nummer van 25/01/2015 door Martijn Vet

‘Creep’ van The Chills

Ontvang die man met open armen!

Gastblogger Martijn Vet schrijft overdag teksten over mensen en techniek. ‘s Avonds kruipt het bloed waar het niet gaan kan en móet er af en toe een stukje over muziek uit. Bijvoorbeeld op Ondergewaardeerde Liedjes of zijn blog over actuele liedjes. Martijn is daarnaast een van de initiatiefnemers van de Snob 2000.

The Chills – Creep

Dat er buitenaards leven is, is zo goed als zeker, verzekeren de deskundigen ons. Het is dan ook erg aannemelijk dat er buiten onze planeet popmuziek wordt gemaakt. Muziek die zonder aardse invloed zijn ding kan doen.

Het is natuurlijk volkomen onzin, maar de gedachte dat Nieuw-Zeeland zo ver van ons af ligt dat muzikanten daar ongehinderd door wat voor invloed dan ook hun liedjes kunnen schrijven, is aantrekkelijk. Feit is dat ons in de jaren 80 en 90 tal van Nieuw-Zeelandse bands bereikten die met hun alternatieve popliedjes een heel eigen universum leken te bestieren. Natuurlijk hadden bands als Able Tasmans, The Clean en The Chills wel eens van The Beatles of The Velvet Underground gehoord, maar de zogeheten Dunedin sound klinkt toch bijna als een eigen genre. Vaak niet al te best opgenomen indie-popliedjes die op het eerste gehoor wat voortkabbelen, maar vaak van een ongekende schoonheid blijken te zijn.

Nooit hip

In eigen land waren bands als Able Tasmans, The Clean en The Chills bijzonder succesvol, daarbuiten zijn ze nooit hip geworden en bleven het vooral cultbands. Zelfs na aanbevelingen van grootheden als R.E.M., Mudhoney en Pavement bleven de Nieuw-Zeelanders tamelijk obscuur.

The Chills

The Chills, veruit de bekendste van deze lichting bands, werd meer dan dertig jaar geleden opgericht. Zanger/componinst Martin Phillipps is in de loop van de jaren de enige constante factor in de band. Ze hebben meer compilaties dan reguliere albums op hun naam staan. En al zou dit jaar nieuw werk moeten verschijnen, de hoogtijdagen van de band waren toch vooral eind jaren 80.

Heavenly Pop Hits

Wil je je inluisteren in het wondermooie universum van The Chills, begin dan op Spotify met de verzamelaar Heavenly Pop Hits. Wat je daar niet vindt, is het album Brave Words uit 1987. Sterker nog, het kostte me een paar jaar geleden veel te veel moeite en nogal wat geld om een cd van een van mijn favoriete albums aller tijden te bemachtigen.

The Chills - Brave Words [album]

The Chills – Brave Words

De plaat eindigt met ‘Creep’, een liedje waar Belle & Sebastian een moord voor zouden doen. Een song over een onwelkome indringer in het huis van de vrouw die hij liefheeft, het klinkt nogal, eh, creepy, maar deze man zou iedereen met open armen moeten ontvangen. “You’re the answer to a prayer time after time, year after year.” Het zal je gezegd worden!

De studioversie van ‘Creep’ staat zelfs niet op YouTube. We moeten het doen met een, gelukkig lang niet verkeerde, live-versie. Nog een geluk, want de band blijkt het nummer nauwelijks live te hebben gespeeld. Volgens de statistieken in 1990 voor het laatst. Voor de albumversie, iets beheerster en minder gejaagd dan de live-versie, moet je je toevlucht zoeken tot Grooveshark.

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

nummer van 24/01/2015 door

‘Down On The Corner Of Love’ van Buck Owens

Jekyll and Hyde

BUCK OWENS DOWN ON THE CORNER OF LOVE

Buck Owens had twee kanten. Hij was je allerbeste vriend of je allergrootste vijand. In zijn leven maakte hij meer vijanden dan vrienden. Hoewel hij in zijn postuum verschenen autobiografie Buck ‘Em wel enige zelfreflectie weet toe te passen, valt het op dat hij behoorlijk mild is over zichzelf. De niet-geautoriseerde biografieën schetsen een totaal ander beeld. Bij elk hoofdstuk van het boek en zijn leven verzucht de lezer: “Wat een klootzak!”.

