Jazeker! Is dit altijd terecht? Niet als het aan mij en Kacey Musgraves ligt.

Nashville Star

Kacey Musgraves groeide op in Texas en kreeg al snel een mandoline in haar knuistjes gedrukt. Het was country en met name western swing wat de klok sloeg in huize Musgraves. Rond haar achttiende schreef zij al liedjes voor andere artiesten om wat geld bij te verdienen. Ondertussen nam ze drie albums op en bracht deze zelf uit. Zelfs na haar finaleplaats in een talentenjacht op televisie genaamd Nashville Star bleef ze nog enkele jaren rommelen in de marge. Totdat ze in 2012 werd getekend door Mercury Records en het balletje echt ging rollen.

1369424_ca_0310_spring_arts_country_singers

Grammy

Haar verrassend frisse album Same Trailer, Different Park uit 2013 staat vol met zoete country pop. Liefhebbers van een ruige pot honky tonk zullen dit snel naast zich neerleggen. Het kostte mij ook wat tijd en inspanning voordat ik doorhad dat dit een fijne verzameling liedjes is. Niet alleen het nummer van de dag, maar het gehele album was zelfs goed voor een Grammy. Er werden maar liefst 500.000 exemplaren van verkocht. Niet slecht voor een plaat die nogal wat stof deed opwaaien doordat Musgraves minder conservatief is dan de gemiddelde Amerikaanse countryliefhebber. Met name het nummer ‘Follow Your Heart‘ bleek tegen het zere been van dit publiek te komen, aangezien het werd gezien als een strijdlied voor homoseksuelen. Voor haarzelf is dit onderwerp echter geen enkel taboe. In interviews verklaart ze dat ze zingt over dingen die andere mensen moeten doorstaan en dat ze niet bewust bezig is met het shockeren van mensen. “If you have a story, tell it!”

Willie Nelson & Katy Perry

Haar geslaagde mix van country en pop heeft ook zijn weerslag op de artiesten die haar vragen om op toer te gaan. Zo verzorgde zij het voorprogramma van Willie Nelson en van haar grote idool Alison Krauss. Inmiddels is ze echter ook al buiten het country-genre geliefd. Afgelopen zomer liep ik langs de Brigdestone Arena in Nashville en zag ik dat zij die avond mocht openen voor Katy Perry tijdens diens Prismatic World Tour. Met haar nam zij ook een Crossroads special op voor de zender CMT. En die combinatie werkte. Luister maar!

Katy Perry – Kacey musgraves – Merry go' round live CMT Crossroads 2014

 

 

Tags: , , ,

nummer van 09/09/2014 door

‘Gimme Back My Dog’ van Slobberbone

Het eerste vonkje

Slobberbone – Gimme Back My Dog

“Je zult maar op je zestigste nog steeds als roadie op pad moeten”, zei ik tegen een vriend met wie ik afgelopen vrijdag in Tivoli De Helling was. We waren er om Slobberbone te zien, een alt. country-band die voor mij al sinds m’n 18e een nogal legendarische status heeft. De oorzaak daarvan ligt vooral in een prachtige reportage van Loladamusica, waarbij zanger/gitarist Brent Best werd bezocht in zijn thuisstad Denton in Texas. De muziek, de manier waarop Best erover vertelde en idyllische beelden van een Amerikaanse veranda zorgden ervoor dat het eerste vonkje van mijn liefde voor countrymuziek oversprong.

Slobberbone in de jaren 90, met linksboven Brent Best.

Slobberbone in de jaren 90, met linksboven Brent Best.

Schijn bedriegt

In de jaren erna zag ik Slobberbone nooit live en verloor ik de band een beetje uit het oog. Dat was waarschijnlijk ook de reden dat ik in de vermeende oude roadie op het podium Brent Best niet herkende. De tand des tijds had niet alleen aan zijn verschijning geknaagd, maar ‘m eigenlijk met huid en haar verslonden. Natuurlijk wist ik wel dat ik niet de vitale twintiger uit die documentaire van zestien jaar geleden op het podium zou zien, maar de extra kilo’s en lange grijze haren wisten ‘m wel heel goed te verbergen.

