nummer van vandaag door

‘Just Let Go’ van Sturgill Simpson

Plaat van het jaar

Sturgill Simpson-"Just Let Go" (Metamodern Sounds In Country Music)

We zitten inmiddels ver in december en links en rechts duikelt men over elkaar heen met jaarlijstjes. En ik geef het toe: ik houd van jaarlijstjes. Vooral van die van mijzelf. Bij het horen van de eerste tonen van Sturgill Simpsons Metamodern Sounds In Country Music wist ik eigenlijk al vroeg in het jaar dat er geen betere plaat meer zou verschijnen. En hoewel het een fantastisch muzikaal jaar is geweest, kreeg ik uiteindelijk toch gelijk. Net als in 2013, toen met High Top Mountain, was deze Kentucky gentleman ook dit jaar de grote verrassing en de absolute nummer 1.

Aandacht

Het kan zijn dat je hem gemist hebt. Naast een enkel optreden in Paradiso is er verder in Nederland niet veel gebeurd rond hem. Daniel Romano was zijn collega waar alle aandacht in Nederland naartoe ging. In het buitenland zaten ze in ieder geval niet te slapen. Jools Holland,  Conan O’ Brien en David Latterman nodigden Simpson allemaal uit voor hun televisieshows. De Grammynominatie is inmiddels binnen en hij zal ook in vele andere jaarlijsten verschijnen. Nu lijkt het erop dat de aandacht wellicht wat overdreven is maar het album is echt anders dan het gros van de countryplaten die verschijnen en zijn verschenen.

sturgill-simpson610px

Zweven

Vorig jaar gaf Sturgill Simpson al aan dat niet zijn hele carrière wilde zingen over liefde, hartzeer, bedrog en andere standaardonderwerpen uit het country genre. ‘Just Let Go’ is daar een mooi bewijs van. Deze en andere nummers zijn ontstaan door een combinatie van het gebruik van hallucinerende middelen en het lezen van spirituele, kosmologische lectuur. Met name uit het boeddhisme haalde hij veel inspiratie.

In het nummer van de dag maakt Simpson korte metten met zijn ego om zodoende in een staat van bewustzijn te komen waarin wezens verkeren die tussen dood en wedergeboorte rondzwerven. Tevens refereert de zanger met zijn “49 divine day vacation” aan de 49 dagen en nachten dat Boeddha mediteerde nadat hij verlicht was. Uiteindelijk is zijn conclusie dat alles één is. Kom daar maar eens om in een honky tonk.

De lijst der lijsten

Naast deze moderne klassieker is er nog veel meer moois verschenen. Daarom hieronder mijn volledige lijst:
1. Sturgill Simpson – Metamodern Sounds in Country Music
2. The Dwarves – Invented Rock ‘n Roll
3. Old Crow Medicine Show – Remedy
4. Swingin’ Utters – Fistful of Hollow
5. JP Harris & the Tough Choices – Home Is Where The Hurt Is
6. Against Me! – Transgender Dysphoria Blues
7. Run The Jewels – Run The Jewels 2
8. Stay Clean Jolene – s/t
9. Trampled By Turtles – Wild Animals
10. The Holy Mess – Comfort in the Discord

Tags: , , , , , ,

nummer van 18/12/2014 door

‘Babe’ van Styx

Ik vind het nog steeds niks

Styx – Babe 1980

De Billboard Hot 100 is de belangrijkste hitparade in de Verenigde Staten. Al sinds 1958 verschijnt er elke week een overzicht van de populairste plaatjes. Daarmee is de Hot 100 ook de oudste nog bestaande hitlijst van de wereld. Wat het betekent om op nummer 1 te staan, moge duidelijk zijn: nog meer sales, nog meer radio play en nog meer bekendheid. Toch, als ik naar de huidige lijst kijk, zegt die me maar weinig. Op 1 staat Taylor Swift (nog nooit naar geluisterd), op 2 Hozier (zelfs nog nooit van gehoord) en op 3 ene Meghan Trainor (inderdaad, wie?).