Mr. Hyde

Niet dat hij in dat opzicht uniek was. Het countrygenre kent nog meer moeilijke mannen. Zo liet Bill Monroe zijn bandleden op het land van zijn eigen boerderij hard werken wanneer er geen optredens waren geboekt. George Jones sloeg menig keer zijn huis overhoop en schoot zelfs op zijn toenmalige echtgenote Tammy Wynette. Om over de mannen uit de Outlaw beweging nog maar te zwijgen.

Owens was een rokkenjager en had woedeaanvallen. Dit resulteerde uiteindelijk in maar liefst zeven huwelijken die allemaal door wangedrag, huiselijk geweld en (niet of) vroegtijdig strandden. Soms hield een vrouw het een paar jaar met hem vol. Zijn snelste scheiding was al na een paar dagen. Zijn bandleden, uitgezonderd gitarist Don Rich, huurde hij in voor zijn optredens. Als je geluk had werd je uitbetaald in geld. Anders kreeg je een brood met een stuk worst. Voor zijn fans had hij niet altijd evenveel geduldig. Vooral jonge kinderen en bejaarden vond hij maar lastig en zij moesten het daarom regelmatig verbaal ontgelden.
Wat een klootzak.

Buck_Owens-12-800x400

The Beatles

Maar Owens had ook vele bewonderaars. Zo namen niemand minder dan The Beatles één van Owens’ eigen grote hits op: ‘Act Naturally’. Drummer Ringo Starr zag het als een grote eer om een nummer te mogen zingen van één van zijn grootste, muzikale helden. Jaren later namen ze het nummer nogmaals samen op. Hiervoor nam Ringo Starr in 1970 zelf ook een prachtige countryplaat op. Op Beacoups of Blues liet hij horen dat het opnemen van ‘Act Naturally’ geen toeval was. Hij hield van deze muziek.

Back in Bakersfield

Het was Dwight Yoakam die de bijna vergeten zanger eind jaren 80 definitief weer terugbracht in de spotlights. Buck Owens was emotioneel en creatief nooit meer helemaal de oude geworden toen zijn rechterhand, gitarist en beste vriend in de zomer van 1974 kwam te overlijden door een motorongeluk. Rich werd al op 16-jarige leeftijd ingelijfd door Owens als gitarist van zijn Buckaroos. In al die jaren heeft hij Rich gsmeekt om niet meer op de motor te stappen omdat hij er een slecht gevoel over had. Ook de avond van zijn dood had hij tevergeefs aan zijn vriend gevraagd om niet de motor te nemen. Al die jaren kon en wilde Owens niet over zijn overleden maatje praten en ook ging het muzikaal bergafwaarts.

Buck Owens & Don Rich 'My Heart Skips To Beat'

Met Don Rich in beter tijden

Totdat Yoakam, zelf ook een belangrijke schakel in de Bakersfield sound (het rauwe tegengeluid van de gelikte sound uit Nashville), zijn held vroeg om samen nieuw leven te blazen in een bescheiden hitje van Owens uit 1973. Na enig aarzelen stemde Owens in en scoorden ze een monsterhit met ‘Streets of Bakersfield’. Buck Owens was terug en genoot van zijn hervonden faam.

Sterven op het podium

Op 25 maart 2006 at hij zijn favoriete maaltijd in zijn eigen club in Bakersfield waar de kwieke zeventiger, wonderbaarlijk genezen van keelkanker, nog altijd voor afgeladen zalen stond te spelen. Die avond voelde hij zich niet zo goed en stond op het punt om te vertrekken. Een groep fans uit de staat Oregon waren van verre gekomen om hem op te zien treden. Hij wilde en hen niet teleurstellen en besloot alsnog het podium op te klimmen. Na het optreden reed hij naar huis en ging hij voor een laatste keer slapen om nooit meer wakker te worden. Wat een baas!

Dwight Yoakam was nog niet klaar met Buck Owens en nam een compleet album op met louter covers van Owens met de toepasselijke naam Dwight Sings Buck. Een mooi en waardig eerbetoon aan zijn mentor en vriend waar ook deze versie van het nummer van de dag niet op mocht ontbreken. Dat hoef je niet van mij aan te nemen natuurlijk. Maar laat je dan tenminste overtuigen door deze dames en heren uit Zeewolde:

DOWN ON THE CORNER OF LOVE

Tags: , , , ,

nummer van 23/01/2015 door

‘Wishes’ van Beach House

Ray Wise, vuurwerk en een paard

BEACH HOUSE – "WISHES" – Directed by ERIC WAREHEIM (Official Video) – PLEASE SET TO 1080p!!!