Gelukkig is de held van vroeger op slag terug als de show wordt geopend met klassieker ‘Barrell Chested’. De fysieke gesteldheid van Best vraagt weliswaar wat van zijn zangcapaciteiten, maar in z’n ogen brandt nog onverminderd het vuur. Oorspronkelijke gitarist Jess Barr is er helaas niet bij maar vindt een waardige vervanging in Micah Schnabel van Two Cow Garage, wiens skinny jeans en hippe nektatoeage enigszins contrasteren met de morsige verschijning van Best. Irrelevant eigenlijk, want met zijn gitaarspel geeft hij Slobberbone nog net even dat extra beetje brandstof voor een overrompelende zegetocht.

Best anno 2014

Best anno 2014

Hoewel er de laatste jaren bij shows nog wel eens nieuwe nummers voorbijkomen staat de avond toch vooral in het teken van de platen die Slobberbone uitbracht tussen 1997 en 2005, waarna de band enige jaren uit elkaar ging. Elke fan heeft zijn eigen favorieten, maar wacht net zo goed gretig op ‘Gimme Back My Dog’. Het breakup-fuck-you anthem is afkomstig van het album Everything You Thought Was Right Was Wrong Today en mag gerust een van de hits van de band genoemd worden.

Literaire kwaliteiten

Geen nummer dat sprankelt van de vernuftige muzikale vindingen, maar door de constante herhaling van de titel en de manier waarop het gebracht wordt, een treffend voorbeeld van hoe je schreeuwende frustratie muzikaal kunt verwoorden. Een kwaliteit die auteur Stephen King overigens ook waardeerde. Niet alleen noemde hij Slobberbone regelmatig als een van zijn favoriete bands, hij gaf ‘Gimme Back My Dog’ zelfs een plek in zijn werk. In het boek Black House, dat hij samen met Peter Straub schreef, staat hoofdpersoon Jack Sawyer op het punt verder te gaan lezen in Charles DickensBleak House:

But before Dickens, he has promised to listen to the Wisconsin Rat’s latest candidate for hot rotation, a number called “Gimme Back My Dog” by Slobberbone.
“Every five years or so, antoher great rock-‘n’-roll song comes breakdancing out of the woodwork,” Henry has told him over the phone, and Jack’s damned if he can’t hear the Rat screaming around the edges of his friend’s voice, popping wheelies out there on the edge of darkness.”

Tags: , , , , ,

Tame Impala – Feels Like We Only Go Backwards

Sinds het internet lijkt het alsmaar gemakkelijker om artiesten te betrappen op plagiaat. Dankzij Shazam, Spotify en YouTube is praktisch alle muziek direct voorhanden, en meer dan in welk eerder decennium krijgen we als consumenten zoveel verschillende melodieën op ons afgeslingerd dat we als vanzelf veranderen in een database van tonen en ritmes. Geen muzikant komt meer weg met een gekopieerde melodie zonder dat iemand op een feestje in Amsterdam, Praag, Miami of Hong Kong euforisch roept: “Dit is gejat!” En vervolgens: “Dat ga ik op internet rondbazuinen!” Het aantal muzikale rechtszaken lijkt daarom ook evenredig te groeien met de populariteit van het internet. Het regent aanklachten. En niet alleen de kruimeldieven worden regelmatig betrapt; het blijken vooral de beroemdste popartiesten die naïef genoeg zijn om te denken dat hun stiekeme diefstal niet opgemerkt zal worden. De afgelopen maand was daarop geen uitzondering; iedere week werd er wel een bekende artiest beschuldigd van een gestolen idee, melodie of zelfs een letterlijke sample. Maar was dit altijd terecht?

Kendrick Lamar vs. Eric Reed & Willie Jones III

De zaak die deze week veel werd besproken is een regelrechte no-brainer. Jazz-muzikanten Eric Reed en Willie Jones III schreven in 2010 de funky instrumentale track ‘The Thorn’, die rapper Kendrick Lamar een jaar later samplede in zijn ‘Rigamortis’. Hij vergat de heren helaas te noemen in de album credits, een vergissing die hem waarschijnlijk 1 miljoen dollar (!) gaat kosten.

