nummer van vandaag door

‘It’s Only Make Believe’ van Conway Twitty

Too much love in this Mississippi man

Conway Twitty – It's Only Make Believe

Country en rock ‘n roll zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Elvis Presley, Jerry Lee Lewis, Buddy Holly, Carl Perkins, Bill Haley, Roy Orbinson. Al deze boegbeelden uit de rock ‘n roll historie zijn begonnen als country-artiest. Ook het nummer van vandaag komt van een artiest die van beide wallen gesnoept heeft. Maar waar bovenstaande artiesten de countrymuziek vaarwel zeiden om door te breken met de nieuwe muziekstroming die de jeugd aansprak, was Conway Twitty de artiest die tegen de stroom inzwom. Op een avond in 1965 stapte hij halverwege een concert het podium af. Hij had geen zin meer rock ‘n roll. Countrymuziek moest het worden.

Mystery Train

Harold Lloyd Jenkins, zoals Conway Twitty door zijn ouders is gedoopt, werd geboren in de staat Mississippi. Er waren in zijn jeugd maar twee dingen belangrijk: muziek en honkbal. Net als andere countrygrootheden als Roy Acuff en Bill Monroe deed hij die niet onverdienstelijk. Sterker nog, als hij geen dienstplicht had gehad, was hij professioneel gaan spelen voor de Philadelphia Phillies.
Na zijn dienstplicht in Japan hoorde hij bij terugkomst in Amerika, Elvis Presley met ‘Mystery Train’ op de radio. Nu wist hij het zeker. Hij wilde muzikant worden. Eén van zijn bandmakkers raadde hem aan om een artiestennaam te nemen. Jenkins keek op een landkaart en wees Conway, Arkansas en Twitty, Texas aan. Conway Twitty was geboren.

361554191

Doorbraak

Het nummer van de dag was zijn grote doorbraak. Dat was niet helemaal zijn eigen verdienste aangezien de meeste radioluisteraars dachten dat het een nummer van Elvis Presley betrof. Deze internationale megahit kreeg geen vervolg waardoor Twitty na een paar jaar ploeteren zich op de countrymuziek stortte. Het duurde nog een aantal jaar om zijn rock n’ rollverleden van zich af te schudden en het oerconservatieve countrypubliek voor zich te winnen. Na een aantal jaren kwam er dan eindelijk het succes met zijn nummer 1-hit ‘Next In Line’. In de achttien jaren erna zouden er veertig(!) nummer 1-hits volgen.

Onbeantwoorde liefde

Een groot aantal van deze hits zou hij scoren met zijn duetpartner Loretta Lynn. In al die jaren werd er hevig gespeculeerd over een eventuele verhouding tussen die twee. Loretta Lynn heeft altijd heel erg stellig beweerd dat er nooit iets tussen hen is geweest terwijl ze getrouwd was met een kerel die haar meerdere keren heeft bedrogen. Conway Twitty is er nooit heel erg duidelijk over geweest. Maar als je de filmbeelden bekijkt,  zie je zijn liefde voor de onbereikbare vrouw die Loretta Lynn was. In het nummer van de dag bezingt hij het gevoel van een man wiens liefde niet beantwoord wordt. It’s only make believe, net als in alle liefdesduetten die het duo heeft opgenomen.

Conway Twitty & Loretta Lynn – Louisiana Woman , Mississippi Man "LIVE"

Tags: , , , , , , ,

nummer van 01/03/2015 door R.M. van Dobben

‘Losing My Religion’ van R.E.M.

De arkenstone van de popmuziek

Blogger R.M. van Dobben verslond alle muziekbladen in de jaren 90 en is sindsdien geobsedeerd door muziek. Hij leerde gitaar spelen, zingen, maar richtte zich zoals de meeste mislukte muzikanten uiteindelijk op schrijven. Over series, films, van alles, en vandaag op Nummer van de Dag. Uiteraard over een liedje uit de jaren 90.

R.E.M. – Losing My Religion (Official Music Video)

Sommigen duiken al vroeg in de platenkast van hun ouders, anderen krijgen pas op latere leeftijd een cassettebandje van een vriendje te leen. Het precieze moment dat je als kind de popmuziek ontdekt, is voor iedereen anders. Maar wanneer dat ene nummer je vindt, is het hek van de dam.