Ray WiseMisschien zijn het de groeven in zijn gezicht. Zijn megalomane lach en vileine oogopslag. Zijn wenkbrauwen, die naar beneden krullen als ook de huid ertussen samenspant en twee korte lijnen achterlaat. Wat het ook is: er zit meer achter zijn schurkenimago. Iets verdrietigs, ontroerends. Een man die met zijn afleidende, doortastende blik een hoop geheimen lijkt achter te houden. Die vooral in het openbaar nietsontziend is, maar van binnen worstelt met allerhande demonen. Niet voor niets castte regisseur David Lynch hem begin jaren 90 in de cultserie Twin Peaks; acteur Ray Wise is met zijn gelaatstrekken en valse glimlach de perfecte bad guy die we stiekem toch een beetje bewonderen. Leland Palmer, een culticoon an sich.

Beach House-zangeres Victoria Legrand bewondert hem zeker; ze is groot fan van David Lynch’ werk. Ze vindt Ray Wise geweldig, zegt ze tegen regisseur Eric Wareheim (Tim & Eric Awesome Show) als ze het over de nieuwe videoclip voor het nummer ‘Wishes’ (Bloom, 2012) hebben. Als acteur, maar ook vanwege zijn markante verschijning, die het midden houdt tussen een pyschopatische politicus en charmante huurmoordenaar. Er is inderdaad maar weinig aan Ray Wise dat oprechte vriendelijkheid uitstraalt. Maar dat is precies wat hem zo intrigerend maakt, vindt Victoria. Ze belt Wareheim en somt enthousiast enkele beelden op die door haar hoofd schieten. “Victoria had a couple of simple ideas. She was like, ‘I really like Ray Wise, I like the idea of it happening during a half-time show.’ She had a vision of a horse”, aldus Wareheim. Wie Wareheims clip voor Major Lazer wel eens heeft gezien, snapt dat hij wel wat met Victoria’s absurdistische wensen kon.[1]

Major Lazer "Pon De Floor"

Ray Wise, de pauze van een sportwedstrijd en een paard. Wareheim vond Victoria’s surrealistische beelden zo krachtig dat hij er weinig aan toe te voegen had. Nou ja, zichzelf, op 2:35. Misschien nog een paar paardenmaskers. Wat hyperactieve cheerleaders. En om het af te maken: prachtig siervuurwerk. Aan Ray Wise de taak om nog enige duiding aan het geheel te geven door Victoria’s zang te playbacken in een tenue waar menig gabber uit de jaren 90 jaloers op zou zijn. Alles aan de clip van ‘Wishes’ werkt vervreemdend. Met de minste fantasie zie je een stel vermomde aliens op een sportveld dansen, zingen en trucs uithalen, in een poging zo menselijk mogelijk te lijken. Ray Wise als opperalien, die met zijn blik en met behulp van Victoria’s stem sporttribune na sporttribune hypnotiseert om uiteindelijk al galopperend op zijn paard planeet aarde over te nemen. Maar ze kunnen er natuurlijk ook iets anders mee bedoeld hebben.

De meeste videoclips van Beach House hebben iets eigenaardigs. Sommige zijn heel mooi: bekijk zeker de korte film Forever Still die voor Pitchfork werd gemaakt, waarin de band door de woestijn trekt en op verschillende plekken nummers speelt (‘Wild’, ‘The Hours’, ‘Wishes’ en ‘Irene’). Of ‘Lazuli’ (Bloom, 2012).

Beach House – Forever Still

BEACH HOUSE — "LAZULI" (OFFICIAL MUSIC VIDEO)

  1. [1] Herkenbaar? Beyoncé samplede Major Lazers aanstekelijke melodie voor haar hit ‘Run The World (Girls)’.

Tags: , , ,

nummer van 22/01/2015 door

‘Daar Komt De Orgelman’ door Dave Saes

De beste orgeldraaier van Europa

In Weert zullen maar weinig mensen zijn die Dave Saes niet kennen. Al 27 jaar klinken de liedjes uit zijn orgel door de straten van het kleine Limburgse stadje. Als hij op straat staat, draait hij met vaste hand het ene stuk na het andere, urenlang. Op die manier brengt de 35-jarige Weertenaar wat leven in de soms rustige straatjes van de binnenstad.