Mocht ik nog eens een kind krijgen, dan zal ik alles wat er op die dag speelde, vastleggen: het weer, het belangrijkste nieuws, wat voor regering we hadden, wat we eten, waar we wonen, wie de verloskundige is, noem maar op. En natuurlijk de muziek van die dag. Van mijn eigen geboorte weet ik ook veel van dit soort dingen, dankzij mijn ouders en omdat ik ze later nagevraagd en opgezocht heb. Maar wat betreft muziek had ik geen idee eigenlijk, tot ik deze week eens ging zoeken.

StyxBabeMierzoet

In de week vaan 15 tot 22 december in 1979 stond Styx op 1 in de Hot 100 met ‘Babe’. Een overbekend en mierzoet liefdesliedje van deze radiovriendelijke rockband uit Chicago. Het was ook de enige nummer 1-hit in de VS ooit voor Styx. Desondanks wist de band een grote naam te maken voor zichzelf.

Aardig om te vertellen is dat ‘Babe’ niet bedoeld was voor de band. Gitarist Dennis DeYoung nam het op als verjaardagscadeau voor zijn vrouw. Maar iedereen in de band vond het mooi en overtuigde DeYoung het nummer op het album te zetten dat ze aan het maken waren (Cornerstone, 1979). Dat deed DeYoung. Sterker nog, het was de demo die hij voor zijn vrouw maakte samen met twee Styx-leden, die de plaat haalde. De enige overdub is de gitaarsolo in het midden van het liedje.

Eerste keer

De allereerste keer dat ik geld uitgaf aan muziek, was toen ik een jaar of 9, maximaal 10 was. Ik had op de een of andere manier 35 gulden bij elkaar gesprokkeld en met mijn moeder toog ik naar de muziekwinkel in mijn dorp. Ik mocht iets kopen, muziek, en het was mijn eerste keer. Voor veel mensen is dal een verhaal op zich, net zoals die andere ‘eerste keer’. Voor mij ging het eigenlijk als in een snelle door adrenaline gevoerde roes voorbij. Keuzes te over, maar wat is het slimste, krijg ik er spijt van, in een keer goed of worden het kleine stapjes?

Effe googelen en ik vind gewoon de cd-versie van mijn cassette. Wat een hits!

Effe googelen helpt ook. Wat een hits!

Het werd een cassettebandje met als titel Rock Album Volume 1. Jammer genoeg heb ik het bandje niet meer, maar na even googelen vond ik het complilatie-album op internet. Wat een hits: ‘You Give Love A Bad Name’, ‘Twilight Zone’, ‘Balls To The Wall’, ‘I Want You To Want Me’, ‘I Was Made For Lovin’ You’, ‘Go Your Own Way’, ‘Don’t Look Back’, ‘Black Betty’.

Laatste keer

Ook op het bandje stond ‘Babe’. Ik vond het een verschrikkelijk nummer. Misschien wel het minste nummer van de tape (het is een wedstrijd met ‘Hold The Line’). Maar het was een grote hit op de dag dat ik werd geboren, kwam ik deze week dus achter. Daarom draai ik hem nu nog maar eens. Kijken wat ik er van vind.

Tja. Het is denk ik de laatste keer dat ik hem uit mezelf heb opgezet.

Tags: , , , , , , , , ,

nummer van 17/12/2014 door

‘Let ‘Em In’ van Wings

Blijven hangen op een geluid

Paul McCartney & Wings – Let 'Em In

Er gebeurde iets vreemds toen ik ‘Let ‘Em In’ eergisteren voor het eerste hoorde. Ik keek naar de trailer van de nieuwe film While We’re Young en werd opeens afgeleid van de beelden toen vlak voor het einde het liedje ‘Let ‘Em In’ begon te spelen. Ik herkende de stem van de zanger niet, maar iets aan het geluid, de melodie en de algehele feel van het nummer gaf me een heel sterk vermoeden dat ik wist wie het geschreven had. Ik had het nog nooit gehoord, maar ik herkende een zekere signatuur. Eerlijk is eerlijk: mijn eerste gok was Paul Simon. De bitterzoete melodieën en het verfijnde geluid dat eenvoudig klinkt maar eigenlijk complex is, leidden me in eerste instantie bij Simon. Fout. Verkeerde Paul. Het was Paul McCartney, een nummer uit 1976, afkomstig van Wings At The Speed Of Sound, van Wings. Natuurlijk, Paul McCartney. Die andere die alles wat ik net noemde ook al zo goed kan. Ik wist het wel en ik wist het niet.