MTV

MTVMTV stond twee decennia geleden nog voor Music Television, en zond non-stop videoclips uit, waar ik wel eens per ongeluk langs zapte. Meestal stond er iemand in beeld die met een moeilijk gezicht aan het zingen was. Niet interessant, dacht ik dan, en zapte verder. Er waren uitzonderingen. ‘Take On Me’ van A-Ha, bijvoorbeeld, maar dat kwam vooral door de ingenieuze clip, waarin een vrouw een stripverhaal letterlijk werd ingezogen. In zwartwit, waarbij het leek alsof de locaties en figuren ter plekke met de hand werden geschetst, was het meer een tekenfilm, waar toevallig muziek onder stond.

Dat A-Ha een band was, met meerdere nummers en dat je deze kon kopen; hébben, daar had ik als minderjarige zapper geen benul van.

Omslagpunt

Een clip hier, een flard van een nummer uit de radio op een steiger daar, dat was mijn relatie tot de popmuziek. Tot het omslagpunt zich aandiende in de vorm van een saai ogende man, in wit overhemd, met opgestroopte mouwen, in een lege kamer. Hij zong, liep rond, zat, bewoog ongemakkelijk en danste nog ongemakkelijker. Hij had inhammen en moest dus al wat ouder zijn. Uncooler kon haast niet, maar dat maakte het juist ontzettend cool avant la lettre. Iemand die met alle wetten van de hippe, flamboyant uitgedoste zangers op de televisie spotte; in z’n dagelijkse kloffie, met licht wanhopige handgebaren.

De muzikale ontmaagding was een feit.

Losing My Religion

Tussendoor schoten er allerlei beelden voorbij. Bijbelse taferelen, Russische soldaten, een man met een mandoline, een vrouw, dik opgemaakt in de felste kleuren. De zanger, Michael Stipe, fungeerde als rustpunt tussen al deze ongrijpbare, eclectische, kunstzinnige hectiek. Het was een aanslag op al mijn zintuigen en ik vond het fantastisch. Buitenwereldse voorstellingen – die ik toen, en nu nog steeds niet allemaal kan uitleggen – met een doodnormale man als stralend middelpunt.

Bedenker van dit alles was videoclip- en reclameregisseur Tarsem Singh, die tien jaar later het Jennifer-Lopez-vehikel The Cell zou maken. In deze film refereert hij naast beroemde kunstwerken ook aan zijn oude clip.

Kroonjuweel

REM - Losing My ReligionDe man met de mandoline was Peter Buck, de multi-instrumentalist van R.E.M.. Samen met de ‘rasp’ van Stipe, de drums van Bill Berry, en de bas en tweede stem van Mike Mills, werd ‘Losing My Religion’ de som van een muzikale perfect storm.

Het nummer blinkt nog steeds uit in originaliteit. Geen enkele popsong komt qua sound in de buurt. Dat is te danken aan de mandoline, maar niet alleen. Andere nummers, waarin het voor popmuziek allerminst gangbare instrument wordt gebruikt, verbleken bij vergelijking. Niet alleen van bands als The Decemberists, Counting Crows, The Black Crowes, Dave Matthews Band, ook van R.E.M. zelf (zoals de latere nummers ‘Houston’ en ‘Oh My Heart’).

Soms vallen willekeurige stukjes schijnbaar op de juiste plek en ontstaat er een meesterstuk.

‘Losing My Religion’ stond op iets (met dank aan MTV, die dat er altijd keurig bij vermeldde) dat Out Of Time heette, dus dat moest ik hebben. Pas toen ik de cd beluisterde, kwam ik erachter dat er nog veel meer moois op stond. Mijn favoriete nummer wisselde geregeld, en ze zijn het allemaal minimaal één keer geweest, maar ‘Losing My Religion’ bleef het kroonjuweel; de arkenstone van de popmuziek.

Tags: , , , , , ,

nummer van 28/02/2015 door

‘Fifteenth and T’ van Swingin’ Utters

Urban Cowboys

Swingin Utters – Fifteenth & T

Mijn geheugen laat mij in de steek en ik kan nu niet zeggen wat ik eerder in mijn handen had: de Live At The Bottom LP die ik in London had opgepikt of de Nothing To Rely On EP die ik uit de bakken van Da Capo in Utrecht had getrokken. In ieder geval was er gelijk een klik en heb ik sindsdien geen plaat of Europese tour van hun gemist. En hoewel het de Swingin’ Utters was die al die jaren mijn liefde voor (street-)punk bekrachtigde, was de band ook degene die voor mij de deur opende naar een andere grote muzikale passie: country en bluegrass.