Dave is niet zomaar een doorsnee orgelspeler. Hij is Nederlands én Europees kampioen orgeldraaien. Zijn orgel brengt hem op tal van plekken, zover als zijn ouders hem kunnen brengen. Zelf ergens heen reizen lukt namelijk niet, want Dave is verstandelijk beperkt en ziet erg slecht. Dat belemmert hem ook in zijn verdere dagbesteding. Hij zat een tijdje op een sociale werkplaats waar hij schroeven aan moest draaien. Het was vreselijk en met steeds meer tegenzin ging hij daarheen, totdat hij echt niet meer ging en hij in de ziektewet belandde. Zijn orgelmuziek was zijn troost.

Dit weekend ontmoette ik Dave op een bijeenkomst in Utrecht. De organisatie had hem gevraagd de entree van de locatie op te vrolijken met zijn muziek. Dat lukte. Honderden mensen lieten zich even onderdompelen in de orgelmuziek terwijl ze in de rij bij de garderobe wachtte. En als je goed luisterde, hoorde je het Limburgs volkslied, ‘Yellow Submarine’, de ‘Bolero’ van Ravel, ‘Avé Maria’ van Schubert, ‘Kwestie Van Geduld’ van Rowwen Hèze, of een medley van liedjes van de Zangeres Zonder Naam.

dave saes

Eretitel

Dave vertelde zaterdag dat hij al op jonge leeftijd gefascineerd raakte door orgels. Zijn oom was orgelbouwer – “maar niet zo goede draaier, hahahaha” – en zo leerde Dave het metier kennen. Snel had zijn eigen orgel en begon hij goed te worden op het logge muziekinstrument. Zo goed zelfs, dat Dave bekend staat als draaiorgelkunstenaar, een heuse eretitel binnen de kring van draaiorgelvrienden.

Niet iedereen is trouwens gediend van zijn muziek. In 2011 werd hij eens overgoten met terpentine en bedreigd dat als hij nog eens zou spelen, hij in de fik zou worden gestoken. Een heftig dreigement dat de nationale pers haalde. Maar in plaats van zich hierdoor af te laten schrikken, ging Dave onverstoord verder. Twee jaar later kreeg hij zelfs de officiële eretitel Stadsorgeldraaier van Weert. Hiermee beloonde het stadsbestuur hem voor zijn al 25 jaar durende muzikale bijdrage aan de stad.

Ongeluk

“Dit is  een bijzondere dag”, vertelde Dave zaterdag, terwijl de meeste mensen inmiddels binnen waren en hij even pauze nam. Het was inmiddels 13 uur en hij had er al anderhalf uur draaien opzitten. Hij zakte in zijn stoel en zei dat hij momenteel niet zo lang kon staan. Een paar maanden geleden had hij namelijk een ongeluk gehad. Hierbij verbrijzelde hij zijn enkels. Sindsdien was hij aan huis gekluisterd en niet in staat de straat op te gaan en te spelen. “Maar”, vervolgde hij monter, “vandaag is in principe de eerste keer dat ik weer ergens draai.” En op Koningsdag zou hij weer zijn echte rentree maken.

Op het einde van de dag, het zal een uur of 19 zijn geweest, was de enorme evenementenlocatie bijna verlaten. Een paar medewerkers stonden te wachten op een lift naar huis en Dave en zijn ouders stonden bij de ingang. Dave met een Cola-light, moeder met een biertje. Het was een lange dag geweest en het drietal maakte zich op om weer terug naar Weert te gaan, toch wel anderhalf uur met de auto. Dave zat op een trap, uit te rusten. Hij had genoten van de dag, zei hij. Het was stil geworden in de hal. Te stil, vond Dave. En voor zijn ouders en een handjevol wachtende medewerkers gaf hij nog een toegift.