Kendrick Lamar – Rigamortis (Official Video)

WIllie Jones III – The Thorn

Jay Z, Kanye West & Frank Ocean vs. Joel McDonald

In het wonderschone ‘Made In America’ van het album Watch The Throne dat Kanye West en Jay Z in 2011 gezamenlijk maakten, is het vooral zanger Frank Ocean die de show steelt, wanneer hii zich vol overgave door een lijst Amerikaanse grootheden croont. “Sweet King Martin. Sweet brother Malcolm.” Op 28 augustus, drie jaar later, klaagt de New Yorkse muzikant Joel McDonald het drietal aan voor het stelen van zijn nummer uit 2009, met de identieke titel ‘Made In America’. Het concept is hetzelfde: McDonald werkt zich door een nog langere lijst grote Amerikanen, waaronder ook Malcolm X en Martin Luther King. De muziek, melodie, zelfs de tekst zijn echter compleet verschillend. In hoeverre is het vermeend kopiëren van alleen het concept van een liedje strafbaar? McDonald wil er achter komen en hoopt er 3 miljoen dollar rijker van te worden. Het zal de enige manier zijn waarmee hij ooit geld kan verdienen met zijn ‘Made In America’, dat in kwaliteit in ieder geval niets gemeen heeft met de uitstekende R&B-song van West, Ocean en Jay Z.

Jay-Z, Kanye West (ft. Frank Ocean) – Made In America – Watch The Throne – LYRICS

JOEL MAC MADE IN AMERICA

Tame Impala vs. Pablo Ruiz

Drie weken geleden ontstond er commotie rondom de Australische psychedelicarockers van Tame Impala, nadat de Chileense muzieksite rata.cl een YouTube-video plaatste waarin ze hun hit ‘Feels Like We Only Go Backwards’ vergeleken met een Zuid-Amerikaanse hit uit de jaren 80: ‘Océano’ van kindster Pablo Ruiz. Toen de video een absolute viral bleek, gaven de redacteuren van de site al gauw toe dat het allemaal niet te serieus bedoeld was: ze hoorden Ruiz’ klassieker uit 1989 op – jawel – een feestje en begonnen te grappen dat Tame Impala de melodie wel gestolen móest hebben.

Estudios revelan que Tame Impala le copió a Pablito Ruiz

De grap zette Pablo Ruiz echter wel aan het denken. Hii vindt beide melodieën zo erg op elkaar lijken dat hij momenteel in beraad is met zijn advocaten. “Obviously there is plagiarism.” “[Whether it was] done on purpose or not, there are seven bars that are equal to my song”, meldde de inmiddels volwassen kindster aan ESPN radio. De redacteuren van rata.cl hopen dat het niet tot een rechtszaak komt: ze zijn grote Tame Impala-fans. De band zelf kan niet geloven dat hier überhaupt over gediscussieerd wordt en ziet het hele voorval als één grote grap. Deze zaak doet je dan ook vooral afvragen: zijn we in het internettijdperk inderdaad beter geworden in het opsporen van plagiaat, of komen we door de gigantische beschikbaarheid van muziek steeds dichter bij de conclusie dat iedere serie van elkaar toevallig opvolgende noten nu eenmaal al tien keer is opgenomen?

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

nummer van 07/09/2014 door Arnold le Fèbre

‘Bayreuth Return’ van Klaus Schulze

Muziek als een kosmische getijdenstroom

Arnold le Fèbre is in het dagelijks leven eindredacteur (onder meer voor vakuitgave Entertainment Business). Hij schrijft al sinds 2004 over muziek op Araglin.nl en daarnaast ook regelmatig voor 3voor12/Utrecht. Hij is dol op alles dat piept, knarst en anderszins raar is en zijn voorkeur gaat uit naar synths en psychedelica. De Duitse artiest Klaus Schulze redde Le Febre van de Top 40-muziek die hij luisterde. 