Elton John

In 2000 schreef ik recensies voor mijn eigen fanzine en één van de benefits was een maandelijks pakketje nieuwe releases van Fat Wreck Chords in ruil voor een advertentie in een blaadje wat door nog geen honderd punkers werd gelezen. De albums Streets Of San Francisco en A Juvenile Product Of The Working Class (de titel komt uit Elton John‘s ‘Saturday Night’s Alright for Fighting’) waren tot die tijd volledig grijs gedraaid. In tegenstelling tot de opvolger Five Lessons Learned die ik ietwat zwak vond. En dat terwijl de plaat ijzersterk opent met het titelnummer dat vooral bekendheid kreeg doordat het voor Tony Hawk’s Pro Skater 2 voor de Playstation werd gebruikt.

todo_list1-1

Countrified

Toen was daar het titelloze album wat de perceptie van streetpunk, die de hanenkammen en kaalkopjes hadden, flink op zijn kop zette. En het was al een band die graag tradities doorbrak. Hoewel Johnny Bonnel wel degelijk de frontman is, staan er op elk album wel meerdere nummers die door andere bandleden gezongen worden. Zo ook op dit album waar ook nog eens gebruik werd gemaakt van instrumenten zoals steel guitar en mandoline. De folkpunk explosie met doedelzak en fluit was inmiddels in volle gang, de Utters deden met hun EP Brazen Head ook een flinke duit in het zakje, maar dit was toch echt wel andere koek.

Swingin' Utters: The Green Glass

Toen de vonk uiteindelijk op mij oversloeg, ben ik mij gaan verdiepen in de rootsmuziek uit Amerika en herkende hierin dezelfde echtheid en raw power die ik in mijn puberjaren vond in punk en hardcore. De band kwam een aantal jaar daarna met een album, die niets voor niets de titel Dead Flowers, Bottles, Bluegrass and Bones droeg, waar dit geluid verder werd uitgebouwd. En daarna bleef het bijna acht jaar stil.

Comeback

Totdat ik een mailtje kreeg van een booker die mij de band aanbod op een zaterdagavond. Niet lang daarna verscheen hun niets minder dan briljante comeback album Here, Under Protest en de band speelde met meer overtuiging en energie dan ooit tevoren. Niet in de laatste plaats omdat ze Jack van One Man Army hadden gestrikt als vijfde bandlid. In een rap tempo volgden Poorly Formed and Fistful Of Hollow en er ging geen jaar voorbij zonder een tour door Europa.

Swingin' Utters – I'm a Little Bit Country

Sterker nog, aanstaande dinsdag staan ze in de Ekko, een zaal die punk een jaar of tien wist te negeren maar nu de ene na de andere klapper weet te strikken. Ik hoop dat ze het nummer van de dag ook gaan spelen maar ik zal met alles gelukkig zijn.

Tags: , , , ,

nummer van 27/02/2015 door

‘Mesmerized’ van Faith Evans

Het ultieme eerbetoon

Faith Evans- Mesmerized

You don’t know
What you do to me
Let me tell ya
How you make me feel

Vertel het ze, sister. Niet dat Faith Evans mijn aanmoediging nodig heeft, of mijn zus is; haar ‘Mesmerized’ uit 2005 overtuigt gewoon van begin tot eind. Een combinatie van Faith’s zelfverzekerde zang en het uitstekend geproduceerde, hetzij niet bijster originele liedje, dat door maar liefst zes mensen werd geschreven – incluis Faith.

Klinkt als…

De klassieke soul shouts in het nummer, te beginnen met “Let me tell ya” (0:33), doen denken aan James BrownWilson Pickett en zelfs letterlijk aan Ron Isley in ‘It’s Your Thing’ van The Isley Brothers. “I can’t tell ya”, zong Isley, op dezelfde toonhoogte en dezelfde melodie, met nagenoeg dezelfde intentie. Alleen is er wat gehusseld met de woorden. Zelf koppel ik het intro van ‘Mesmerized’ vaak aan zo’n andere funky track, van twee jaar eerder: ‘Heartburn’ van Alicia Keys (The Diary of Alicia Keys). Dan begin ik nietsvermoedend “You don’t know, what you do to me” te zingen, om ineens de woorden “Let me tell you something” van ‘Heartburn’ uit mijn mond te horen rollen. Een geslaagde mash-up waar ik mezelf geregeld mee verras.