Tags: , , , ,

nummer van 21/01/2015 door

‘La Mauvaise Réputation’ van Georges Brassens

Nooit meer weg uit Parijs

Georges Brassens La Mauvaise Réputation French & English Subtitles

Als je tram 3 pakt die van het westen van Parijs via de zuidkant helemaal naar het oosten rijdt, kun je niet om hem heen: Georges Brassens. Eigenlijk kun je sowieso moeilijk om Brassens heen in Frankrijk. Zijn liedjes komen nog dagelijks op de radio en zijn teksten zijn nog steeds gangbare referenties in de koetjes en kalfjes-gesprekken van de Fransen. Het aanzicht van twee verliefde jongeren die een bankje delen in een Parijs’ stadspark roept meteen de zoete melodie van ‘Les Amoureux des Bancs Publics’ (de geliefden van de publieke bankjes) op, bijvoorbeeld. ‘Mourir Pour Des Idées’ (je leven geven voor ideeën) is de afgelopen weken weer van een tragische actualiteit. Als je dan in die tram 3 zit, zit hij er ook. Je komt langs zijn buurt, zijn thuis, de bibliotheek en het park die naar hem vernoemd zijn en op een gegeven moment zelfs bij zijn eigen tramhalte. Hij gaat nooit meer weg.

Georges Brassens leefde een leven vol tegenstellingen. Het begon misschien al bij zijn ouders: zijn moeder, een gelovige, strenge vrouw stond lijnrecht tegenover zijn coulante vader die de jonge Georges alles vergaf. Wat ze wel deelden was muziek en dat pikte Brassens op. Op school was hij een slechte leerling, maar hij had wel een groot talent voor poëzie en was creatief zonder dat hij daar moeite voor hoefde te doen. Brassens werd mede daardoor opgemerkt en opgevangen door zijn leraar Alphonse Bonnafé, die dit positieve aspect in zijn ontwikkeling wilde stimuleren. Ondertussen raakte Brassens echter samen met schoolvrienden betrokken in kleine clandestiene zaakjes en werd hij later zelfs van school gestuurd. Zijn moeder was geschokt, zijn vader, typisch, vergevingsgezind. Brassens besloot toch afscheid te nemen en naar Parijs te vertrekken, waar zijn leven een belangrijke wending nam.

Jeanne houdt een oogje op Georges

We leven in 1943 als Brassens alweer een tijdje bij zijn oom en tante in het 14e arrondissement van Parijs woont. Hij weigert te werken, want hij wil niet dat zijn geld naar de Duitsers gaat die zijn land bezetten. Liever zit hij uren in de bibliotheek om het werk van zijn favoriete dichters minutieus te onderzoeken. In maart wordt hij echter gedwongen in Duitsland te gaan werken in een BMW-fabriek. Hij werkt er naar behoren en na een jaar worden hem tien dagen afwezigheid gegund. Brassens weet dat hij niet meer naar de fabriek zal terugkeren. Hij vlucht naar Parijs en schuilt bij de buren van zijn oom en tante, de befaamde Jeanne waar Brassens ‘La Canne de Jeanne’ voor schreef. Er wordt geleefd zonder water, noch elektriciteit, maar Brassens voelt zich er thuis. Vijf maanden later is de oorlog afgelopen en Brassens vrij om te vertrekken. Maar hij blijft, nog 22 jaar lang.

Het huis van Jeanne in het 14e arrondissement is de plek geweest waar Brassens zijn gedichten en liedjes tot leven heeft gewekt. De tegenstrijdigheden in zijn leven houden ook hier namelijk nog niet op: hij had geen moeite met het uiten van zijn controversiële meningen in zelf-opgezette anarchistische kranten, maar hij was tegelijkertijd te verlegen om voor een publiek te zingen. Jeanne, waarvan goede vrienden van Brassens zeggen dat ze altijd een oogje op hem heeft gehad, was zijn eerste fan. Dankzij haar steun en die van andere vrienden die erop aandrongen dat Brassens het podium op moest, ontmoette hij de goede personen op het juiste moment en won al snel met zijn innemende liedjes de harten van de Fransen.

Die verovering van de Fransen is in zekere zin ook waar het bij is gebleven voor Brassens; zijn subtiele, grappige en kritische teksten zijn moeilijk te vertalen en ergens hoort zijn eigenzinnige uitspraak – vooral die kenmerkende rollende r – ook onlosmakelijk bij de liedjes. Succesvolle vertalingen van Brassens en geslaagde covers zijn moeilijk te vinden. Brassens is een zanger voor de Fransen gebleven, een met een uitzonderlijk goede reputatie die ook de nieuwe generaties blijft aanspreken met onder andere ‘La Mauvaise Réputation’. “Maar de goede mensen houden er niet van als je een ander pad kiest dan hen,” zingt hij in het liedje. Dat is precies wat hij wel deed en waarom hij nog steeds in het 14e arrondissement van Parijs te vinden is.