Klaus Schulze – Bayreuth Return

De Amerikaanse astronoom Edwin Hubble (1889-1953) ontdekte in 1929 dat er een verband bestond tussen de roodverschuiving van verre sterrenstelsels en hun afstand tot de aarde. Dit klinkt misschien niet zo heel spannend, maar deze ontdekking vormde wel de bouwsteen van een opmerkelijke theorie: die van het uitdijende heelal. Kort gezegd komt het erop neer dat het heelal groeit en steeds meer ruimte inneemt. Dat was in die tijd behoorlijk schokkend; het universum werd gezien als een vast gegeven, dat als een blok beton op de kosmische snelweg lag – en niet als een zichzelf opblazende ballon.

Superlijm

De laatste jaren is Hubbles theorie van het uitdijende heelal enigszins aangepast: ons universum wordt niet langzaam groter, maar is in de loop van miljarden jaren juist gaan versnellen. De ruimte wordt uit elkaar geduwd door een nog onbekende mysterieuze kracht. Kosmologen hebben deze kracht ‘donkere energie’ genoemd, maar hebben eigenlijk geen flauw idee wat dit nu precies is. Om te verklaren dat het heelal niet letterlijk uit zijn voegen scheurt, hebben astronomen een idee van Albert Einstein (1879-1955) van stal gehaald: de kosmologische constante. Met wat dichterlijke vrijheid zou je deze constante kunnen omschrijven als de superlijm die voorkomt dat het universum als een zeepbel uit elkaar spat.

Kosmische muziekexpanding universe

Maar als het heelal versnelt, waar gaan we dan heen? En wat bevindt er zich dan ‘buiten’ het universum? En hoe is dit alles ooit begonnen? Hoe langer je erover nadenkt, hoe meer het je begint te duizelen. Maar stel je nu eens voor dat je er een krukje bij pakt en op een afstandje gaat zitten toekijken hoe het heelal als een kosmische stoomlocomotief naar de einder tuft. Welke muziek zou dan uit de oordopjes van je smartphone schallen? Dat kan slechts één album zijn: Timewind van Klaus Schulze.

Ik kocht de lp ooit op een rommelmarkt voor een paar gulden. Het was in eerste instantie vooral de hoes die tot mijn verbeelding sprak: Salvador Dalí-achtige figuren met sierlijk geheven armen in een surrealistisch landschap, met op de voorgrond een schedel op een vloer met een schaakbordpatroon. Ik had geen idee wat ik moest verwachten. Thuisgekomen zette ik de lp op en werd ik ondergedompeld in een bad van pulserende, golvende klanken. Ik was met stomheid geslagen; de Top 40 vulde destijds mijn muzikale horizon en dit klonk als niets wat ik ooit eerder had gehoord. Het was buitenaards, het was vreemd, het was… een auditieve psychedelische ervaring.

Klaus Schulz bookletWagner

Klaus Schulze had in de jaren zeventig naam gemaakt als drummer bij de experimentele krautrockgroepen Psy Free, Tangerine Dream en Ash Ra Temple. Begin jaren zeventig ontdekte hij de synthesizer en in 1972 verscheen zijn eerste soloalbum Irrlicht. Schulze brak in 1976 door met zijn vijfde album Timewind. Dat kwam voornamelijk omdat de lp werd uitgebracht door het Engelse Virgin Records in plaats van het toch wel redelijk obscure label Brain.

Timewind (opgenomen in één take, overigens) telt twee tracks: ‘Bayreuth Return’ en ‘Wahnfried 1883’, die samen goed zijn voor bijna een uur muziek. De titels verwijzen naar de 19e eeuwse componist Richard Wagner. ‘Bayreuth’ is de naam van de plaats waar Wagner een theater liet bouwen om zijn megalomane Ring-cyclus ten gehore te kunnen brengen. ‘Wahnfried 1883’ verwijst naar de naam van Wagners huis in Bayreuth en de plek waar hij in 1883 is begraven. Tegelijkertijd is Bayreuth ook het adres van Schulze’s studio destijds (een voormalige kapperszaak), waardoor de Wagner-verwijzing gelijk wat minder zwaar wordt.