Het is moeilijk mijn vinger te leggen op wat het was dat meteen mijn oren deed spitsen. Ik had nog geen tien seconden van het nummer geluisterd, nog maar een paar herhalingen van de pianoakkoorden gehoord, een of twee regels zang, of ik dacht “ik ken dit nummer en deze artiest niet, maar ik weet nu al dat ik alles wat hij maakt gaaf vind, zolang het dit geluid heeft”. Het is een kwestie van geluid, lijkt het. Jerry Wexler, de grote man van Atlantic Records in de jaren 50 en 60, heeft het in de muziekdocumentaire Muscle Shoals (2013) over “the sonority of a record” en “the way the sound impacts on your ear, instantly”, ongrijpbare maar cruciale muzikale eigenschappen. Volgens Wexler had The Rolling Stones het, de platen die opgenomen werden in de FAME Studio in Muscle Shoals hadden het, The Beatles had het. Een bepaald geluid. En ook hier heeft McCartney samen met Wings het, wat mij betreft. Tenminste, ik dacht het eergisteren te horen.

De mineur pianoakkoorden, de twee bas-achtige pianonoten die nerveus heen en weer gaan, het militaire getrommel en gefluit van ‘Let ‘Em In’ klinken eigenlijk bijna ernstig. Toch maakt het liedje meer tederheid en rust los dan angst of drama; de andere instrumenten en McCartney’s zanglijn maken het hoopvol en lichtvoetig. ‘Let ‘Em In’ bevat ook die vriendelijke humor die ik altijd associeer bij McCartney. Zelfs als het gaat om het hengelen naar gastenlijstplekken in de hemel komt McCartney er met zijn goede humeur soepel mee weg. In het liedje richt hij zich tot God en vraagt hem om voor degenen voor wie de tijd gekomen is de deur open te doen. Of Martin Luther King naar binnen mag, a.u.b. En Phil en Don (de Everly Brothers), zijn tante Gin en broer Michael. Het liedje behandelt een nogal triest thema, maar wekt toch nog de indruk dat eerdergenoemden een leuke tijd staat te wachten daarboven, als McCartney tenminste zijn zin krijgt. De valse fade-out die vlak voordat het volume van het nummer helemaal weg is toch nog twee harde eindnoten laat horen, is dan misschien een beetje een flauw geintje. Wel is het leuk om te horen dat er altijd wat te gniffelen valt met McCartney. Misschien maakt dat ook wel onderdeel uit van zijn geluid.

Voor nog meer vrolijkheid rondom het nummer ‘Let ‘Em In’ kun je ook luisteren naar Billy Pauls cover, hieronder. Vermomd in een 70s discojasje vraagt Paul of in plaats van McCartney’s tante Malcolm X en Louis Armstrong binnengelaten kunnen worden in de hemel. Het nummer neigt door de samples van MLK en de vernieuwde gastenlijst meer naar een civil rights-anthem dan een discoknaller, maar het doet ook meteen denken aan die andere ultiem vrolijke Billy Paul-cover van ‘Your Song’. Zou dat Billy Pauls geluid zijn?