Tags: , , , ,

nummer van 20/01/2015 door

‘Floating Bridge’ van Sleepy John Estes

Ze dachten allang dat hij dood was

'Floating Bridge' SLEEPY JOHN ESTES (1937) Blues Guitar Legend

Iedereen heeft zo zijn eigen favoriete bluesartiest, zijn eigen zanger waarvan die vindt dat die de blues belichaamt. De een zweert bij Son House, de ander bij Lightning Hopkins, of Blind Willie McTell, of Tommy Johnson. Allemaal schitterend, stuk voor stuk. En als je die namen niet kent, raad ik je aan daar snel verandering in te brengen.

Vandaag is Sleepy John Estes míjn favoriete bluesmuzikant. De in 1899 in Tennessee geboren muzikant heeft tot het eind van zijn leven prachtige blues gemaakt. Op 78-jarige leeftijd is hij overleden, terwijl hij bezig was een Europese tour te plannen. Maar het was geen leven lang alleen maar muziek maken. Daar ging wel wat aan vooraf.

Verdwijning

Op zijn 19e wordt Estes professioneel muzikant. Tien jaar later neemt hij zijn eerste liedjes op en blijft hij tot en met 1941 een actieve muzikant. Dan houdt het op. Tijdens de oorlog is er niet veel werk voor hem als muzikant. Behalve een korte terugkeer naar de studio in 1952, verdwijnt hij van het toneel.

Muziekliefhebbers in die tijd die Estes ontdekken, zijn onder de indruk. Zijn emotionele stijl wordt geroemd. Ook vallen luisteraars voor zijn bluessnik. Maar iedereen denkt dat hij dood is en wel om twee redenen. Door die sterke snik klinkt hij veel ouder dan zijn leeftijdgenoten. Zo oud zelfs dat luisteraars denken dat Estes niet meer leeft. De tweede reden is dat collega Big Bill Broonzy had laten optekenen dat Estes dood is. Hierdoor wordt er uiteraard geen enkele moeite gedaan om Estes op te sporen en brengt hij zijn dagen door in vergetelheid.

estes1

Opgespoord

Twee muziekhistorici, Bob Koester en Samuel Charters, vertrouwen het niet helemaal en gaan eind jaren vijftig, begin jaren zestig op zoek naar de zanger. In 1962 vinden ze Estes, die inmiddels volledig blind en berooid is. Ze bewijzen Estes hiermee een dienst, want zijn ontdekking inspireert hem weer muziek te maken. Hoewel zijn nieuwe muziek lang niet meer zo urgent en spannend is als voor de oorlog, krijgt hij eindelijk wel de erkenning die hem toebehoort.

Dat hij nog leefde toen Koester en Charters hem vonden, is niet vanzelfsprekend. Estes en zijn broer overleven namelijk maar ternauwernood een auto-ongeluk. Ergens in de jaren twintig rijden de twee in een auto over een brug. Om de een of andere reden raakt de auto in een slip en schiet van de brug af, zo de rivier in. Onder water lukt het de broer om zich los te maken en uit de auto te komen. Maar de zanger zit vast. Zijn broer moet er alles aan doen om Sleepy John uit te auto te bevrijden. Dat lukt gelukkig. In ‘Floating Bridge’ uit 1937 beschrijft Estes het voorval.

Lord I never will forget that floating bridge
They tell me five minutes time underwater I was hid
[..]
Well they carried me in the house, they laid me ‘cross the bed
I couldn’t hear nothing but muddy water running ’round my head

Tags: , , , , , , , ,

nummer van 19/01/2015 door

‘At Your Best (You Are Love)’ door Frank Ocean

Meer ontroering dan verleiding

Een stem waarvan je pijn in je borstkas krijgt, alsof iemand je hart vastgrijpt en op zijn kop zet. Een stem waarvan je gaat zweten. Een stem waar je stil voor blijft. Een stem waar alleen maar een ingehouden piano bij hoeft. Of misschien dat nog niet eens. Een stem voor het diepste, donkerste moment van de nacht. Die snijdende falsetto. Frank Ocean. Eindelijk weer met een volledig nummer.