Nog altijd word ik tijdens het luisteren naar ‘Bayreuth Return’ meegevoerd naar mijn puberteit, naar mijn krukje aan de rand van het universum. Het nummer begint langzaam, met een knarsende, ijzige wind en unheimische bliepjes. En terwijl mijn voeten in een hemelse, primordiale oersoep bengelen, beginnen na een paar minuten sequencers heen en weer te schuiven als tektonische platen op een kosmische getijdenstroom. Als je je ogen enigszins dichtknijpt, lijkt het alsof het universum vibreert en uitdijt…

‘Bayreuth Return’ liet me horen dat er méér is dan Top 40-muziek en daar ben ik Klaus Schulze nog altijd dankbaar voor.

klaus_schulze_timewind

Tags: , , , , ,

nummer van 06/09/2014 door

‘Sinkin’ Down’ van Scott H. Biram

Dirty Old One Man Band

SCOTT H. BIRAM – Sinkin' Down (FD Session)

Mijn eerste ervaring met een  one man band was ergens in de jaren 80 toen de TROS een herhaling van een voorstelling van Wim Sonneveld uitzond. Behangen met bellen, toeters en een trom op zijn rug, vermaakte hij het publiek als Nikkelen Nelis.

Niet lang daarna organiseerde de lokale kerk een talentenjacht en maar liefst twee blonde jongens uit mijn dorp hadden zich met hetzelfde instrumentarium behangen en zongen een lied waarbij ze, vaak uit de maat, stonden te stampen om geluid te produceren. Volgens mij ging de playbackende Michael Jackson er met de eerste plaats vandoor.

DIY-attitude

We staan aan de vooravond van een nieuw Europees avontuur voor Scott H. Biram. Deze Texaan mengt blues met country. De DIY-attitude, die naar voren komt wanneer je zijn carrière onder de loep neemt, heeft hij opgedaan in diverse punk- en bluegrassbands. Vanaf 2000 besloot hij het heft helemaal in eigen handen te nemen en bracht hij maar liefst vijf albums uit op zijn eigen label.

Erkenning

De verkoop bleef echter achter en Biram bleef hopen op betere tijden. Die kwamen. Het was uiteindelijk Bloodshot Records dat toesloeg en Biram tekende. Dit rootslabel, dat met Ryan Adams, Neko Case en Old 97’s al bewezen had een goed gevoel te hebben voor moeilijk in hokjes te plaatsen artiesten zoals Biram, gaf hem de mogelijkheid om de wereld in te trekken met zijn muziek. Hij won verschillende awards en zijn muziek werd gebruikt in series zoals Sons Of Anarchy en Hell On Wheels. In september zal hij ongetwijfeld veel werk van zijn nieuwe langspeler Nothin’ But Blood spelen. In Utrecht en Drachten kun je gaan zien hoe een man met een oude gitaar en zijn zelfgemaakte foot stomp board de zalen plat zal spelen.

140904353015885_large

Bikkel

Het is overigens niet vanzelfsprekend dat hij wederom de Atlantische Oceaan komt oversteken. In maart 2003 botste hij frontaal op een enorme, verzwaarde vrachtwagen. Zijn wagen en zijn lichaam werden volledig in elkaar gedrukt. Hoewel zijn auto total loss werd verklaard wist men Biram gelukkig op te knappen. Bijzonder, aangezien hij bijkans elk botje in zijn lichaam had gebroken en er maar liefst 45 centimeter aan ingewanden verwijderd werd. Veel artiesten nemen bij een verkoudheid al een paar weken rust. Biram werd, al vier weken na het ongeluk, in een rolstoel het podium opgereden. Aan een van zijn armen hing nog een infuus.

Held Hasil

Zijn grote held Hasil Adkins had echter niet hetzelfde geluk. Deze one man band groeide op in extreme armoede en wist niet te ontsnappen uit de vicieuze cirkel. Zijn manische depressiviteit en slapeloosheid waren een fractie van de aandoeningen die ervoor zorgden dat Adkins regelmatig het podium moest afwisselen met de gevangenis. Totdat een tiener op een quad een einde aan het leven van Adkins maakte door hem in zijn eigen voortuin met opzet aan te rijden.

"She Said," Hasil Adkins, Rhino Records

Nikkelen Nelis en Hasil Adkins zijn we al een paar jaar kwijt. Het is te hopen dat Biram nog even onder ons blijft en dat we het nummer van de dag op deze prachtige wijze voorgeschoteld krijgen.