Billy Paul – Let Em In

Tags: , , , , , , , , ,

nummer van 16/12/2014 door

‘Salty Disciple’ van Centro-matic

Een bescheiden zwanenzang

Centro-matic – Salty Disciple

Hoe vaak hoor je dat een band uit elkaar gaat omdat de betreffende muzikanten eigenlijk wel tevreden zijn met wat ze bereikt hebben? Meestal worden de fans achterlaten met nietszeggende verklaringen over artistieke meningsverschillen, goed overleg, wederzijds respect en andere flauwekul. Maar eigenlijk weet je altijd wel dat er meer aan de hand is. Dingen waarvan de bandleden of platenmaatschappij liever niet hebben dat jij ze weet. Soms wordt er wel gezegd dat het hoogtepunt is bereikt en dat het zo mooi is geweest, maar gek genoeg komt dat altijd nét na een tegenvallende plaat.

Ik geloof er dus eigenlijk nooit wat van, maar Centro-matic vormt intussen een uitzondering op die regel. Misschien omdat het een band is van weinig uitersten. Geen écht grote successen, maar onder een aanzienlijk aandeel americana- en alt. countryfans wel zeer gewaardeerd. Een mooie rij releases waarvan er geen eentje mijlenver uitsteekt boven de rest, maar waar er ook geen enkele tussen zit waar ze zich voor hoeven te schamen. Dat klinkt als saaie middelmaat, maar Centro-matic bewijst dat je dat gebrek aan spektakel soms maar gewoon moet koesteren.

Ik moet bekennen dat ik hun laatste plaat Take Pride In Your Long Odds en bijbehorend afscheid bijna over het hoofd had gezien. Eigenlijk wel een mooie illustratie van het zojuist geschetste karakter. De band staat ook nooit op de meest prominente plek in mijn platenkast, maar als ik het luister verbaas ik me eigenlijk altijd weer over de feilloze platen en hoeveelheid onvoorstelbaar sterke songs. Typisch geval niet echt waarderen wat je hebt, totdat het er niet meer is. De jaarlijst van The Bitter Southerner was er in ieder geval voor nodig om me erop te attenderen dat de band dit jaar nog een plaat had uitgebracht.

Centro-matic

Bandfoto’s, doorgaans een prima manier voor bands om zich een beetje spectaculair te presenteren.

De band speelt komend weekend nog drie laatste shows in thuisstad Denton, Texas. Dan zit er een carrière van twintig jaar op en de band had die eigenlijk niet sympathieker kunnen afsluiten. Nog een laatste uitstekende plaat, voor de echte fans zelfs nog een aparte huiskamertournee en tot slot een handjevol grotere shows. Het is volgens frontman Will Johnson dan ook geen afscheid dat betreurd maar juist gevierd moet worden.

Want ook al is het succes op basis van verkoopaantallen niet zo bijzonder, het feit dat de band al twintig jaar uit dezelfde bandleden bestaat is dat natuurlijk wel degelijk. Johnson kijkt er in zijn afscheidswoord even nuchter als dankbaar op terug:

One thing we’ve fortunately avoided over the years is the presence of any notable drama. A couple of folks have even joked that the absence of drama in Centro-matic might contribute to the fact that our profile isn’t bigger; that a good deal of today’s consumer culture might feed off a little pot-stirring.  Never been for us to say.

Centro-matic is geen band van grote woorden of grootse daden. De liedjes schreeuwen niet om aandacht, maar liggen er voor wie het horen wil. Mocht je het tot nu niet gedaan hebben, laat het einde van de band dan een mooie reden zijn om het op z’n minst eens te proberen. Je nieuwe favoriete band beloof ik je niet, wel een oeuvre vol platen die bewijzen dat stabiliteit en een gebrek aan drama tot verdomd veel moois kunnen leiden. ‘Salty Disciple’ van hun allerlaatste plaat Take Pride In Your Long Odds is wat dat betreft een prima startpunt.