Throwback

De intro van ‘Mesmerized’ maakt meteen duidelijk wat Faith Evans in petto heeft: een ultiem eerbetoon aan klassieke soul, funk en R&B. Een throwback naar de jaren 60 en 70, dus. Dit vertelde ze erover aan MTV destijds:

I was just going through CDs, and I was like ‘How could I have overlooked that?’ I totally wanted to approach it as if Aretha Franklin was singing a James Brown record, so what I did was think, ‘I’m like the female James Brown’.

Het klinkt allemaal wat braver dan James Brown, maar toegegeven, de invloeden die Evans wilde, klinken door in het nummer. En bij Lyn Collins, James Brown en Aretha Franklin is het niet gebleven. De zangeres heeft van de beste soul- en funkplaten gesnoept; het refrein vond ze in een nummer dat uitkwam in haar eigen geboortejaar, 1973. “You put that thang on me that thang baby” (0:54) klinkt als een origineel refrein, zo goed als het bij de coupletten, de beat en de hele groove past, maar het komt toch echt uit ‘For The Love Of Money’ van The O’Jays. 

For the love of money – O' jays Full Version

Moderne referenties

Faith hoefde niet voor alle referenties zo diep in haar cd-lade te graven. Een regelrechte “Got me looking so crazy right now” (0:49) van Beyoncé‘s ‘Crazy In Love’ (twee jaar eerder uitgebracht) laat zien dat de Alicia Keys-vergelijking niet eens zo vergezocht was. ‘Mesmerized’ eert niet alleen de sixties en seventies, maar ook haar moderne r&b-collega’s. En haar overleden man The Notorious B.I.G.: “I’m hypnotized” (02:18), verwijst subtiel naar een van Biggie’s grootste hits ‘Hypnotize’ (1997).

Beyoncé – Crazy In Love ft. JAY Z

Godsgruwelijk lekker

En dan kunnen we nog doorgaan over de beat, waar de knipogen ook volop aanwezig zijn. De baslijn van George Bensons ‘Foolin’ It’, die alleen op 2:20 even wordt onderbroken voor een andere baslijn – door Evans en haar producers geleend van Lou Donaldsons ‘Who’s Making Love’. Waarom ik alle referenties van ‘Mesmerized’ opnoem? Omdat die er nu eenmaal zijn. En als ik had toegegeven dat het eigenlijk vooral het koortje was dat me over de streep trok, was ik snel uitgepraat. Dan had ik aan dit liedje maar één zin gewijd: “Ooooh, baby baby baby baby mesmerized” – waarschijnlijk van Faith of een van de andere schrijvers zelf – is godsgruwelijk lekker. (Einde.)

Tags: , , , , , , , , , , ,

nummer van 26/02/2015 door

‘Kraaien’ van Krang

Een wijze uit het oosten

Andre Manuel – "Kraaien"

André Manuel is een vaste waarde in het Nederlandse cultuurlandschap. De cabaretier en muzikant/zanger is al sinds de jaren tachtig actief. Eerst in de Twentse band Fratsen, dan solo onder de naam Krang of zijn eigen naam en in wisselende samenstellingen die voor de gelegenheid worden opgericht. Naast muziek maakt Manuel voorstellingen en wint hij prestigieuze cabaretprijzen. Soms haalt hij ook het nieuws, bijvoorbeeld wanneer hij in 2001 zijn geslacht toon tijdens het kennismakingsbezoek van Maxima en Willem-Alexander. “Om de discussie over de republiek gaande te houden”, reageerde hij op vragen waarom dit nou nodig was. Dat is André Manuel, een keiharde werker die stevige maatschappijkritiek niet uit de weg gaat.

Ik weet eigenlijk niet of hij erg bekend is, ondanks zijn hoge productiviteit. Zelf kom ik hem af en toe weer eens tegen (figuurlijk) en dan blijkt dat ik alweer een paar platen heb gemist. Zoals afgelopen november, toen ineens Caspar verscheen, de tiende plaat van Fratsen en de eerste sinds 1996 toen de band de stekker eruit had getrokken. Zo nu en dan had Fratsen nog wel eens opgetreden en een live-plaat uitgebracht, onder andere om geld in te zamelen voor de oud-manager die aan MS leed.