 

Tags: , , , , , ,

nummer van 05/09/2014 door

‘Mockingbird’ van Inez & Charlie Foxx

Tijdelijke winst

Mockingbird , Inez & Charlie Foxx .

Een paar jaar voordat de Carpenters doorbraken, was er een ander duo bestaande uit een broer en een zus dat de Amerikaanse hitlijsten beklom. Met één liedje, weliswaar; Inez & Charlie Foxx was een eendagsvlieg. Een erg gezellige, dat wel.

“Really laid back”

In een tv-interview in 2010 haalt de Britse zangeres Sandie Shaw (‘Long Live Love’‘Puppet On A String’) herinneringen op aan de jaren zestig en de muziek die haar destijds inspireerde. ‘Mockingbird’ van Inez & Charlie Foxx was een groot favoriet. Terwijl ze de bewuste vinylplaat uit de hoes haalt en ‘m aanslingert, vertelt ze waarom het liedje zoveel indruk op haar maakte:

I just loved the way that they sang. It was my introduction to soul and r&b and it’s the kind of music I still, well, really like. That kind of rootsy music. It really reconnects me with what I aspired to, when I was younger, and the kind of music I really wanted to sing. I really understand why I liked it so much. It is just so cool, it’s really laid back kind of, a rythm that is so easy to dance to, and I just love what she does with her voice. (…) I think at that time, we were all inspired by American music.

New York, New York

Inez (1942) en Charlie (1939-1998) kwamen uit Greensboro, North Carolina en kwamen al vroeg in aanraking met muziek. Beiden zongen in een gospelkoor voordat ze het voordeel van samenspelen inzagen. Inez, met haar krachtige stem, werd de leadzangeres en haar broer nam de achtergrondvocalen en het gitaarspel voor zijn rekening.

Nadat de twee naar New York zijn verhuisd, gebeurt er iets waar alle nog onbekende artiesten van dromen: ze lopen onverwachts producer Henry ‘Juggy Murray’ Jones van Sue Records tegen het lijf, die eerder artiesten als Don Covay en Ike en Tina Turner tekende. Inez en Charlie grijpen hun kans en vertellen hem dat ze een hit hebben geschreven. Henry geeft hen het voordeel van de twijfel en neemt hen mee naar zijn kantoor. Charlie’s gitaar mist een snaar, maar hun algehele enthousiasme werkt aanstekelijk. Hun mentaliteit – het liedje live voor hem spelend om hem te overtuigen – charmeert de producer. En lijkt Charlie ook niet een beetje op een jonge Ike?

Om en om

Maar dat zal het niet alleen zijn geweest, de bereidwilligheid van Inez en Charlie om te worden opgemerkt. ‘Mockingbird’, dat losjes was gebaseerd op de traditional ‘Hush Little Baby’ en een Bo Diddley-shuffle als basis bezat, ging er in als zoete koek. Het vraag-antwoord-liedje viel in de smaak. Misschien lag het aan het kenmerkende intro: Charlie begon met “Mock”, waarop Inez antwoordde: “Yeah”. Charlie kwam terug met “King” en Inez bleef bij “Yeah”. Charlie zong “Bird”, Inez “Yeah”, om en om, om zo een funky intro te scheppen waarop maar weinig mensen in het kantoor van de bekende producer níet konden dansen. Binnen een paar minuten regelde Murray een opnamedatum, zodat ‘Mockingbird’ vereeuwigd kon worden. Een hit kon worden. En dat werd het, een hit. Hun enige echte grote, want met ‘Ask Me’, ‘Hurt By Love’ en ‘La De Dah I Love You’ werd lang niet zoveel succes behaald. Wel werd ‘Mockingbird’ in de daaropvolgende jaren door veel artiesten gecoverd, zoals door Dusty Springfield (1964), Aretha Franklin (1965) en  Carly Simon en James Taylor (1974). En dat het nummer wordt gezongen door personages uit National Lampoon’s Vacation (1983) en Dumb & Dumber (1994) zal het duo uiteindelijk genoeg royalties hebben opgeleverd om de pijn te verzachten. Geen langdurig sterrendom, wel één hit om trots op te zijn. Het lot van de eendagsvlieg.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->