Tags: , , , , , , ,

nummer van 15/12/2014 door

‘Billions Of Eyes’ van Lady Lamb The Beekeeper

Doorlopende stroom aan korte verhalen

Lady Lamb the Beekeeper – Billions of Eyes (Official Lyric Video)

Tijdens het luisteren naar ‘Billions Of Eyes’ realiseerde ik me een aantal willekeurige dingen. Dat ik wachtte op een refrein maar er geen refrein kwam. Dat het me heel af en toe deed denken aan Baz Luhrmanns ‘Everybody’s Free (To Wear Sunscreen)’, ook zo’n lap tekst op muziek gezet, wat ‘Billions Of Eyes’ overigens niet helemáál is, zomaar een lap tekst op muziek. Het is muzikaler dan dat, een liedje dat qua melodie en begeleiding consequente sprongen maakt in de tijd, iets dat tegelijkertijd de enige houvast biedt aangezien het ene na het andere korte verhaal zich aandient. Tien coupletten in totaal. Ook: dat die tien coupletten samen iets zeggen, iets betekenen. Over de moderne tijd? Over liefde? Over wat precies is niet makkelijk te zeggen; Lady Lamb The Beekeeper houdt zich aan de metaforen en de kunst van het dichten, eigent zich een bepaalde vrijheid toe die je wakker schudt en doet beseffen dat dit ook een manier is, een hele goede manier zelfs, om een punt te maken. Stort die woordenbrij maar over ons heen, Beekeeper.

Katie Melua snapt er niets van

Heel anders luisterde ik destijds naar zo’n ander quasi-filosofisch epistel over de zin en onzin van het leven waarin toevallig ook getallen voorkomen: ‘Nine Million Bicycles’ van Katie Melua (2005). Daarin gaat het over cijfers en maten die we als gewone mensen maar moeilijk kunnen bevatten. Zoals die negen miljoen fietsen in Beijing uit de titel. Moeilijk voor te stellen, inderdaad. Of de twelve billion (miljard) jaar dat het universum bestaat – that’s a guess, aldus Melua, die vervolgens flink werd bekritiseerd door wetenschapsjournalist Simon Singh in The Guardian: “Katie Melua has no right to call the age of the universe “a guess” or quote it as 12 billion years when we now know it to be 13.7 billion years old.”[1] 13.7 miljard Katie, niet 12 miljard. Nóg ongrijpbaarder. Maar waar het om draait: Katie Melua is het meisje dat zich dommer voordoet om liever en toegankelijker over te komen. Ze snapt er niets van. Wat is de wereld toch eng en onbegrijpelijk. Ze begint er gewoon niet aan en verschuilt zich achter een grootse liefde (alsof dat zo makkelijk is):

There are nine million bicycles in Beijing,
That’s a fact,
It’s a thing we can’t deny,
Like the fact that I will love you
till I die

We are 12 billion light-years from the edge,
That’s a guess,
No one can ever say it’s true,
But I know that I will always be
with you

Interessante beelden

Lady Lamb The Beekeeper, of Aly Spaltro, zoals onze indierocker eigenlijk heet, pakt het een stuk minder clichématig aan in ‘Billions Of Eyes’. Ook zij heeft het over het leven, over de liefde, over omgang met anderen, maar werpt haar verhaaltjes schaamteloos voor de voeten van de luisteraar die er ongetwijfeld het zijne van denkt. Het is alsof we naar een zevenjarig kind luisteren dat continu vragen stelt maar geen antwoorden krijgt, omdat het leven nu eenmaal niet zo eenduidig is. Soms heb ik geen idee waar ze het over heeft, zoals in het eerste couplet:

When gravity’s a palm pushing down on your head
like the devil’s got a paw dug in your shoulder
and the other one is rubbing your back

Terwijl het tweede couplet met bijzonder weinig woorden een hele reeks aan interessante beelden oproept, zoals ze met haar lyric video ook een behoorlijke poging deed:

But the kitchen in this new place has a window
Yeah you can grow basil on the sill
maybe you can call your neighbours by name now

Opzwepende garagepunk

Ondertussen luister je naar opzwepende garagepunk van het beachy soort, dat metronomisch lekker doordendert en het, vermoed ik, behoorlijk goed zal doen op de dansvloer van een hippe indiedisco in een grote stad. Het zal niet makkelijk zijn om de gehele tekst uit volle borst mee te zingen, mocht je daarnaar verlangen, maar erken in ieder geval de originaliteit van enkele van de volgende coupletten, zoals deze, vanaf 1:20:

The clouds look a lot like wool gone through the wash
I check my phone for the time
but I still wear my watch
Yeah
I’m confused about how I’m supposed
to connect to anything now

Herkenbaar

Een couplet later gaat het over weer zo’n klein gevoel, over een voor iedereen herkenbare situatie. Een situatie die ons menselijk maakt, van dezelfde soort. Hoe om te gaan met de hoeveelheid informatie? Hoe om te gaan met tijd? Met apparaten waar we net iets te vaak een antwoord op zoeken en onbekende mensen in metro’s en treinen waar we ons liever voor afsluiten? Aly verwoordt het prachtig:

The kind of high I like
Is when I barely make the train
and the people with a seat
smile big at me
because they know the feeling
and for a millisecond
we share a look like a family does
like we have inside jokes
like we could call each other
by little nicknames

Daar houdt het niet op. Aly’s filosofische zoektocht komt tot een hoogtepunt waarin ze aan de ‘billions of eyes’ denkt op de wereld, die allemaal naar iets anders aan het kijken zijn, tegelijkertijd. Het maakt haar duizelig – dát is pas lief en toegankelijk. De hook in dit liedje, die op een bepaalde manier toch voor de factor ‘herkenbaarheid’ zorgt, is die plotselinge ommezwaai die ze steeds maakt van een lage naar een hoge toon, midden in een zin. Zoals ze eerder deed met “in (your shoulder)” – couplet 1, “sill (maybe you)” – couplet 2, “time (but I still)” – couplet 4, en hieronder tussen “something” en “different (at the same time)”.

I think of all the
billions of eyes
all looking at something
different at the same time
and I feel nauseous
somedays I can only see into my suitcase
It’s got everything I need
plus some superstitious things
I may also need

After (albumrelease in 2015)

Conclusie

Lady Lamb The Beekeeper is ruim vier minuten op dreef, trakteert ons naast de doorlopende tekststroom op heerlijke surrogaatrefreinen (“tah dah dah dah!”) waarop we wél kunnen meezingen, als ze aan het eind toch zwicht voor de herhaling. We zwichten er allemaal voor, het is zo bevredigend om woorden die op elkaar lijken in een korte tijd na elkaar te horen. Na zo’n lange uiteenzetting van willekeurige gedachten zijn we gewoonweg toe aan een simpele conclusie. Een mantra dat het allesoverheersende gevoel samenvat in kernachtige woorden. Lady Lamb The Beekeeper delivers:

It’s June where you sleep July where I land
thought I saw you on the platform in Amsterdam
and I nearly missed my train
and I felt so defeated
til I jumped on to see
all the warm smiles
were for me yeah

I made my train and it made me so happy
I made my train and it made me forget everything
It made me forget
made me forget
made me forget
made me forget everything

it made me forget
made me forget
made me forget
made me forget everything

After, het nieuwe album van Lady Lamb The Beekeeper komt 3 maart 2015 uit op Mom+Pop Music.

  1. [1] Bron.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

nummer van 14/12/2014 door Rocco Ostermann

‘Are You Experienced (live)’ van Jimi Hendrix

Fear and loathing in de Achterhoek

Gastblogger Rocco Ostermann is er maar druk mee. Eerder dit jaar bracht de zanger/gitarist met Shaking Godspeed één van de beste Nederlandse rockplaten van het afgelopen decennium uit, en aanstaande donderdag presenteert zijn band Donnerwetter alweer haar eerste album in de Luxor Live in Arnhem. Tussendoor schrijft hij. Het liefst mooie anekdotes, zoals vandaag op Nummer Van De Dag. Zijn eerste keer Jimi Hendrix ging gepaard met zijn eerste keer waterpijp. Fear and loathing in de Achterhoek.