Manuel (tweede van rechts) met Fratsen

Manuel (tweede van rechts) met Fratsen

Maar die nieuwe plaat was een verrassing. Wat die plaat vooral deed was me terug laten grijpen op het werk van Krang. Dat vind ik op de een of andere manier de mooiste periode van Manuel. Wellicht omdat ik via Krang André Manuel en zijn andere werk leerde kennen. De kapotte blues uit het oosten, opgehangen aan de schorre stem van Manuel en zijn soms hilarische teksten. De liefde voor dit werk spat uit je boxen als je luistert. Maar er is ook ruimte voor prachtige kleine donkere liedjes met net zo mooie teksten, zoals ‘Kraaien’.

Een laatste avond in de kroeg,
Maar de familie had geen zin,
Het zijn zulke brave burgerikken,
Grijze mussen, berelaf.

Tags: , , , , , ,

nummer van 25/02/2015 door

‘All Caps’ van Madvillain

Juichen voor de schurken

Madvillain – All Caps

Vorige week stond ik in een winkel en draaide de verkoper het album Madvillainy van Madvillain. “Toen deze plaat uitkwam in 2004 was het echt zo…vooruitstrevend, ofzo. We hadden nog nooit zoiets gehoord,” zei hij nadat ik erover begon. “Eigenlijk heb ik sinds 2004 nooit meer zoiets in dit genre gehoord,” zei ik. Hij was even stil. “Nee, ik eigenlijk ook niet.”

Madvillainy is de eerste samenwerking geweest tussen MF DOOM en Madlib, twee hiphop-artiesten die fans onder andere benamingen al kenden van talloze eerdere succesvolle samenwerkingen. De verwachtingen voor deze formatie waren hooggespannen en werden met Madvillainy volledig waargemaakt. Eigenlijk luister ik nooit meer naar Madvillainy, maar als ik het per toeval tegenkom, kan ik niet anders dan er weer helemaal induiken. De sfeer die dit album ademt is een wereldje op zich: duister, mysterieus, intelligent, speels en zo creatief. Het veroudert ook nog eens niet. Ik wel, sinds 2004, maar Madvillainy niet.

Op Madvillainy staan maar liefst 22 nummers, waarvan de kortste 0:53 duurt en de langste 4:02. Over de gehele plaat is een heel duidelijke continuïteit te horen, terwijl de nummers afzonderlijk sterk van elkaar verschillen. DOOMs vilten, zware stem zal daar een belangrijke factor in zijn, evenals zijn cryptische teksten. Maar de sfeer die Madlib in de productie over de hele lijn van de plaat doorgetrokken heeft, is ook een meesterwerkje op zich.

Als het aan iets niet mist in de nummers op Madvillainy is het wel soul. De krakerige samples zorgen voor een warme context, de simpele maar effectieve beats voor de energie. Het is ook die soul die op het album bij een aantal nummers doorsijpelt naar een duisterder geluid. Somber wordt het echter nooit, daarvoor zitten er teveel verrassende wendingen in de muziek. Je zou soms willen dat de nummers langer duren, maar ook dit zal een creatieve keuze zijn geweest van de makers. Eigenlijk is zelfs de keuze voor de coverfoto perfect: het portret van MF DOOM en zijn ijzeren masker is net zo duister, speels en elegant als de muziek. Je kunt er zijn ogen trouwens nog net op zien, net als zijn vastberaden, villainy, blik.

Als ik Madvillainy luister, blijft ik altijd weer hangen bij ‘All Caps’. De samples in ‘All Caps’ komen uit de Britse serie Ironside die van 1967 tot 1975 op NBC uitgezonden werd. In de serie loste de deels verlamde Robert T. Ironside (Raymond Burr) vanuit zijn rolstoel moorden op als detective; nog zo’n superheld. De tijdsgeest van de serie is meteen aan de samples te horen. Madlib plakt in ‘All Caps’ een pianopartij aan een fluitpartij vast en rondt de coupletten af met een sample van trompetten. Het had nooit moeten kunnen passen, maar het lukt toch. De beat is eenvoudig, MF DOOM hangt op één noot (behalve als het over zijn moeder gaat) en eindigt zijn rap op het woord snot-bubbles. Op papier lijkt het nergens op, maar op de muziek van Madlib werkt het zo goed. Ik juich nog steeds voor deze schurken.