Toen afgelopen vrijdag in Amerika dat diepste, donkerste moment van de nacht bereikt was, plaatste Frank Ocean op zijn Tumblr-blog een nieuwe mp3. Nadat zijn debuutalbum Channel Orange in 2012 uitkwam, besloot de zanger dat anti-promotie voor hem de beste promotie zou betekenen, en dus haalde hij zijn website, zijn Facebook-account en zijn Twitter-account offline. Sindsdien is er alleen maar die Tumblr, waar hij regelmatig een foto of plaatje plaatst, maar zelden echt iets vertelt. Die nieuwe mp3 was ook alleen maar een mp3, geen tekst, geen titel. Het liedje stond echter binnen een paar uur op iedere muzieksite. Met het verhaal erbij.

Aaliyah

Dat verhaal: Oceans pijnlijk intieme versie van ‘At Your Best (You Are Love)’ is een ode aan R&B-zangeres Aaliyah, die met het nummer in 1994 haar eerste top 10-hit scoorde. Ze zou vrijdag 36 zijn geworden, als ze niet op 22-jarige leeftijd was omgekomen in een vliegtuigongeluk. Verschrikkelijk jong. Nog jonger was ze toen ze doorbrak met ‘At Your Best (You Are Love’): vijftien jaar, al zou je haar met die typische jaren negentigkleding in de video op bijna twintig schatten (sowieso een decennium waar iedereen er tien jaar ouder uit wilde zien, bekijk een gemiddelde aflevering van Friends).

Aaliyah – At Your Best (You Are Love) (Official Video)

Age Ain’t Nothing But A Number was de titel van Aaliyahs debuutalbum. Haar talent om zich ouder voor te doen dan ze was, bleek nog eens van pas te komen in 1994. Ze trouwde met haar producer R. Kelly en deed daarbij succesvol alsof ze achttien was. Toen het nieuws later alsnog uitlekte, ging het stel echter meteen weer uit elkaar en bemoeide Kelly zich niet meer met haar carrière – des te meer met andere vijftienjarige meisjes.

Drake

Tussen haar dood en Frank Oceans ode werd Aaliyahs lieflijke stem vaker vereerd. Rapper Drake vond één van haar melodieën in ‘At Your Best (You Are Love)’ zo mooi dat het zichzelf als refrein kon dienen. Hij samplede het in 2010 voor zijn ‘Unforgettable’. Meteen in het begin hoor je hoe een wat omhooggepitchte Aaliyah de show steelt met drie woorden: “Let me know.”

Drake – Unforgettable (Feat. Young Jeezy) with Lyrics on Screen

Tamar Braxton

Vier jaar later inspireerde Drakes versie zangeres Tamar Braxton (het zusje van Toni) tot een nieuwe sample. Aaliyahs stem werd wéér wat hoger gepitcht, en raakte daarmee ook weer wat verwijderd van het origineel. Het resultaat was ‘Let Me Know’, een nummer waar letterlijk niemand op zat te wachten.

Tamar Braxton – Let Me Know ft. Future

The Isley Brothers

‘At Your Best (You Are Love)’ is oorspronkelijk geschreven door The Isley Brothers die het in 1976 voor hun moeder opnamen. Wanneer je het origineel beluistert, besef je dat Frank Ocean meer refereert aan Ron Isleys fluweelzachte gecroon dan aan Aaliyahs typische jaren 90-versie.

The Isley Brothers – "At Your Best (You Are Love)".wmv

Oceans minimalistische versie grijpt terug naar een uitvoering die elf jaar voor zijn geboorte werd opgenomen. Zelfs Aaliyah kwam pas drie jaar na ‘At Your Best (You Are Love)’ ter wereld. Age is but a number. Het is vooral het algemene verstrijken van de tijd, de evolutie, die het verschil maakt. The Isley Brothers, Aaliyah, Drake, Tamar Braxton – hoewel sommige versies méér dan geslaagd zijn, lukte het geen van hen om ‘At Your Best (You Are Love)’ uit haar glijerige porno-R&B context te trekken. Pas in 2015, door de evolutie die het genre sinds het verschijnen van onder andere Channel Orange doormaakte, kan het een nummer zijn dat meer ontroert dan verleidt.

Tags: , , , , , , , , ,

-->