Jimi Hendrix – Are You Experienced

De redenen waarom ik als tiener gitaar wilde leren spelen zijn legio en tamelijk verschillend, en variëren van pussy magnet tot de kosmos willen splijten, of op je jankplank alle ellende d’r uit willen raggen, vanonder uit je zak met puberkloten. Het lag bij tijd en wijle ook wel een beetje aan welke offerandes ik de tempel, die mijn lichaam is, naar binnen bracht. Maar wat dat alles ook heeft moge betekenen, niets betekende voor mij zoveel, dan dit nummer van Nonkel Jimi. Van de live plaat The Jimi Hendrix Concerts (1982). Deze uitvoering van ‘Are you Experienced?’, die op een dag de atmosfeer van mijn 3-bij-4 kamertje bezwangerde met sekselektriciteit.

Jimi HendrixAls de dag van toen weet ik nog dat ik de naald op ‘t vinyl zette en een moment later dacht dat ik compleet werd weg geblazen, en dat was ook zo. Na anderhalve minuut kroop ik op handen en voeten door m’n kamer. Veel plaats was er niet om te kruipen, maar omdat ik tevens een kwartier daarvoor m’n eerste waterpijp had gerookt, dacht ik dat ik ergens op één of andere maan als een insterstellair insect rondkroop. Ik was óók nog onder de gierende invloed van een ontzettende lachkick en m’n voortanden zaten boven op mijn hoofd en ik kon er geen geluidje meer uitkrijgen. Door Jimi’s sonische oerknal én een tsjilm met Zwarte Afghaan kreeg ik een dubbele oplawaai en de kosmos spleet uiteen. M’n pa riep boos naar boven of er soms een ruimteschip aan ’t landen was, en dat vroeg ik mij eigenlijk zelf inmiddels óók wel af. De grond trilde, m’n neusvleugels klapperwiekten, m’n zintuigen stonden in maximum overdrive, en ik kreeg spontaan nóg meer haar op m’n scrotum. En wat later zong Jimi met die dopey stem van ‘m:

If you can just get your mind together
Then come on across to me
We’ll hold hands and then we’ll watch the sunrise
From the bottom of the sea

But first, are you experienced?
Have you ever been experienced?
Well, I have…

En ik geloofde Jimi Hendrikszoon natuurlijk. Ik zélf lag trouwens óók op the bottom, weliswaar op m’n met ketchup verrijkte, stoffige, doorrookte knapenkamertapijt, maar ik wist exactement wat die goddelijke guitarero bedoelde. Mijn pa werd steeds furieuzer. “Zet godverdomme #$^&*^&*&^ die kutherrie zachter!!!”, fulmineerde hij, staand onderaan de trap. Tsja, wist ik nog maar hoe! Ik was inmiddels naar een ander sterrenstelsel gekatapulteerd, en daar golden beslist andere wetten. Ik kon alle vragen beantwoorden over het leven, het heelal, en de rest, maar de pick up zachter zetten? Groovy goofy nog aan toe! Het doet me nu achteraf wel wat denken aan die sketch van een stonede Hans Teeuwen en zijn vader. ”BOOM… Mooie BOOOOOM… Met TAKKE”. Het was nog een mirakel dat ik mijn verwekker überhaupt kon horen. Da’s tot op de de dag vandaag een raadsel voor me gebleven. Misschien Carlos Castaneda maar eens mailen. Oók bleek dat ik ‘t raam open had staan, dus in de buurt dachten ze eveneens dat er wellicht een aanval met scudraketten aan de gang was. Oei, kwam m’n pa naar boven…?