Tags: , , , ,

nummer van 24/02/2015 door

‘Only You’ van Yazoo

Een beetje soul tussen je synths

Yazoo – Only you (Extended Ultrasound Version)

Als je net als ik de serie The Americans volgt, zul je dit nummer vorige week tijdens de aftiteling voorbij hebben horen komen. En misschien heb je je net als ik afgevraagd of er een beter argument is tegen het idee dat elektronische muziek zielloos zou zijn. Overigens is mijn liefde voor dit nummer juist weer te danken aan een andere televisieserie die het nummer ook al eens gebruikte. Voor iedereen die de tranen van Dr. Walter Bishop zag rollen tijdens ‘Only You’ zal het nummer nooit meer hetzelfde hebben geklonken.

Afgedankt door Depeche Mode

‘Only You’ werd in 1981 geschreven door Vince Clarke, op dat moment toetsenist en gitarist bij Depeche Mode. Ondanks het feit dat hij als mede-oprichter volop succes beleefde, groeide zijn ongenoegen binnen de band. De exacte beweegredenen voor zijn vertrek in 1982 zijn altijd een beetje diplomatiek verhuld, maar dat zijn bandleden weinig trek hadden om ‘Only You’ op te nemen zal zijn besluit ongetwijfeld makkelijker hebben gemaakt.

Uiteindelijk strikte hij daarvoor Alison Moyet, destijds een zangeres van net 20 die muzikaal gezien vooral ervaring had opgedaan in de Engelse punkband The Vandals, waar ook een met Clarke bevriende gitarist in speelde. Nadat die band uit elkaar ging kon hij haar echter nergens meer vinden, totdat hij op een dag stomtoevallig een advertentie van Moyet in de krant zag staan: ze was op zoek naar een nieuwe band. Clarke was de enige die reageerde.

Yazoo

Onverwachte vonk

Overigens was het niet direct de bedoeling om samen een band te beginnen. Clarke had gewoon iemand nodig om een demo voor zijn platenmaatschappij in te zingen en Moyet kon de opname goed gebruiken in haar zoektocht naar een nieuwe band. De mogelijkheid om samen iets te beginnen kwam niet bij ze op, daarvoor lagen hun muzikale belevingswerelden op dat moment eigenlijk te ver van elkaar af.

Platenmaatschappij Mute hoorde echter de vonk overspringen die Clarke en Moyet nog niet hadden opgemerkt en vroeg het tweetal om ‘Only You’ samen als single uit te brengen. Er moest dan nog wel een b-kantje komen natuurlijk, maar Clarkes andere nummer ‘Don’t Go’ was daar eigenlijk veel te goed voor.

Debuutalbum Upstair's At Eric's (1982)

Debuutalbum Upstair’s At Eric’s (1982)

Zo ging het verse duo noodgedwongen aan de slag om nieuwe nummers te schrijven. ‘Only You’ bleek geen toevalstreffer: binnen een jaar tijd bracht Yazoo twee albums uit en scoorde verschillende nummer 1-hits als ‘Don’t Go’, ‘Situation’ (de oorspronkelijke b-kant van ‘Only You’) en ‘Nobody’s Diary’.

Snel opgebrand

Zo snel en heftig als het creatieve vuur  voor Yazoo (Yaz in de VS vanwege een rechtszaak over de naam) oplaaide, doofde het vervolgens ook weer uit. Er bleek te weinig van een basis tussen de twee te zijn om een langdurig constructieve samenwerking op te bouwen. Clarke zag het overduidelijk als een eenmalig project na Depeche Mode, terwijl de 21-jarige Moyet geen idee had wat ze aan moest met haar plotseling verworven succes. De opnames voor het tweede album You And Me werden vervolgens grotendeels in afzondering van elkaar opgenomen, waarna het einde oefening was.

Zonde? Als je kijkt naar de animo voor de reünieconcerten in 2008 en 2011 misschien wel, maar aan de andere kant is er zo een mooi overzichtelijke discografie met twee uitstekende platen. Voor Moyet was het een ideale springplank voor een succesvolle solo-carrière (ondanks dat die wel wat traag op gang kwam) en Clarke boekte vervolgens succes met onder meer Erasure en The Assembly. Prima oefenprojectje dus.

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->