conc_0001

The Jimi Hendrix Concerts

En toen kwam de solo. Zijn Marshall versterkers stonden op 11. Hij liet de eerste toon nog wat losjes wiegen en de lengte gaf al aan dat ‘ie er gevoel voor had die avond. Voor de ruimte, en de zaal had óók ’n puike akoestiek. Hij plukte ’t uit de lucht, z’n stratocaster bevuurwerkte de stratosfeer, flash, flash, en de gehele zodiak sloeg massaal op de vlucht. Hij feedbackte tussen micro- en macrokosmos, to hell and back again. Hij bedreef de tremololiefde met zijn gitaar en via oosterse duikvluchten accelereerde hij tot een biddende vuurvogel die Icarus onderscheet met lachgas. Hij liet m’n psycho-potmeters uitslaan tot diep in ’t rood. Ik liftte mee op de staart van een komeet en zat compleet opgesloten in de klank, en kon er niet meer uit. Knock out. En toen kwamen de laatste tonen. Na een ruimtereis kwamen de tonen weer brandend richting aarde en als B-52 bommenwerpers vermorzelden ze alles wat er nog was en de gepatenteerde Hendrix napalm verschroeide de rest. Nog een laatste ruk aan de tremolostuurknuppel, één finale doffe knal, knetterend applaus, en waar was ik? Intens van de kaart, net zoals André Kuipers vorig jaar uit z’n capsule werd gehesen, en amper nog zijn ledematen kon bewegen.

Mijn pa is uiteindelijk niet naar boven gekomen, ondanks dat naast bovenstaand relaas, de bovenverdieping van ’t huis geroken moet hebben alsof Bob Marley op de barbecue lag.

Tags: , , , , , ,

nummer van 13/12/2014 door

‘Let’s Just Fuck For Christmas’ van Bantam Rooster

Fairytale of Michigan

Bantam Rooster – "Lets Just F*ck For Christmas"

Het mag weer. Kerstmuziek. Ik betrap mijzelf erop dat ik ‘s ochtends in de file niet meteen op zoek ga naar een andere zender wanneer ik de kerstbelletjes op SkyRadio langs hoor komen. Natuurlijk, ook ik schreeuw tegen mijn radio wanneer dat verschrikkelijke nummer van Chris Rea voorbij komt. Mariah Carey zet ik ook niet harder maar Band Aid, The Pretenders en Slade worden uit volle borst meegebruld. Het is dus niet zo dat ik uit diepgewortelde ontevredenheid over het huidige radioaanbod nu een hip alternatief kerstliedje heb uitgekozen.

Flying Bomb

De mensen achter Flying Bomb Records hadden daarentegen daadwerkelijk weinig op met de kerstmuziek op de radio. Het garagepunk-label uit Michigan kwam daarom op het lumineuze idee om de bands uit eigen stal en staat te vragen om een razend kerstnummertje op te nemen. In de jaren 90 verschenen drie edities van de serie ‘Suprise Package’ waarop deze garage-kerstrockers verzameld werden. Het zal net na kerst zijn geweest toen ik in Nijmegen, van de merchtafel van The Dirtys, het eerste deel oppikte. In eerste instantie vanwege The Dirtys die op een koude maandagavond in januari de oude Doornroosje in vuur en vlam zette.

Gourmetsessies

bantamEchter, de echte hit stond op de andere kant. Het duo genaamd Bantam Rooster, bestaande uit Thomas Jackson Potter en Eric Cook, overdonderde met de orgelgedreven garagefuzz-kraker ‘Let’s Just Fuck For Christmas’. Het laat zich raden dat dit nummer niet de meest geschikte achtergrondmuziek is voor een gezellige gourmetsessie met je familie maar wel ideaal is voor een pitje in de kroeg op derde kerstdag. Een Bantam-kip is overigens klein pluimvee dat bijzonder agressief reageert wanneer zijn of haar kuikens worden bedreigd.

You’re a bum, you’re a punk

Even weer terug naar The Dirtys, die met ‘Cocaine Christmas’ ook een mooie bijdrage leverden aan het kerstgevoel. De band bracht in korte tijd twee singles en het fantastische album You Should Be Sinnin’ uit in diens korte bestaan. Helaas zorgde een vroegtijdige dood van zanger en gitarist Larry Terbush aka Larry Dirty ook voor een vroegtijdig einde van de band. Dit einde arriveerde niet dankzij het gebruik van cocaïne tijdens de kerstdagen, waar in Amsterdam tegenwoordig voor gewaarschuwd wordt. Larry hield net iets te veel van alcohol, wat hem dan ook fataal werd. Voor hem draaien we deze kersthit:

The Pogues Featuring Kirsty MacColl – Fairytale Of New York (Official Video)

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

-->